Tandenfee

Grote Zus en Kleine Zus deden een wedstrijd (beter natuurlijk: vooral Grote Zus deed die wedstrijd, Kleine Zus kan het geen bal schelen).

Kleine Zus gaat tandjes krijgen, Grote Zus wisselt. Dat doet Grote Zus al sinds juli 2005 toen haar eerste melktand (onder) besloot de wijde wereld in te gaan. Vervolgens besloot buur van melktand dat voorbeeld te volgen. En toen stond het heel lang stil (is dat normaal? Mrs. T. heeft geen idee).

Kleine Zus deed vanaf december 2005 verwoede pogingen om tanden te krijgen. Tenminste, aan haar humeur dachten Mr. T. en Mrs. T. af te lezen dat ‘het de tandjes wel zullen zijn’ (grappig dat dat heel vaak als excuus gebruikt wordt voor een huilerig kindje).

De boventanden van Grote Zus wiebelden intussen al een beetje. Wie zou er winnen? Kleine Zus een nieuwe tand, Grote Zus een tand eruit.

Uiteindelijk heeft Kleine Zus de wedstrijd gewonnen. Op 25 februari 2006 piepte het eerste (onder)tandje naar buiten, gevolgd door een tweede ondertandje op 24 maart 2006.

Grote Zus begon aan een inhaalslag: op 15 april verloor zij -tijdens het eten van een hard broodje- haar eerste tand boven. En de buur daarvan is momenteel ernstig aan het wiebelen. Mrs. T. verwacht dat Grote Zus haar vierde melktand binnen een paar dagen zal verliezen. Het is een prachtig gezicht, dat gat in Grote Zus haar mond.

Grote Zus heeft haar derde melktand onder haar bedkussen neergelegd en hoopte dat de tandenfee zou komen om daar misschien wel een cent voor in de plaats neer te leggen. Ze heeft haar twee vorige tanden bewaard in een melktandendoosje en Mrs. T. vond eigenlijk dat dit derde tandje daar ook maar in moest gaan wonen, allemaal lekker bij elkaar. En weet je wat? De tandenfee (i.c. Mrs. T. natuurlijk  ;) ) heeft een briefje voor Grote Zus achtergelaten. In dat briefje stond dat Grote Zus haar tandje maar fijn zelf moest bewaren en dat ze voor dit tandje en alle andere tanden die ze nog zou gaan wisselen één cent kreeg.

Grote Zus vraagt ‘s ochtends aan Mrs. T.: ‘Mama, heb jij dat briefje geschreven?’ (Mrs. T. had zo haar best gedaan op een onherkenbaar handschrift!). En Mrs. T. vraagt haar van wie ze het liefste heeft dat die het briefje heeft gescheven, de tandenfee of mama. Haar antwoord: ‘de tandenfee’.