Een huis vol kleine etterbakjes

In Mrs. T.’s gids staat de volgende aankondiging bij bovengenoemd programma:

Je vraagt je af hoe kinderen opgevoed worden in landen als Afrika, Indonesië of India. Zijn al die koters daar ook hyperactief, niet te houden op de markt en slaan ze hun moeder ook al als ze drie jaar oud zijn? Dan hebben ze daar ook supernanny’s als Jo Frost of kinderpsycologe Tanya Byron nodig. Gelooft u dat echt? Zou de overdadige luxe waarmee kinderen in Westeuropa tegenwoordig opgroeien -zowel in materieel opzicht als in de overvloed aan aandacht- iets met de intens verpeste kinderzieltjes te maken kunnen hebben? In RTL 4’s zoveelste opvoedprogramma Een huis vol kleine etterbakjes zien we gezinnen met rebellerende kinderen hun intrek in een speciaal observatiehuis nemen. Het is aan opvoedgoeroe Tanya Byron om ze weer op het rechte pad te krijgen.

Mrs. T. heeft één keer een zogenaamd opvoedprogramma gezien, dat was Eerste Hulp bij Opvoeden. Het is bij een keer gebleven want Mrs. T. vindt een dergelijk programma heel erg verschrikkelijk om te zien. Daarbij komt dat ze niet weet hoeveel er gemanipuleerd wordt om de beelden toch maar zo mals mogelijk bij de kijker binnen te laten komen. Mrs. T. heeft voor zichzelf de beslissing genomen nooit meer naar dergelijke tv te kijken.

Mrs. T. gelooft niet dat het een probleem is als kinderen in de hierboven genoemde ‘overdadige luxe’ opgroeien. Mrs. T. gelooft wel dat er in een behoorlijk aantal huishoudens iets ontbreekt. Maar wat dat ‘iets’ dan is? Noem het consequent zijn, noem het positieve aandacht geven, noem het regels stellen, noem het knuffelen, noem het tijd nemen voor elkaar. Noem het uitleggen van waarom je als papa of mama iets beslist, maar noem het ook ‘dat je niet alles in goed overleg met je kinderen hoeft te doen’. Als het puntje bij paaltje komt ben jij ‘de baas’. Je hoeft geen vrienden te zijn met je kinderen, dat moet niet het uitgangspunt zijn. Jij bent de papa/mama, hij/zij is het kind. Punt uit. En het is niet erg als het eens niet gezellig is in huis, laat het maar een keer knallen. Laat je kind maar eens gewoon boos zijn zonder het af te kopen of je eigen standpunt los te laten voor de lieve vrede. Laat je kind maar eens een keer verdrietig zijn. Dat is moeilijk, dat weet Mrs. T. donders goed, maar het is wel belangrijk.

Waar Mrs. T. veel moeite mee heeft is de competitie die er tussen ouders onderling bestaat en die vaak op de kinderen overslaat. Maar daarover een keer een ander logje.

Reacties op het bovenstaande zijn meer dan welkom. Mrs. T. vindt het altijd erg interessant om te lezen wat anderen van dit soort logjes vinden. Dus …

100ste logje

Mrs. T. wil haar 100ste logje ‘vieren’ met een mooie tekst.

Het beste dat je aan je kinderen kunt geven,

is het geschenk van je tijd.

 

The party is over

Zo … alles is (al lang) opgeruimd, het huis weer aan kant (de vloer zelfs gedweild!). Mrs. T. is weer nuchter (niet dronken geweest trouwens) en oranje voetbalt op dit moment tegen Portugal (Mrs. T. heeft nog geen bal zien rollen dit WK, maar wellicht kruipt ze zo meteen toch op de bank om, al lezend, af en toe een blik te werpen).

Mrs. T. heeft een hartstikke tof feest gehad gisterenavond en -vannacht. Het was heerlijk weer, een deel van de feestgangers bleef dus lekker buiten, het andere deel keek binnen naar het voetbal. Mr. T. had met een steiger een heuse tv-stellage gebouwd, dus iedereen had goed zicht.

De opkomst was goed en dat doet Mr. T. en Mrs. T. weer goed. Er is veel bier door dorstige kelen gespoeld, de wijn smaakte naar meer en de hapjes en dergelijke vonden gretig aftrek.

Er is veel gebuurt (gekletst in goed Nederlands) en gelachen en het was binnen de kortste keren 2.30 uur. Toen was het grootste deel van de gasten inmiddels wel weg en meestal blijft er dan nog een klein groepje hangen. In dat groepje -traditiegetrouw- de ouders van Mrs. T.. Mrs. T.’s ouders zijn altijd op onze feesten, zij vinden het geweldig om de vrienden van vroeger weer te zien en lekker bij te kletsen. Mrs. T.’s ouderlijk huis was vroeger de uitvalsbasis van met name Mrs. T.’s broer en Mrs. T.’s broer en Mrs. T. zelf behoren tot dezelfde vriendenclub (volgt u het nog?). Op een feest mogen Mrs. T.’s ouders dus niet ontbreken.

Zo rond de klok van drieën was iedereen echter weg (het wordt wel steeds vroeger moet Mrs. T. bekennen) op W. na. Hij heeft nog meegeholpen met wat opruimen en is op de fiets van Mr. T. naar huis gegaan. Om 3.30 uur dook Mrs. T. haar bedje in. En Mr. T.? Die kwam wat later. Hij wilde nog even dweilen … lief Mr. T.!!!

 

Kinderen maken kwetsbaar

Mrs. T. leest het op diverse weblogs. Moeders (of vaders) die aangeven dat het hebben van kinderen natuurlijk hartstikke geweldig, fantastisch en super is, maar die ook schrijven dat ze zo verschrikkelijk kwetsbaar zijn als het om hun kinderen gaat.

En dat klopt. Het hebben van kinderen maakt een mens kwetsbaar. Daar moet je mee om leren gaan (als je dat überhaupt al kan leren trouwens). Kwetsbaarheid varieert wellicht ook nog in ‘ergheid’. Alhoewel: jouw angst of verdriet is op dat moment het ergste wat er is. Verstandelijk kun je wellicht beredeneren dat er ergens anders veel ergere dingen gebeuren, maar op dit ene moment voelt dat niet zo. Er is nu iets met jouw kind aan de hand en je wilt dat dat ophoudt en wel NU en dat alles weer goed komt.

Misschien wordt je kind ooit wel (ernstig) ziek, of misschien is jouw kind al heel erg ziek. Maar ook als je kind gewoon een griepje heeft, kun je daar als ouder al best van slag van raken. Misschien zelfs heb je ooit afscheid moeten nemen van een kind …  Misschien is je kind langdurig ongelukkig, hoort het er niet bij, of wordt het gepest. En dan zijn er ook nog de vreselijke dingen die anderen kinderen aan kunnen doen.

Je wordt als aanstaande ouder niet gewaarschuwd voor deze kwetsbaarheid. Als je een relatie hebt, dan sta je als twee volwassen mensen tegenover elkaar. Je gaat met elkaar om, houdt van elkaar, maakt ruzie, maakt keuzes en neemt beslissingen. Maar je bent volwassen. Je beredeneert de dingen die gebeuren, je kunt ze ook beredeneren en je bent in principe alleen verantwoordelijk voor je eigen ik. Je wilt alleen (of samen met je partner) iets moois van het leven maken en dient daar zelf voor te zorgen. Maar dan komt er zo’n kleintje aan en dan verandert alles, alles, alles. Niets is meer zoals het was. Jij bent nu ineens verantwoordelijk voor zo’n kleine frummel. Je wilt voor dat leven zorgen, het koesteren, het gelukkig maken en je beseft, dat je dat niet alleen in de hand hebt …

Mrs. T. is heel erg gelukkig met haar meiden en echt geen enorme piekeraar. Maar deze dingen houden haar bezig en kosten haar regelmatig een aantal uren nachtrust.

Op de een of andere manier rust er ook wel een beetje een taboe op het uitspreken van deze gevoelens heeft Mrs. T. het idee. Klopt dat? Kun je je vinden in hetgeen Mrs. T. hierboven heeft geschreven of herken je er helemaal niets in? En vindt je het een probleem die kwetsbaarheid, of hoort het er gewoon helemaal bij als je eenmaal ouder bent?

 

De geneesheer van Zaragoza

Mrs. T. heeft met spijt in het hart gisterenavond haar boek uitgelezen. Het was een van die boeken die je een heel leven bij zal blijven. Waar je nog regelmatig aan terug zult denken en zo’n boek dat je over een aantal jaar opnieuw zult lezen.

Het boek heet ‘De geneesheer van Zaragoza’ en is geschreven door Noah Gordon.

Op de achterflap: In 1492 is Spanje een land in de wurggreep van de meedogenloze inquisitie. De Joodse Yonah uit Toledo ziet zijn vader en broer sterven in die verschrikkelijk tijd met haar ontelbare slachtoffers. Maar Yonah weigert zich uit zijn land te laten verdrijven. Zo begint hij een opmerkelijke reis door Spanje om de handlangers van de inquisitie te ontlopen. Een reis die hem uiteindelijk leidt naar zijn eigenlijke roeping: helen en genezen.

De tekst doet heel erge dingen vermoeden, er gebeuren ook heel erge dingen in het boek, maar het boek is veel en veel meer. De tocht van Yonah, zijn aard en karakter, zijn belevenissen, zijn rotsvaste geloof. Mrs. T. heeft er maar een woord voor: indrukwekkend.

Als je van een goed boek houdt, van historische vertellingen, dan kan deze boekenwurm maar één ding zeggen: LEES HET!

Het is een prachtig boek. Je zult er geen absoluut spijt van hebben.