Shaolin Monniken

Vanavond naar de Shaolin Monniken geweest. De wie …? De Shaolin Monniken!

Het was vrij apart. Natuurlijk moet je je horizon verbreden, maar of ik vanavond mijn horizon daadwerkelijk verbreed heb weet ik nog niet.

Het was wel indrukwekkend. Als je op twee vingers een handstand kunt doen dan ben je best een beetje knap. Of als je op 5 speren kunt gaan liggen (op de punten dan) en geen gaatjes krijgt ook. Wat ook wel knap was is springtouwen op je billen (natuurlijk niet met een springtouw maar met een of ander wapen). Wat ook wel handig is, is als je een kool kunt snijden met je buik als snijplank (spaart toch mooi wat afwas uit). Compleet nutteloos maar blijkbaar erg belangrijk is als je met een speld door een glasplaat een ballon lek kunt prikken. Ik heb het zelf gezien, het gebeurde ECHT.

Wat deden die monniken eigenlijk zo heel de dag? Nou, die monniken, die pasten op de keizer. En dat deden ze vol vuur en tot ze erbij neervielen (als ze pech hadden).

En dan komt toch wel dat kung fu-achtige gespring en gegil aan de orde, en daar houdt Mrs. T. niet zo van. Misschien beledig ik ze trouwens wel als ik het over kung fu heb, dat is uiteraard niet de bedoeling. Als tien jonge kerels (met wasbordjes!) synchroon allerlei stoere kreten slaken en rond springen dan is dat toch niet vervelend om naar te kijken. Beetje jammer wel dat ze niet met echte messen en zwaarden mochten zwaaien. Staan ze daar stoer te doen met hun wapens en hoor je die dingen klapperen (weet je wel, zoals vlaggen kunnen flapperen, dat geluid). Zal wel een gevalletje arbeidsomstandigheden zijn.

Al met al, het was indrukwekkend, maar wat mij betreft niet voor herhaling vatbaar.

Grote Zus

Grote Zus is zes, een heerlijke leeftijd. Het meisje huppelt door het leven, haar leven is eenvoudig en mooi.

Mr. T. en ik zijn vrij streng, de regels zijn duidelijk en daar wordt niet snel aan getornd. We zitten op één lijn en dat weet Grote Zus. Grote Zus mag veel, tot een bepaalde grens. In het verleden zocht ze die grens nog wel eens op, nu zelden. De regels zijn duidelijk, Grote Zus gedijt hierop. Grote Zus vertrouwt ons, Grote Zus vindt ons lief!

Grote Zus wordt regelmatig verrast met een kleinigheidje. Dat vindt ze (uiteraard!) geweldig. Maar Grote Zus is niet verwend, verre van zelfs.

Grote Zus is een heerlijk kind. Ik houd van Grote Zus zoals ik van niemand houd. Ik houd van Grote Zus met een vurigheid en intensiteit die mij verbaasd. Is dat dan moederliefde? Moeder zijn maakt je kwetsbaar en oh zo rijk.

 

Kluun, het boek is uit

Ik heb het boek uit. Gisteren in bed uitgelezen, een traantje weg moeten pinken. Je weet dat ze dood gaat, maar als ze dan dood gaat, ai.

Nog steeds heb ik moeite met Kluun en een enorme bewondering voor de kracht van Carmen. Zoals zij ‘lief Mr. T.’ zegt tegen Kluun, dat getuigt van grote liefde. Dus, waarom zou ik dan moeite hebben met Kluun? Carmen was de vrouw die Kluun kende, die in voor- en tegenspoed voor hem koos, die het leven samen met hem (meestal) geweldig vond.

De laatste hoofdstukken van het boek waren indrukwekkend, het afscheid van dochter Luna zo verschrikkelijk heftig.

Ik heb zelf twee dochters, te moeten weten dat je hen niet op ziet groeien, dat je ze zult moeten missen, dat je niet naast, achter, voor, bij hen kunt staan. Ik kan geen woord bedenken wat uitdrukking geeft aan dat gevoel.

Feit is dat ik het een prachtig boek vond. Wat dat betreft heb ik bewondering voor Kluun, zijn manier van schrijven, de rauwe eerlijkheid en de opzet van het boek pakt je en houdt je vast tot de laatste letter. Ik heb Kluun pas deze week ‘ontdekt’, ik weet dus verder niets van hem af. Wellicht dat ik dat andere boek ook eens zal lezen. En waar ik zeker naar uitkijk is het vervolg op Komt een vrouw bij de dokter.

Ik leg Kluun in de kast. Dit boek is gesloten.

Eén ding vraag ik me nog wel af. Hoe is het met Roos afgelopen?

Op je gezondheid!

Vanochtend op de radio gehoord en nu ook te lezen op home.nl: het aantal fitnessers (is dat een goed woord?) groeit explosief. Nederland werkt aan haar (zijn?) gezondheid. En dat is goed. Toch?

In een ver verleden heb ik ook een tweetal jaren doorgebracht in de sportschool. Mijn motieven: een hekel aan mijn (te dikke) lijf en een groeiende hekel aan toenmalige partner. Ik zou ze wel ‘ns een poepie laten ruiken. Ik zou me in het zweet werken, mooi wat kilo’s afvallen en strakker in het vel komen te zitten en, wie weet, de relatie beëindigen. Want: strak lijf = meer zelfvertrouwen = beter slagingspercentage bij de komende jacht! Het is allemaal gelukt strak lijf en exit partner.

Maar die sportschool, dat was helemaal niets. Dat is niets voor mij. Individueel sporten en elkaar vanuit de ooghoeken in de gaten houden. Als je zelf het lijf van, ik noem maar iemand, Katja S hebt, dan is dat kicken, maar ik voelde me daar toch wel erg bekeken. Ik was ook niet van de mode daar in die sportschool. Mijn outfit bestond uit een trainingsbroek en shirt, geen strakke sportkleding (want dat durfde ik natuurlijk niet). Het fitnessen zelf vond ik trouwens best leuk om te doen en na een aantal maanden begon het ook zichtbaar te worden (want ik deed ook nog aan de lijn, dus dubbelsnel resultaat). Maar na die twee jaren is de klad erin gekomen. Ik was druk met andere (en veel belangrijkere!) zaken.

Nu sport ik thuis. Elke dag minstens 40 minuten. Steppen doe ik. En ik vind het geweldig. Ruim 10 maanden geleden ben ik bevallen van mijn Kleine Zus en sinds oktober vorig jaar werkt Mrs. T. weer aan haar lijf. Het resultaat begint te komen. Mrs. T. zit weer lekker in haar vel! En dit maal heeft Mrs. T. absoluut geen plannen om Mr. T. in te ruilen.

Kluun

Ik ben bezig in ‘Komt een vrouw bij de dokter’.

Op zich een mooi boek hoor (de stijl van schrijven spreekt mij erg aan), maar ik weet niet zo goed wat ik met die Kluun aanmoet. Misschien dat dat later in het boek nog zal blijken.

Op dit moment ben ik op het punt dat Kluun net een verhouding krijgt met Roos. En daar heb ik toch moeite mee. Het is niet zo dat Kluun zich beter voordoet dan dat hij is, maar toch. Kluun heeft al verschillende malen aangegeven een notoire vreemdganger te (kunnen) zijn.

In dit soort situaties (en voor diegenen die het boek niet kennen, de vrouw van Kluun is zeer ernstig ziek, zij zal uiteindelijk overlijden aan kanker) is het toch van de zotte dat je een verhouding begint??? Ik vind dat egoïstisch, ik begrijp dat niet. Begrijpen jullie het?

Het is in ieder geval een boek dat je niet gemakkelijk weglegt. Je wilt toch weten hoe het Kluun, Carmen en Luna vergaat. En je gunt ze het allerbeste, terwijl je weet dat dat voor Carmen zeker niet zal gebeuren …

De eerste keer …

Jongens (en meiden natuurlijk),

Dit wordt mijn eerste keer.

Zal het mij lukken om de medemens regelmatig te voorzien van spannende, interessante, reageerwaardige, compleet nutteloze (of juist het tegengestelde?) informatie.

Een goede vriendin schrijft al geruime tijd op haar log. Helaas, haar pc is kapot, dus ik moet het zonder haar inspirerende klets doen.

Via haar weblog klikte ik regelmatig door naar andere webloggers; er zitten werkelijk juweeltjes tussen, maar ook verschrikkelijke weblogs.

Laat ik vooraf stellen: ik ben een absolute nul op het gebied van weblog taal, what’s hot or not, of hoe het hoort, ik weet het niet. Als ik de mist inga, gun het me dan ervaring op te doen. Tips zijn natuurlijk welkom, suggesties ook, opbouwende kritiek eveneens. Afbrekende kritiek (?), hm, maar misschien leer ik daar nog het meeste van.

In ieder geval, ik ga het proberen, vanaf vandaag, dit is de eerste dag van mijn logrijke leven!!!