Kl*te

Mrs. T. voelt zich lichamelijk behoorlijk kl*te. Al een week of vijf. Mrs. T. heeft een erg naar gevoel bovenaan haar borstkas en, hoe graag ze het ook anders zou zien, ze maakt zich daar druk over. Met misschien als gevolg, dat dat gevoel nog naarder wordt, met als gevolg dat ze zich nog drukker maakt, met als gevolg …

Mrs. T. is niet echt een snel-naar-de-dokter-type, maar inmiddels is ze al twee keer geweest. Gewoon omdat ze zich zorgen maakt. Omdat ze niet meer weet wat waar is, is het haar lijf of is het haar hoofd dat haar in de luren legt. En legt ze zichzelf wel in de luren? Mrs. T. weet het niet en ze voelt zich dus niet tof momenteel. In haar omgeving staat Mrs. T. bekend als een sterke vrouw en het is moeilijk om toe te geven dat ze nu gewoon even niet ‘sterk’ is.

Een hele tijd geleden schreef Mrs. T. over ‘haar rare lijf’ en de reacties die toen binnenkwamen gaven blijk van veelal (op een tweetal herenreacties na) herkenning. Twee weken geleden las Mrs. T. bij Jiseen indrukwekkend logje over afscheid nemen van mensen om je heen. En wat Jis schrijft is zooooo herkenbaar voor Mrs. T..

Bezig zijn met sterfelijkheid, dat is volgens de huisarts iets heel natuurlijks. Dat doen we allemaal wel (eens). Volgens haar zijn (jonge) moeders (jawel jong!) daar vaak nog meer mee bezig, omdat ze leven gegeven hebben en voor dat leven willen zorgen. Dat ze soms enorm bang zijn om hun klus niet af te kunnen maken.

Er schijnt ook wel een beetje een taboe op te rusten volgens Mrs. T.. Praten over je diepste angsten. Met Mr. T. en haar moeder deelt Mrs. T. haar gevoelens en dat doet haar goed. Maar het kl*terige lichamelijke gevoel blijft. De trap oplopen en dan in de badkamer je hart voelen bonzen. En dat terwijl je veel aan sport doet, dat is toch niet logisch? Wederom overal steken, pijn, heel veel (op)boeren (sorry, het is niet anders), soms het opeens erg heet hebben. Wat is er toch aan de hand?

Na het tweede doktersbezoek is Mrs. T. naar het ziekenhuis gegaan, de eerste stap is genomen: bloedonderzoek. Aan de ene kant wil Mrs. T. dat er niets gevonden wordt (en als er dan iets gevonden wordt, dan natuurlijk iets kleins), aan de andere kant ‘het zal toch niet echt allemaal in haar hoofd zitten?’. Een andere stap die genomen is, is beginnen met voetreflextherapie. Nou weet Mrs. T. echt niet wat ze daarvan moet denken, maar een (zeer nuchtere) vriendin heeft daar heel goede ervaringen mee. Er is een wachtlijst van circa 6 weken en Mrs. T. zou toch niet eerder willen beginnen na de reguliere onderzoeken, maar op de een of andere manier trekt het toch wel.

Mmmm, het is een enigszins warrig logje geworden ziet Mrs. T.. Maar ach, is een weblog niet voor al je zieleroerselen? En hoewel het Mrs. T. erg bezighoudt, is het ook weer niet zo dat het haar hele leven beheerst hoor. Mrs. T. functioneert gewoon als altijd en de mensen om haar heen zullen niets aan haar merken als Mrs. T. dat niet wil.

Wat Mrs. T. zich afvraagt is of jij misschien soms ook van die tijden hebt, dat je moe van jezelf wordt. Dat je bang bent om ziek te zijn, om dood te gaan, om …

Of herken je misschien iets van de lichamelijke klachten die Mrs. T. beschrijft. Of heb je wellicht ervaringen met voetreflextherapie? Reacties zijn zeer, zeer welkom …