Een huis vol kleine etterbakjes

In Mrs. T.’s gids staat de volgende aankondiging bij bovengenoemd programma:

Je vraagt je af hoe kinderen opgevoed worden in landen als Afrika, Indonesië of India. Zijn al die koters daar ook hyperactief, niet te houden op de markt en slaan ze hun moeder ook al als ze drie jaar oud zijn? Dan hebben ze daar ook supernanny’s als Jo Frost of kinderpsycologe Tanya Byron nodig. Gelooft u dat echt? Zou de overdadige luxe waarmee kinderen in Westeuropa tegenwoordig opgroeien -zowel in materieel opzicht als in de overvloed aan aandacht- iets met de intens verpeste kinderzieltjes te maken kunnen hebben? In RTL 4’s zoveelste opvoedprogramma Een huis vol kleine etterbakjes zien we gezinnen met rebellerende kinderen hun intrek in een speciaal observatiehuis nemen. Het is aan opvoedgoeroe Tanya Byron om ze weer op het rechte pad te krijgen.

Mrs. T. heeft één keer een zogenaamd opvoedprogramma gezien, dat was Eerste Hulp bij Opvoeden. Het is bij een keer gebleven want Mrs. T. vindt een dergelijk programma heel erg verschrikkelijk om te zien. Daarbij komt dat ze niet weet hoeveel er gemanipuleerd wordt om de beelden toch maar zo mals mogelijk bij de kijker binnen te laten komen. Mrs. T. heeft voor zichzelf de beslissing genomen nooit meer naar dergelijke tv te kijken.

Mrs. T. gelooft niet dat het een probleem is als kinderen in de hierboven genoemde ‘overdadige luxe’ opgroeien. Mrs. T. gelooft wel dat er in een behoorlijk aantal huishoudens iets ontbreekt. Maar wat dat ‘iets’ dan is? Noem het consequent zijn, noem het positieve aandacht geven, noem het regels stellen, noem het knuffelen, noem het tijd nemen voor elkaar. Noem het uitleggen van waarom je als papa of mama iets beslist, maar noem het ook ‘dat je niet alles in goed overleg met je kinderen hoeft te doen’. Als het puntje bij paaltje komt ben jij ‘de baas’. Je hoeft geen vrienden te zijn met je kinderen, dat moet niet het uitgangspunt zijn. Jij bent de papa/mama, hij/zij is het kind. Punt uit. En het is niet erg als het eens niet gezellig is in huis, laat het maar een keer knallen. Laat je kind maar eens gewoon boos zijn zonder het af te kopen of je eigen standpunt los te laten voor de lieve vrede. Laat je kind maar eens een keer verdrietig zijn. Dat is moeilijk, dat weet Mrs. T. donders goed, maar het is wel belangrijk.

Waar Mrs. T. veel moeite mee heeft is de competitie die er tussen ouders onderling bestaat en die vaak op de kinderen overslaat. Maar daarover een keer een ander logje.

Reacties op het bovenstaande zijn meer dan welkom. Mrs. T. vindt het altijd erg interessant om te lezen wat anderen van dit soort logjes vinden. Dus …