Twistpunt

Mr. T. en Mrs. T. maken niet vaak ruzie. Gelukkig niet. Maar af en toe, af en toe dan botst het. En wat de aanleiding van een ruzie ook geweest mag zijn, we komen bijna altijd bij hetzelfde twistpunt uit.

En dat twistpunt? De attentheid/alertheid die Mr. T. mist en die Mrs. T. teveel heeft. Dus dat botst. Zeer tot frustratie van Mrs. T.. Mrs. T. heeft het idee dat ze alles alleen moet doen. Begrijp haar niet verkeerd overigens, Mr. T. draagt in het huishouden een evenredig steentje bij. Maar om nu te zeggen dat Mrs. T. daar ‘dankbaar’ voor is, dat gaat Mrs. T. te ver. Mrs. T. vindt zoiets vanzelfsprekend: we werken allebei, we hebben beiden gekozen voor de meiden, dus we doen samen het huishouden.

Het gaat Mrs. T. om de extraatjes, het denken aan kleine en grote dingen. Het spontaan organiseren van iets leuks. Het nemen van initiatief. En dat zit dus niet in Mr. T.. Hij vindt het allemaal wel best zoals het gaat.

En dat frustreert Mrs. T. enorm. Zij wil niet altijd alles alleen moeten doen. Alleen de sinterklaasinkopen regelen, alleen de kerstkaarten (of andere wensen) schrijven, alleen verjaardagscadeautjes kopen, alleen de vakanties boeken, alleen het kerstdiner in elkaar flansen, alleen de zaken voor de meiden regelen, alleen de zondagsuitjes bedenken, alleen iets regelen voor ons 12-jarig samenzijn, alleen een avondje uit organiseren, alleen de kleding voor de meiden gaan kopen, alleen …, alleen …, alleen … Zij wil niet altijd het initiatief nemen, zij wil dat Mr. T. dat eens doet!!! Uit zichzelf. Dus niet nadat Mrs. T. het gevraagd heeft.

Soms kondigt Mrs. T. iets aan in de hoop dat Mr. T. het oppikt, dat gebeurt nooit met als gevolg dat Mrs. T. het zelf maar weer doet (en weer teleurgesteld/boos/verdrietig* is). Soms wil Mrs. T. samen met Mr. T. iets leuks organiseren, Mr. T. zegt dan ‘och, dat is toch niet nodig’ (met andere woorden: wat overdreven allemaal weer). Mrs. T. wil niet tegen Mr. T. moeten zeggen: misschien is het goed als je X ‘ns belt om te vragen hoe het met hem gaat. Het is niet zo dat Mr. T. niet geïnteresseerd is, maar hij denkt er gewoon niet aan. Het is ook niet zo dat Mrs. T.’s frustratie Mr. T. overvalt, hij geeft zelf vaak aan dat hij hier beter op zou moeten letten.

Zeg het maar! Zeurt Mrs. T. of moet Mr. T. een schop onder zijn achterwerk krijgen? En wat is bij jullie in huis het altijd en eeuwig terugkerende twistpunt?

* doorhalen wat niet van toepassing is.

Waris Dirie

Mrs. T. heeft het boek ‘Mijn Woestijn’ van Waris Dirie gelezen. Normaal gesproken is Mrs. T. niet zo van de waargebeurde verhalen. Maar dit boek lag als bonusaanbieding bij de AH (normaal winkelt Mrs. T. trouwens bij Jumbo, maar Appie heeft haar favoriete rode wijn, maar dit terzijde).

Echt veel waargebeurde boeken leest Mrs. T. eigenlijk niet want meestal vindt ze het maar rare verhalen. Of kan ze niet geloven dat het echt gebeurd is. Of wil ze niet geloven dat het zo gebeurd is. Omdat het te pijnlijk, te heftig, te gruwelijk, te confronterend is.

Wat Mrs. T. betreft blinkt Mijn Woestijn niet uit wat de verteltrant betreft. De hoofdstukken lezen vrij houterig en Mrs. T. kan niet geloven dat alles wat verteld wordt Waris echt is overkomen. Het boek zal dan ook wel enigszins geromantiseerd zijn. Toch?

Maar wat Mrs. T. wel bezighoudt is het thema van het boek: genitale besnijdenis. Het boek vertelt over de historie van besnijdenissen, de cultuur, de redenen waarom veel moeders hun dochters laten besnijden, de manier waarop het gedaan wordt, de (soms gruwelijke) gevolgen van een besnijdenis.

Natuurlijk wist Mrs. T. van bestaan van besnijdenis, ze hoort ook af en toe op het nieuws dat zelfs in Europa de besnijdenissen gewoon doorgaan. Cultuur of niet, gewoonte of niet. Het is in Mrs. T.’s ogen barbaars. Maar dat is wellicht teveel op “z’n Hollands” geredeneerd?

Ken jij de boeken van Waris en wat vind je dan van haar vertellingen en van hetgeen haar (en 100.000-den andere meisjes) overkomen is?

2000

Mrs. T. is een fervent Radio 2 luisteraar. De radio staat in huize Mrs. T. overdag continu aan. Bijna altijd op radio 2 dus.

De muziek op Radio 2 vindt Mrs. T. gewoon erg lekker luisteren. Er wordt heel verschillende muziek gedraaid, van Nederlandstalig, via de grote hedendaagse hits, tot lekkere gouwe ouwe’s. Ook wordt er gelukkig niet al te veel geleuterd. Want daar heeft Mrs. T. een hekel aan. Natuurlijk zijn er interviews en spelletjes, maar ze duren meestal niet te lang en de interviews zijn vaak interessant.

Wat Mrs. T. erg leuk vindt aan Radio 2 zijn de thema’s die gedurende het jaar te horen zijn. Zo is er een Nederlandstalig weekend, de week van de jaren 60, 70, 80 en 90. En natuurlijk in de laatste week van het jaar: de top 2000.

Voor Mrs. T. en Mr. T. een hele week genieten van allerlei muziek. Met geregeld van die momenten van ‘ken je dat nummer nog, wat leuk om weer te horen’. De nummers 100 tot en met 1 zijn vaak hetzelfde en dat vindt Mrs. T. best jammer. Echt genieten doet Mrs. T. dan ook van die andere 1900.

Natuurlijk heeft Mrs. T. al gestemd. Haar 10 nummers zijn (in willekeurige volgorde):

1.            Jim Croce: Time in a bottle

2.            Freddie Aguilar: Anak

3.            Karin Bloemen: Geen kind meer

4.            Pink Floyd: On the turning away

5.            Ten Sharp: You

6.            David Bowie & Queen: Under pressure

7.            U2: One

8.            Call: I still believe (great design)

9.            Cat Stevens: Lady d’Arbanville

10.          Pilgrims: White men

Die top 10 ziet er trouwens regelmatig anders uit. Maar onbetwist op nummer 1 blijft Jim Croce.

En jij, ga jij luisteren naar de top 2000 en stem je dan ook van te voren en zo ja, op welke nummers stem je dan?

Ikke, ikke, ikke

Ikke, ikke, ikke! Ken jij ze? Van die mensen die het altijd maar over zichzelf hebben? Die alles wat in een gesprek verteld wordt, zelf hebben meegemaakt, maar dan veel grootster, erger etc. … Die een gesprek naar zich toetrekken, die anderen niet aan bod laten komen? Dat soort mensen?

Mrs. T. heeft zo’n collega. Ze was altijd al iemand die zichzelf graag hoorde praten, maar toen had Mrs. T. er niet zo’n moeite mee. Verder zat deze collega toen ook niet goed in haar vel, dus bood Mrs. T. haar een luisterend oor, een stabiele schouder en gaf ze soms (hopelijk) goede raad.

Een half jaar geleden heeft collega echter een kind gekregen en sinds een aantal weken is ze weer aan het werk. En sindsdien is ze vreselijk irritant. Echt waar, enorm, verschrikkelijk, ontzettend irritant. Het IK-gehalte heeft ongehoorde proporties aangenomen en haar kind is een superkind. En voordat de lezer denkt, ‘tut, tut, Mrs. T., ff dimmen’. Mrs. T. hoopt dat ze door haar verhaaltjes wel heeft laten zien dat ze een open minded persoon is die leeft volgens het principe van ‘we laten elkaar in onze waarde’.

Maar goed, de IK-collega. Natuurlijk is de geboorte van een kind een ingrijpende gebeurtenis en natuurlijk wil je daar graag over vertellen. Maar laat anderen dan ook nog ruimte om iets te zeggen. Door haar gedrag geeft ze anderen het gevoel het helemaal verkeerd te doen. Nou is Mrs. T. daar niet zo gevoelig voor, maar een andere (ongeveer tegelijkertijd bevallen) collega heeft hier momenteel erg veel moeite mee. Zij krijgt echter geen enkele ruimte om haar verhaal te vertellen en Mrs. T. ziet haar gewoon in haar schulp kruipen.

Waar Mrs. T. vooral moeite mee heeft is het continue gekakel en geklep en het absoluut geen interesse tonen in wat haar collega’s meemaken. Inmiddels heeft Mrs. T. middels wat subtiele hints geprobeerd de irritatie die zij oproept bij anderen bespreekbaar te maken. De hints worden tot op heden niet opgepikt. Dat wordt dus een gevalletje “botte bijl” is Mrs. T. bang.

Ken jij ook zo’n IK-kerd en hoe ben jij daarmee omgegaan?

Brugge is the place to be!

Brugge, hemels gezang, vesper, suikerwerk, koetsjes, koude neuzen, warme wangen, Belfort, kant, praalgraven, Begijnhof, rijke Roomse leven, De Halve Maen, Ibis, kerken, wandelen, sneukelen, Sint Niklaas, Mr. T., scrabble, wafels, Brugse zot, zon, chocolade, rondleiding, bladgoud, werelderfgoed, kathedraal, goede gesprekken, kaaskroketjes, heilig bloed, Straffe Hendrik, chocoladejenever, Karel de Stoute, prachtige doorkijkjes, Bonifaciusbrug, vismarkt, curiosa en antiek, grachten, Esta, 366 traptreden, hand in hand, Minnewater, stoofschotel, ‘t Zand, kaarsjes branden, koffie met gebak, drukte, regen, stadsvesting, pepervulling, Michelangelo, godshuizen, Toyo Ito, boottocht, musea, casseien, Fons de Poel, zalm, € 16,80, carwash van de gouverneur, ‘t Oude Kanthuis, snoep, ontbijt, lachen, Maria van Bourgondië, Sanne Wallis de Vries, moe, pijnlijke knieën, Illy, Javanna, toeristen, lol, liefde, 480 kilometer, park, vergezichten, 220 traptreden, middeleeuwen, uitwaaien, strand, zee, wind, golven, kitesurfen, prachtig, cassettebandjes, bijgetankt, genoten, thuiskomst, de meisjes …

Op de helft

Mr. T. is een tijdje geleden veertig geworden. Toen kreeg hij van Mrs. T. een boekje met de titel ‘Op de helft’, bespiegelingen van (bijna) veertigers.

Op de achterkant van het boek staat het volgende: het leven begint bij veertig. Maar intussen raast de tijd voort, lijkt de onbevangenheid te verdwijnen en moeten er – voor het te laat is – belangrijke beslissingen genomen worden over de toekomst. Rond het veertigste levensjaar komen ze onherroepelijk op: vragen en twijfels over ambities en oude idealen, werk, vriendschappen en de zorg om ouders. Wel of niet een carrièremove? Op de valreep toch nog kinderen? Wordt alles relatief omdat vader of moeder overlijdt? Heb je zelf nog tijd van leven?

In dit boekje staan openhartige gesprekken die Cornald Maas met verschillende BN-ers heeft. Geïnterviewd worden onder andere: Theo Maassen (ok, ok, daarom kocht Mrs. T. het boekje vooral), Laetitia Griffith, Willem van de Sande Bakhuyzen, Paul Haarhuis, Erik van Muiswinkel, Lousewies van der Laan en Inge Diepman.

Het is een leuk boekje met af en toe prachtige lapjes tekst. De verhaaltjes zijn kort en dus vrij snel gelezen. Een stukje uit het interview met Eddy Terstall laat Mrs. T. niet echt los en daarom plaatst ze het hier. En dan natuurlijk met de vraag: wat vind jij van hetgeen Eddy hier uitspreekt?

‘Ik vind haat op zichzelf niet verkeerd. Alleen moet je je wel heel goed realiseren waartegen je haat zich richt. Tegen de Mohammed B.’s bijvoorbeeld, en de lijpe hopmannen die hun geesten vergiftigen. Het is idioot om de gemiddelde moslim aan te spreken op wat er gebeurt. Ik weiger zelf ook te worden aangesproken op de politionele acties in Indonesië of het gedrag van Shell in Nigeria. Historie kan nooit een criterium zijn – alleen billikheid is dat, en burgerschap. Zo is het op zijn zachtst gezegd raar dat, op basis van louter historische argumenten, alle religieuze feestdagen christelijk zijn, en dat het suikerfeest geen vrije dag is, ook niet in Amsterdam, waar inmiddels veel meer moslims dan christenen wonen’.

Ambtenarij

Mrs. T. is ambtenaar. Met heel veel plezier. Net als iedere baan heeft haar baan leuke en minder leuke kanten. Vooroordelen over de ambtenarij zijn er legio. Een aantal terecht, een aantal niet. Ook dat zal gelden voor heel veel beroepen.

Naar Mrs. T.’s idee werken haar collega’s over het algemeen keihard, zijn ze betrokken, zijn ze pro-actief en willen ze de burger (binnen de daarvoor geldende –wettelijk vastgestelde- kaders) vooruithelpen.

Nu schijnt het zo te zijn dat een behoorlijk aantal mensen denkt dat ambtenaren er zijn om uit te schelden, om frustraties op af te reageren. Of dat ook zo (extreem) is in andere beroepen?

Onlangs hoorde Mrs. T. over de website Last van de burger. De website is gelukkig geen initiatief van de overheid, maar van ‘gewone burgers’. Waarom Mrs. T. gelukkig schrijft, nou omdat de ophef volgens haar niet te overzien was als het initiatief door de ambtenarij zelf genomen was.

Mrs. T. heeft uitgebreid door de site gesnuffeld en er gemengde gevoelens aan over gehouden. Aan de ene kant vindt ze het een erg grappig initiatief, aan de andere kant zullen de meldingen van de verschillende amtenaren best veel weerstand oproepen.

Wat Mrs. T. wel vindt is dat ambtenaren eigenlijk best openbaar mogen maken wat voor absurde (of akelige, of frustrerende, of beanstigende) situaties ze soms meemaken. Dat dient dan uiteraard wel op een fatsoenlijke manier te gebeuren.

Mrs. T. is eigenlijk best benieuwd naar jouw ervaringen met de overheid. Dus aarzel niet en grijp je kans!