Nieuwsloos

Mrs. T. is reeds geruime tijd (zo’n twee maanden alweer) zo ongeveer nieuwsloos. Nieuwsloos in die zin van geen journaals op televisie kijken (noem het daarom beter: nieuwsbeeldenloos als dat tenminste een echt woord is). Alleen het Jeugdjournaal ziet Mrs. T. bijna elke dag. Redenen om nieuwsloos te zijn, zijn:

  • het weer/zomer (dus sowieso weinig televisie);
  • studie (Mrs. T. probeert elke dag even te studeren);
  • het internetten/webloggen (Mrs. T. heeft een vaste routine wat websites bekijken betreft, daar zitten ook nieuwssites bij);
  • vakantie (in ons alom geprezen Gorssel heeft Mrs. T. één journaal gezien, op dinsdag tijdens het voeden van Kleine Zus);
  • gevierde teugels (in de regel hanteren Mr. T. en Mrs. T. strikte bedtijden, momenteel gaat Grote Zus regelmatig wat later naar bed, uiteraard in verband met de vakantie en Grote Zus mag van ons het ‘grotemensenjournaal’ niet eens zien).

Het is niet zo dat Mrs. T. niet geïnteresseerd is het nieuws. Verre van zelfs. En de radio staat in huize Mrs. T. altijd aan, ieder uur hoort Mrs. T. de belangrijkste nieuwsfeiten. Dus Mrs. T. is vrij goed op de hoogte. Maar Mrs. T. ziet momenteel dus zelden nieuwsbeelden. Noem het struisvogelgedrag, maar het bevalt Mrs. T. prima. Natuurlijk weet Mrs. T. dat het in de wereld een (al dan niet door de mens gecreërde) puinhoop is. De situatie in Israël/Libanon baart haar zorgen en ook ander groot en klein nieuws is bekend.

De aanslagen in New York op 11 september heeft Mrs. T. met een soort van morbide fascinatie en angst gevolgd. Daar werd ze niet vrolijk van, maar iets maakte dat ze bleef kijken, het wilde ondergaan en begrijpen (doet ze trouwens nog steeds niet). De tsunami van 1½ jaar had hetzelfde effect. Kijken, kijken, huilen ook, onmacht voelen. In haar leven heeft Mrs. T. reeds heel veel trieste gebeurtenissen aanschouwt.

Dat is nu net wat Mrs. T. nu dus niet meer doet: de beelden ondergaan. En dat, dat bevalt heel erg goed …

177

177 Bladzijdes heeft Mrs. T. in haar boek gelezen tijdens haar verblijf in Gorssel. En 177 bladzijdes in 8 dagen (!) is niets voor een boekenwurm als Mrs. T.. Dat wil dus zeggen dat het SUPER was! Kleine Zus, Grote Zus, Mr. T. en Mrs. T. hebben een geweldige week gehad.

In het kort: 4 personen op een 6-persoonskamer, De Kleine Haar, aanschuiven, eten wat de pot schaft, waterspelletjes, Lara, muggen, lekkerbekje, Johan, prachtig weer, lunchpakketjes, fietsen, bultjes bij Kleine Zus, Huis Verwolde, dikke boom, midgetgolf, rugpijn, Zessprong, nasi, Daniëlle, koekjes bakken, De witte wieven, wolkbreuk, molen, Sem, huifkar, klootschieten, familie Wester, kwartetten, Scrabble, Set, Simone, zoete witte wijn, zwemmen, sandalen kopen, Astrid, tomatensoep, Jiska, een jongen die een meisje blijkt, Het land van Jan Klaassen, slappe koffie, poppenkast, Kleine Zus halverwege naar oma en opa, beenham,  wespen, heet, heter, heetst, rechercheur, buikschuiven, derde prijs, Deventer, epilepsie, Erika, Hanzespeurneus?, Speelgoedmuseum, historie, borstelwinkeltje, slippers, Talamini, hondenpoeploos en wespenloos, Regina, macaroni, familie Bakker, goochelshow, gescheiden vrouwen, circusweek, Arie, Vincent, vegetariërs, snelle Jelle, Reinout, Wieckse Witte, indrukwekkende verhalen, ooievaarsdorp, fietsvakantie, Landgoed Joppe, ‘enorme’ wond aan grote teen, nog meer muggen, het mysterie van het verdwenen scheermes, Kristalmuseum, Lapis Lazuli, jeuk, zand wassen, moedergevoel, Erven Brooks, spareribs, bonte avond, kraskaarten, Burgers’ Zoo, thuiskomst …

Mrs. T. kan nog veel meer dingen noemen, maar echt beschrijven hoe verschrikkelijk, geweldig, enorm lekker ze zich voelde tijdens deze vakantie kan ze eigenlijk niet. Heus, je moet het ervaren.

En wil de lezer wat meer toelichting over een van de steekwoorden? Laat het weten, Mrs. T. zal kijken of ze haar gevoel over kan brengen …

 

Stayokay

Wij verblijven de komende week hier. Niet verkeerd lijkt Mrs. T. zo. We gaan van alles doen en beleven en ook gewoon lekker boeken lezen, wijntjes drinken, bij het kampvuur zitten, kletsen, relaxen, genieten van de meiden, en nog heel veel meer. Tot over een week. En wil je meer info over dit prachtige ‘Pippi Langkous-huis’? Kijk op www.stayokay.nl (hostel in Gorssel).

Touwtje uit de brievenbus

Ik heb je toch gevoerd

Hapje voor hapje

Ik heb je leren lopen

Stapje voor stapje

Sinaasappels, buitenlucht

Boterhammen mee

Wandelen, samen hand in hand

Rennen langs de zee

Een tikje op je vingers

Een pluimpje op je hoed

Een klopje op je schouder

Van: Meisje, jij gaat goed

Een glimlach van vertrouwen

Er wordt van jou gehouen

Die hele lange weg

Die wij samen mogen gaan

Nemen geven

Leren leven

Eigen benen staan

Mijn hart, mijn huis

Staan altijd voor jou open

En een touwtje uit de brievenbus

Je kan zo naar binnen lopen

Bovenstaande tekst schreef de moeder van Mrs. T. in het vijfde schift van Grote Zus. Van beide dames houdt Mrs. T. schriften bij. In die schriften belevenissen, korte verhaaltjes, grappige voorvallen, moeilijke momenten, foto’s, tekeningen, entreekaartjes etcetera, etcetera.

In het vijfde schrift van Grote Zus is Grote Zus net zo oud als Kleine Zus nu. En het is grappig om sommige dingen van haar terug te kunnen lezen, kijken of we nu dingen anders doen, of er overeenkomsten zijn, over bezoeken aan het consultatiebureau en nog heel veel meer.

De oorspronkelijke tekst van ‘Touwtje uit de brievenbus’ (Paul van Vliet) is langer en verhaalt over een relatie tussen een ouder en een kind die niet goed is. Die gebroken is. En dat is triest.

Mrs. T.’s moeder heeft haar eigen versie van de tekst gemaakt en daar spreekt liefde uit. Nog steeds schrijft oma in de schriften van beide kleindochters en haar verhaaltjes en gedachten zijn kostbaar en dierbaar. Mrs. T.’s moeder is een superoma!

Op een dag zijn alle leuke dingen op

Onderstaande column van Daniela Hooghiemstra las Mrs. T. in Esta nummer 14. Mrs. T. is het van harte eens met de kern van haar verhaal.

“De plaatselijke muziekschool vroeg ons om een enquête in te vullen. Ze wilden weten of hun lesaanbod nog wel aansloot bij hun doelgroep. Een veeg teken. Waarschijnlijk hadden zich al in geen tijden nieuwe leerlingen gemeld. Waarom zat mijn kind niet op de muziekschool? Met het schaamrood op de kaken omcirkelde ik: ‘geen interesse’. Want dat was de waarheid. Ik heb het afgelopen jaar bijna iedere week gevraagd: ‘Lijkt blokfluit jou niet leuk?’. Of: ‘Piano! Dat lijkt me echt iets voor jou’. Maar Emma zag het niet zitten. Paardrijden, ja, dát wil ze wel. Maar blokfluit? Kom nou, ze is niet gek.Zelf heb ik als kind geblokfluit dat het een lieve lust was. Niemand vroeg of ik dat ‘leuk’ vond. Blokfluiten valt niet in de categorie ‘leuk’. Want als je geen noteren leert lezen, is het ook niet ‘leuk’. Ik zie soms kinderen met saxofoons of trompetten op hun rug door de stad fietsen. Dat is kennelijk wél leuk. Drummen willen ze ook nog wel, of elektrische gitaar spelen. Kinderen vertikken het eenvoudigweg iets te doen dat niet ‘leuk’ is. Op school is het ook altijd feest: omdat iemand weggaat of juist aankomt, omdat het Sint-Maarten, sinterklaas, Kerstmis, carnaval, Halloween of (Palm)Pasen is. Op het uiteinde van kindertandenborstels staan grijnzende konijnen en zelfs op pleisters staan beesten afgebeeld die heel hard moeten lachten. Tijdens saaie autoreizen kun je video kijken. Dat is dus ook al leuk! Ik heb gehoord van kinderen die op circusles zitten. Speerwerpen schijnt ook in opkomst te zijn. Maar blokfluiten, ho maar. Het nut van blokfluiten was, als ik mij goeder herinner, dat je er een ‘basis’ mee legde. Maar dingen die ‘leuk’ zijn hebben helemaal geen basis nodig. Dat is nou juist het leuke van die leuke dingen, dat ze meteen leuk zijn, zonder dat je er iets voor hoeft te doen. Laatst hoorde ik een moeder zeggen dat zijn een ‘leuke’ pianolerares had gevonden, namelijk eentje die haar leerlingen ook liedjes van K3 laat spelen. Maar schieten we daar iets mee op?

‘Leuke’ dingen vragen om steeds méér ‘leuke’ dingen. Totdat, op een dag, de leuke dingen op zijn. En wat dan? Dan krijg je volwassenen die gaan bungeejumpen, of paintballen. Of skiën in de nepsneeuw, zoals mijn man laatst heeft gedaan tijdens een bedrijfsuitje. ‘Heel leuk’, volgens hem. Volgens mij wordt het tijd dat ik het bij ons thuis een beetje minder ‘leuk’ ga maken. Niet zeggen: ‘Lijkt blokfluitles jou leuk?’, maar: ‘Volgende week ga jij naar blokfluitles’. Muziekschool, here we come!”

Wat vind jij van deze column? Zijn alle leuke dingen op? Zijn we vergeten hoe we gewone dingen leuk moeten vinden?