Mooi

Ik zit nu bij het vuur en denk

aan dingen velerlei

aan weidebloemen, vlinders licht

in zomers lang voorbij.

 

Aan bladeren geel en herfstdraad,

voorbij thans menig jaar

met ochtendmist en zilvren zon

en ‘t windje in mijn haar.

 

Ik zit nu bij het vuur en denk

hoe zal de wereld zijn

als winter zonder voorjaar komt,

voor altijd mijn domein.

 

Want zoveel is er nog dat ik

nog nimmer heb aanschouwd:

er is een ander groen in elk

voorjaar en ieder woud.

 

Ik zit nu bij het vuur en denk

aan lieden zonder tal,

en hen die ‘n wereld zullen zien

die ik nooit kennen zal.

 

En steeds maar weer moet ik denken aan

de tijden van weleer –

ik luister of ik voeten hoor

of stemmen, teruggekeerd.

 

Uit ‘The lord of the Rings, The fellowship’ 1957, J.R.R. Tolkien.

Mieke

Ruim negen maanden geleden hoorde Mrs. T. van een bizar ongeluk. Een jonge vrouw (ze heet Mieke), hier uit de buurt, lag samen met haar jonge zoontje in een hangmat van het mooie weer te genieten.

Onderstaande cursief gedrukte tekst heeft Mrs. T. van Mieke’s weblog gehaald.

‘s Middag rond 12:30 uur gebeurd er een verschrikkelijk ongeluk aan de Dasstraat in Volkel. Mieke had haar hangmat opgehangen in de tuin om er samen met Guus in te gaan liggen. Op onverklaarbare wijze breekt de pilaar af waaraan de hangmat hing en komt op Mieke terecht. Dit met afschuwelijke gevolgen.

Mieke vroeg zelf aan Guus om de buren te waarschuwen. Al snel zijn alle hulpverlenende instanties (trauma helikopter, ambulance, politie, brandweer) ter plaatse. Er werd besloten dat Mieke zo snel mogelijk per ambulance naar het UMC Radboud Ziekenhuis in Nijmegen moest worden gebracht.

Aangekomen in het ziekenhuis wordt bij Mieke een hoge dwarslaesie geconstateerd. Er wordt een “kroon” om het hoofd aangebracht en daarmee wordt de nek gestabiliseerd. Tevens wordt alle benodigde apparatuur aangebracht om Mieke zelf ook te stabiliseren.

Marco is vanuit Doetinchem opgehaald en naar het ziekenhuis gebracht. Ook de familie is intussen geïnformeerd en naar het ziekenhuis gekomen. Daar is meteen aan iedereen verteld hoe de situatie is en wat de toestand van Mieke op dat moment is. Mieke wordt helemaal onderzocht en zal daarna naar de Intensive Care gebracht worden.

Voordat Mieke naar de IC gebracht wordt mag Marco en de familie haar nog kort bezoeken.

Op de IC wordt Mieke verder onderzocht en wordt de definitieve diagnose gesteld. Door de zeer ongelukkige val in de hangmat zijn bij Mieke alle 7 de nekwervels gebroken. Tevens is haar gezicht op verschillende plaatsen gebroken. Al meteen is duidelijk dat Mieke haar armen en benen nooit meer zal kunnen gebruiken. Mieke was op dat moment niet meer in direct levensgevaar.

Omdat Mieke goed bij kennis was werd de diagnose ‘s avonds 10:00 uur aan haar persoonlijk medegedeeld.

Sinds een half jaar volgt Mrs. T. regelmatig de weblog van Mieke. Mrs. T. is getroffen door  het wrede lot dat Mieke en haar gezin en familie heeft getroffen. Maar Mrs. T. wordt ook geraakt door het optimisme dat uit de verhalen naar voren komt, de humor die men ventileert, de eerlijkheid die men toont en de kwetsbaarheid die geuit wordt.

Mrs. T. denkt regelmatig aan Mieke, aan haar leven, hoe het veranderd is, aan haar toekomst, hoe zal die eruit zien, aan haar zoontjes en aan haar man. Welke emoties zullen Mieke dagelijks vergezellen: gelukkig zijn, ongelukkig, boos, opstandig, berustend, gefrustreerd, blij.

Het zijn cliché’s die Mrs. T. over Mieke kan schrijven, maar een ding wil ik in ieder geval zeggen: Mrs. T. vindt Mieke en de mensen om haar heen kanjers.

No hard feelings

Met het kleine meisje gaat het goed. Ze heeft gelukkig niets (of misschien heel weinig) overgehouden aan haar grote trapavontuur.

Vandaag is ze bij oma geweest en daar is het als vanouds gegaan: ze speelt rustig haar eigen spel, ze tettert wat, ze moppert wat, ze eet bijna niet (ze doet al een dag of vijf aan de lijn), ze slaapt wat.

Aan het eind van de dag had Mrs. T. de pijp leeg. Mrs. T. had pijn in haar schouders en armen en Mrs. T. was doodmoe. Mrs. T. dacht dat als een blok in slaap te zullen vallen. Helaas, dat was niet het geval.

Mrs. T. is intussen wel bekomen van de schrik. Gisteren was een enorme rotdag en Mrs. T. heeft er vandaag natuurlijk nog vaak aan gedacht en dat zal wel zo blijven. Het engeltje op Kleine Zus haar schouder heeft gisteren goed werk verricht.

Maar vandaag was er een nieuwe dag. Een dag die stralend begon toen ik Kleine Zus uit haar bedje haalde. Mrs. T. kreeg een brede glimlach van het dametje. No hard feelings mama!

Klein (?) drama

Een van de meest akelige dingen die een mama kunnen overkomen is vanochtend gebeurd. Kleine Zus is van de trap gevallen. Van boven helemaal naar beneden. Wat een ellende, wat een schuldgevoel.

Het is Tweede Paasdag en iedereen is thuis, dus het is een andere maandag dan normaal. Mrs. T. belooft Grote Zus dat ze met Kleine Zus samen in bad mag, da’s feest. We gaan met z’n allen naar boven, Mrs. T. en Kleine Zus voorop. Mrs. T. zet Kleine Zus in de badkamer neer, Grote Zus kleedt zich daar uit. Mrs. T. vergeet het traphekje dicht te maken …

Mrs. T. loopt naar Kleine Zus haar kamer om schone kleertjes te pakken … een fractie van een seconde later … een enorm kabaal … Kleine Zus ligt onderaan de trap. Mr. T. is beneden en binnen een mum van tijd bij Kleine Zus. Kleine Zus huilt en huilt en huilt … en Mrs. T.? Mrs. T. kan wel janken.

Kleine Zus heeft volgens Mr. T. en Mrs. T. niets gebroken of zo, maar een hersenschudding kan natuurlijk altijd.

Als Kleine Zus uiteindelijk in bed ligt (ze valt binnen een paar minuten in slaap) belt Mrs. T. de Huisartsenpost. Het advies dat we daar krijgen: haar elk uur wakker maken gedurende de eerstvolgende 24 uur. Mocht ze verder niet gaan braken of zo, dan mogen we aannemen dat er niets ergs aan de hand is.

Mrs. T. voelt zich k*t. Vorige week nog viel Kleine Zus uit zo’n loopwagentje terwijl Mr. T. er zo ongeveer naast zat. Mrs. T. mopperde toen op Mr. T., wel uit een impuls maar toch. Maar dat mopperen is niet terecht, dat weet Mrs. T. ook wel. Alle mensen die van Kleine Zus en Grote Zus houden zorgen er toch zeker voor dat de meisjes niets overkomt?

Mr. T. heeft niet op Mrs. T. gemopperd. Daar is Mrs. T. blij om, maar misschien was het beter geweest als hij gemopperd had. Mrs. T. schrijft het voorval van zich af, tenminste dat probeert ze. Mrs. T. voelt de adrenaline nog door haar lijf stromen, wat een dag …

9.25 uur: een update over Kleine Zus. Het is redelijk gegaan vandaag. Kleine Zus is al een aantal dagen vreselijk verkouden, dus daar heeft ze sowieso al last van. Als ze vandaag jengelde, dan was niet duidelijk of dat van het niet fit zijn was of van de val van de trap. In ieder geval, ze ligt nu lekker in bedje en is al onder zeil. We zullen elk uur even naar het meisje gaan kijken.

Geloof

Mrs. T. is gedoopt, Mrs. T. heeft haar communie gedaan en Mrs. T. is ook nog eens een keer gevormd. Kortom: Mrs. T. is katholiek. Tenminste, dat schijnt Mrs. T. te zijn.

Mrs. T. gelooft wel in iets, maar wat dat is? Ik denk wel dat er iets is, maar is dat dan God?

De meeste bijbelverhalen vindt Mrs. T. best heel mooi, maar sommige ook erg naar en akelig. Gelukkig is het natuurlijk ook maar wat je uit die verhalen haalt en hoe je ze voor jezelf interpreteert.

Mrs. T. zou pagina’s vol kunnen schrijven over religie, wat het met mensen doet, wat het met de wereld doet (en heeft gedaan), over onbegrip en intolerantie. Maar ook over saamhorigheid, bij elkaar horen en juist weer tolerantie. Maar hierover wordt al zoveel gesproken en geschreven, Mrs. T. voegt daar niets aan toe. Het is ook een oneindige discussie in Mrs. T.’s ogen.

Geloof is zo moeilijk. Voor Mrs. T. is Vaticaanstad en de Paus iets wat niet meer van deze tijd is. Voor heel veel anderen is de Paus juist geweldig. Volgens Mrs. T. jaagt men door sommige standpunten de mensen juist de kerk uit en dat terwijl het zo verschrikkelijk goed zou kunnen zijn als we met z’n allen ergens voor konden gaan.

Voor Mr. T. is het geloof meer duidelijk, hij is katholiek en zelfs min of meer actief in de parochie. Soms zou Mrs. T. willen dat ze meer van Mr. T.. Mr. T. zegt: geloven doe je voor jezelf. Misschien dat Mrs. T. dat maar ‘ns moet gaan proberen.

Rapalje

Mrs. T. is net naar Rapalje geweest. Naar wie? Naar Rapalje. Mrs. T. had er zelf ook nog nooit van gehoord, maar vriendinnetje E wist zeker dat Mrs. T. het geweldig zou vinden. Van vriendinnetje E heeft Mrs. T. een CD van de groep gekregen zodat Mrs. T. niet geheel onvoorbereid in de zaal zou zitten.

Het luisteren van de CD was niet bepaald een straf, Rapalje maakt leuke, vrolijke en aanstekelijke muziek. Sommige nummers zijn echte gouwe ouwen die Rapalje op eigen wijze brengt. Andere nummers gewoon volledig onbekend, maar al snel klinkt het op de een of andere manier vertrouwd.

Vriendinnetje E had gelijk. Mrs. T. heeft aan fantastische avond gehad.

Rapalje is een Groningse band die op geheel eigen wijze Keltische muziek brengt. De muzikanten zijn stoere kerels in kilt, lange haren en ongeschoren gezichten. De muziek is aanstekelijk: viool, fluit, doedelzak, mond- en trekharmonica, theekistbas en gitaren. Twee mooie meiden dansen bevallig de zo bekende Ierse dansen.

Rapalje brengt hun optreden vol humor en enthousiasme. Dat enthousiasme brengen ze over op het publiek. De zaal zat maar voor 25% vol, dat is jammer, maar volgens de heren van Rapalje moet Nederland nog gewoon een beetje wennen aan Rapalje in het theater.

Na het optreden hebben we nog wat gedronken in de bar, de mannen van Rapalje kwamen later ook nog even binnen. We hebben ze niet gesproken, wel goed bekeken. Stoere mannen, mooie kilts (maar of daar nou iets onder zit?).

Rapalje is een echte aanrader.

Rake tekst

Uit ‘De terugkeer van Merlijn’ van Deepak Chopra

Melchior glimlachte niet. ‘Je bent niet verantwoordelijk voor de schepping van andermans ziel, maar de manier waarop de anderen zich tot jou verhouden, is wél jouw schepping. Als je een vijand heb, schep je die in je eigen hart. De mensen voor wie jij bang bent, maken anderen gelukkig; de mensen die jij haat, worden door anderen bemind’.

Mrs. T. leest heel veel. Allerlei verschillende boeken, allerlei verschillende genres. Mrs. T. heeft een hele grote boekenkast, Mrs. T. vindt volle boekenkasten de mooiste meubelstukken die er zijn.

Onlangs las Mrs. T. ‘De terugkeer van Merlijn’, zie boven een kort citaat dat indruk maakte op Mrs. T.. Dat was eigenlijk het enige van dit boek wat echt indruk maakte.

Tegen beter weten in heeft Mrs. T. het hele boek uitgelezen, Mrs. T. vond het geen geweldig boek. Een rommelig boek ook, lastig de verhaallijn vast te houden.

Maar het stuk tekst van hierboven vond Mrs. T. een prachtig.

Of het waar is? Mrs. T. denkt van niet. Misschien zou het geweldig zijn als het wel zo werkte …

Kinderopvang

Mrs. T. en Mr. T. zijn gezegend met twee dochters. Toen Mrs. T. zwanger was van Grote Zus kwam vanzelfsprekend het -hoe-regelen-we-het-met-werken-en-zorgen-vraagstuk- ter sprake. Mrs. T. wilde zeker niet stoppen met werken. Mr. T. ook niet.

We hebben de opvang perfect en tot volle tevredenheid op kunnen lossen:

– Op maandag is Mrs. T. thuis.

– Op dinsdag past Mrs. T.’s mama op de meiden.

– Op woensdag is Mrs. T. weer thuis.

– Op donderdag past I op de dames.

– Op vrijdag is Mr. T. thuis.

Mrs. T. heeft eens even de oppasdagen opgeteld: vanaf het moment dat Grote Zus drie maanden was is Mrs. T. weer aan het werk gegaan. Tot vandaag hebben oma en I al 620 keer voor onze meiden gezorgd.

Het ‘ziekteverzuim’ is werkelijk te verwaarlozen. Tot vandaag de dag heeft I twee keer niet op kunnen passen omdat ze veel last had van haar pols en Kleine Zus niet durfde te hanteren. Oma heeft een paar maanden niet op kunnen passen omdat ze heel ziek was (gelukkig ligt deze akelige tijd ver achter ons). Maar in deze periode nam opa de honneurs waar.

Grote Zus vindt het allemaal even prachtig. Ze gaat graag naar oma en ook bij I heeft ze het perfect naar haar zin.

Kleine Zus zal het allemaal worst wezen, als zij op tijd haar natje en droogje heeft is ze een tevreden meisje.

Mrs. T. en Mr. T. zijn erg blij met hun oppassen. Natuurlijk krijgen ze een vergoeding voor het oppassen, met kerst een kerstpakket en soms een kleinigheidje. En toen Kleine Zus alweer een half jaar bij oma en I kwam bracht het meisje een prachtige bos bloemen mee. Maar binnenkort: 650 keer oppassen, dat is een etentje waard. We nemen ons ‘personeel inclusief aanhang en kinderen’ binnenkort eens lekker mee uit eten.

En het allerbeste wat Mrs. T. aan het oppassen over heeft gehouden: in het begin was I ‘gewoon’ de vrouw van neef B van Mrs. T.. Nu noem ik haar een van mijn beste vriendinnetjes. En dat is toch maar mooi even een fantastisch extraatje.