Grootmoeder

Een grootmoeder is een mevrouw die zelf geen kinderen heeft, maar wel veel houdt van andermans kinderen. Grootmoeders hoeven niets te doen, alleen maar grootmoeder zijn.

Ze zijn oud en moeten dus geen wilde spelletjes doen of hard lopen. Ze hoeven alleen maar met ons naar de markt te gaan, naar het elektrische hobbelpaard en dan een hoop kwartjes mee te nemen. Of met ons te gaan wandelen en ons dan van alles aan te wijzen, zoals mooie blaadjes en rupsen. En ze mogen nooit zeggen: ‘Schiet nou eens op!’.

Grootmoeders zijn meestal dik, maar niet te dik om je schoenen vast te maken. Ze hebben een bril op en raar ondergoed aan. Ze kunnen hun tanden en hun tandvlees uit hun mond halen.

Grootmoeders hoeven niet knap te zijn, als ze maar kunnen zeggen hoe het komt dat God niet getrouwd is en waarom honden niet van poezen houden. Grootmoeders praten gewoon, niet zo gek als sommige mensen die op bezoek komen.

Als ze ons voorlezen, slaan ze niks over en ze vinden het ook niet erg om een verhaal twee keer voor te lezen. Iedereen moet proberen een grootmoeder te krijgen, vooral als je geen televisie hebt, want grootmoeders zijn de enige mensen die altijd tijd voor je hebben.

Bovenstaande tekst kreeg Mrs. T. onlangs van haar moeder. Geen idee waar hij vandaan komt en in welke tijd hij geschreven is. Wel stond erbij dat dit de woorden zijn van een negenjarige.

Mrs. T. vindt de tekst grappig en ze herkent er ook wel dingen (ondergoed, tanden, voorlezen) in. Geldt dat voor jou ook?

Brieven aan de toekomst

Wat deed jij op de vijftiende mei 1998? Dat is de strekking van dit boek. Misschien dat je het je nog kunt herinneren? Er werd een oproep gedaan aan het Nederlandse volk. Gevraagd werd of men die specifieke dag wilde vastleggen in een brief. Meer dan 50.000 reacties kwamen er binnen. Uit de mooiste, ontroerendste, onverwachtste, opmerkelijkste brieven is een selectie gemaakt en deze zijn in boekvorm verschenen.

In het boek staan brieven van bijvoorbeeld een beeldend kunstenaar, een blinde, een boerin, een burgemeester, een gepensioeneerde huisarts, een Iraans meisje in een asielzoekerscentrum, een moeder die een kinderfeestje geeft, een hoogzwangere vrouw, een diplomaat in Angola, een jongeman in een gevangenis in Engeland en nog heel veel andere mensen.

Mrs. T. heeft het boek toentertijd gekocht en het gelezen. Toen al ontroerde het haar. De verhalen die mensen willen delen. Een soort logjes in boekvorm. Nu ligt het boek in de lectuurbak op het toilet en af en toe leest Mrs. T. er weer in. Het is nog steeds een heerlijk boek.

Misschien kunnen we een trend setten? De vraag van vandaag: wat deed jij op 14 december 2006?

Mrs. T. trapt af:

Vanmorgen ging om 6.45 uur de wekker. Mrs. T. staat -na twee keer snoozen- op en doet de nodige zaken op de badkamer. Grote Zus wordt uit bed geroffeld en Kleine Zus wordt uit bed gehaald. Het ruikt enigszins vreemd op haar kamertje. He gats, het meisje heeft (wat) overgegeven. Het meisje zelf deerde het niet, zij sliep gewoon door. Kleine Zus’s toilet kost dus meer tijd dan anders (en dat op een werkdag). We gaan naar beneden, de radio gaat aan, de pap voor Kleine Zus wordt klaargemaakt, boterham voor Grote Zus gesmeerd. We ontbijten. Als het tijd is om naar de oppas te gaan deelt Kleine Zus mee ‘poepu’. Als zij daarmee klaar is wil Mrs. T. snel Kleine Zus verschonen. Yeah right! Alles zit onder. Dus wederom naar boven, Kleine Zus van top tot teen verschonen. Niet bepaald een tof begin van de dag.

Mrs. T. levert Grote Zus en Kleine Zus bij de oppas af en rijdt (ditmaal met de auto, want te laat inmiddels!) door naar haar werk. Vanavond komt de gemeenteraad bij elkaar en als het goed is wordt er besloten over een belangrijke nota. Mrs. T. besteed haar dag daarom grotendeels aan het voorbereidende werk mocht de nota inderdaad aangenomen worden. Het zou heerlijk zijn als dat zo is, dan kan morgen in een ruk alles door. Verder heeft Mrs. T. een tweetal overleggen. De middagpauze wordt besteed aan het bezoeken van AH. Samen met haar collega L. Vandaag wordt aan het eind van de dag een kerstbijeenkomst gehouden van de afdeling. De medewerkers zorgen dan zelf voor heerlijke hapjes. Zelf maken is niet zo heel erg aan Mrs. T. besteed, dus Mrs. T. en L maken zich ervan af met het kopen van stokbroodjes, kaasjes en salades. De borrel zelf is uitermate geslaagd. Er zijn heerlijke hapjes (Mrs. T. scharrelt op deze wijze haar avondeten bij elkaar) en de sfeer is goed. Tegen zessen is Mrs. T. thuis.

Mr. T. is er ook al en hij haalt de kleine mensjes op bij de oppas. Daarna brengt Mrs. T. Grote Zus naar de miniretten. Om 19.00 uur is het bedtijd voor Kleine Zus en als zij in haar bedje ligt dan stapt Mrs. T. op de hometrainer (sinds kort gestopt met steppen) en beult ze zichzelf ‘ns lekker af. Mr. T. haalt Grote Zus op van de miniretten en tegen achten brengen we onze kanjer naar bed. Als Grote Zus in bed ligt stapt Mrs. T. even onder de douche en daarna kruipt ze achter de PC. Ze doet haar dagelijkse weblogdingetjes en gaat naar het toilet. Daar pakt ze het boek ‘Brieven aan de toekomst’ en ting! idee voor een logje.

Wie volgt?

Girl with a pearl earring

Met grote ogen kijkt het meisje je aan. Het meisje met de parel. Wie was zij? Hoe leefde zij? Waarom schilderde Jan Vermeer haar? Vragen die Tracy Chevalier probeerde in te vullen door een roman te schrijven over dit onbekende meisje. Mrs. T. is geïnteresseerd in geschiedenis. Mrs. T. leest graag historische romans en is geboeid door het verleden.

Onlangs zag Mrs. T. de film die gebaseerd is op de roman van Chevalier. Een heerlijke film, een film om in weg te duiken, te dromen over het leven van lang geleden.

Het boek/de film gaat over Griet, een jong meisje dat als dienstmeisje bij Vermeer komt te werken. Ze komt terecht in een kil huishouden. Vermeers vrouw is een labiele vrouw en haar moeder bestiert het huishouden met strakke hand. Tegenover deze twee vrouwen staat Vermeer een romantische ziel, die leeft voor zijn schilderkunst. Om de kost te verdienen wordt hij beperkt in zijn artistieke vrijheid. Vermeer ziet in Griet een aantrekkelijke vrouw, maar ook een zielsverwant, die zijn gevoel voor schoonheid deelt. Uiteindelijk zal Vermeer stiekem een portret van Griet schilderen. Een prachtig schilderij dat iedereen wel zal kennen.

Berust het boek van Chevalier op waarheid? Wie zal het zeggen?

Mrs. T. vond de film prachtig in al zijn eenvoud. Subtiliteiten wisselen elkaar af en de film toont tevens de ruwheid van de tijd waarin de film zich afspeelt.

Heb jij wellicht deze film gezien? Wat vond je ervan? Of ken je misschien een andere film in dit genre die je Mrs. T. van harte aan zou willen raden?

Kl*te

Mrs. T. voelt zich lichamelijk behoorlijk kl*te. Al een week of vijf. Mrs. T. heeft een erg naar gevoel bovenaan haar borstkas en, hoe graag ze het ook anders zou zien, ze maakt zich daar druk over. Met misschien als gevolg, dat dat gevoel nog naarder wordt, met als gevolg dat ze zich nog drukker maakt, met als gevolg …

Mrs. T. is niet echt een snel-naar-de-dokter-type, maar inmiddels is ze al twee keer geweest. Gewoon omdat ze zich zorgen maakt. Omdat ze niet meer weet wat waar is, is het haar lijf of is het haar hoofd dat haar in de luren legt. En legt ze zichzelf wel in de luren? Mrs. T. weet het niet en ze voelt zich dus niet tof momenteel. In haar omgeving staat Mrs. T. bekend als een sterke vrouw en het is moeilijk om toe te geven dat ze nu gewoon even niet ‘sterk’ is.

Een hele tijd geleden schreef Mrs. T. over ‘haar rare lijf’ en de reacties die toen binnenkwamen gaven blijk van veelal (op een tweetal herenreacties na) herkenning. Twee weken geleden las Mrs. T. bij Jiseen indrukwekkend logje over afscheid nemen van mensen om je heen. En wat Jis schrijft is zooooo herkenbaar voor Mrs. T..

Bezig zijn met sterfelijkheid, dat is volgens de huisarts iets heel natuurlijks. Dat doen we allemaal wel (eens). Volgens haar zijn (jonge) moeders (jawel jong!) daar vaak nog meer mee bezig, omdat ze leven gegeven hebben en voor dat leven willen zorgen. Dat ze soms enorm bang zijn om hun klus niet af te kunnen maken.

Er schijnt ook wel een beetje een taboe op te rusten volgens Mrs. T.. Praten over je diepste angsten. Met Mr. T. en haar moeder deelt Mrs. T. haar gevoelens en dat doet haar goed. Maar het kl*terige lichamelijke gevoel blijft. De trap oplopen en dan in de badkamer je hart voelen bonzen. En dat terwijl je veel aan sport doet, dat is toch niet logisch? Wederom overal steken, pijn, heel veel (op)boeren (sorry, het is niet anders), soms het opeens erg heet hebben. Wat is er toch aan de hand?

Na het tweede doktersbezoek is Mrs. T. naar het ziekenhuis gegaan, de eerste stap is genomen: bloedonderzoek. Aan de ene kant wil Mrs. T. dat er niets gevonden wordt (en als er dan iets gevonden wordt, dan natuurlijk iets kleins), aan de andere kant ‘het zal toch niet echt allemaal in haar hoofd zitten?’. Een andere stap die genomen is, is beginnen met voetreflextherapie. Nou weet Mrs. T. echt niet wat ze daarvan moet denken, maar een (zeer nuchtere) vriendin heeft daar heel goede ervaringen mee. Er is een wachtlijst van circa 6 weken en Mrs. T. zou toch niet eerder willen beginnen na de reguliere onderzoeken, maar op de een of andere manier trekt het toch wel.

Mmmm, het is een enigszins warrig logje geworden ziet Mrs. T.. Maar ach, is een weblog niet voor al je zieleroerselen? En hoewel het Mrs. T. erg bezighoudt, is het ook weer niet zo dat het haar hele leven beheerst hoor. Mrs. T. functioneert gewoon als altijd en de mensen om haar heen zullen niets aan haar merken als Mrs. T. dat niet wil.

Wat Mrs. T. zich afvraagt is of jij misschien soms ook van die tijden hebt, dat je moe van jezelf wordt. Dat je bang bent om ziek te zijn, om dood te gaan, om …

Of herken je misschien iets van de lichamelijke klachten die Mrs. T. beschrijft. Of heb je wellicht ervaringen met voetreflextherapie? Reacties zijn zeer, zeer welkom …

Time in a bottle

De ultieme plaat voor Mrs. T., dat is Time in a bottle van Jim Croce. Niet omdat het nou zo’n spetterende muziek is. Nee, puur voor de tekst. Een prachtige tekst, een mooie tekst, een ontroerende tekst. Luisteren? Klik!

If I could save time in a bottle
The first thing that I’d like to do
Is to save every day
Till eternity passes away
Just to spend them with you

If I could make days last forever
If words could make wishes come true
I’d save every day like a treasure and then,
Again, I would spend them with you

But there never seems to be enough time
To do the things you want to do
Once you find them
I’ve looked around enough to know
That you’re the one I want to go
Through time with

If I had a box just for wishes
And dreams that had never come true
The box would be empty
Except for the memory
Of how they were answered by you

But there never seems to be enough time
To do the things you want to do
Once you find them
I’ve looked around enough to know
That you’re the one I want to go
Through time with

En, heb je het nummer geluisterd (of kende je het al?). Wat vond je er van? En Mrs. T. wil ook heel graag weten of jij ook een nummer hebt dat je vooral om de tekst zo speciaal vindt. En welke regels zijn het dan die jou zo trekken?

Snoep

Welk kind is er nu niet gek op snoep? Dat zal wel voor ieder kind (en ook voor veel volwassenen) gelden volgens Mrs. T.. Mr. T. en Mrs. T. hebben Grote Zus in eerste instantie ver van al dat snoep kunnen houden. Vanaf haar eerste jaar kreeg zij af en toe (een) krentje(s) en langzaam maar zeker kwamen daar wat meer snoepjes bij.

De regel die we afspraken was dat er maximaal twee keer per dag snoep gegeten wordt. Die regel staat nog steeds trouwens.

Verder vonden wij het belangrijk dat Grote Zus leerde om tijdens het snoepen op een stoel te blijven zitten. Wij hebben dus nooit plakkerige vlekken van kasten, banken of vloeren hoeven te poetsen en lopen/rennen met snoep (bijvoorbeeld een lolly) vindt Mrs. T. erg gevaarlijk.

’s Ochtends rond 10.30 uur is hier een fruitmoment. ’s Middags rond 15.00 uur krijgen de dames een snoepje en wat drinken en ’s avonds rond 18.30 uur krijgen soms ze nog een snoepje.

Op de momenten dat er visite is en er wat knabbels op tafel komen dan krijgen de aanwezige kinderen een bakje met knabbels. Dat is hun bakje. Als het leeg is, dan is het klaar. Mrs. T. houdt er niet van dat de kinderen dan vervolgens nog uit ‘de grote mensen schaal’ gaan eten. Dat vindt ze niet nodig en gelukkig zijn de meeste mensen het wel met haar eens (of ze doen alsof?).

Hoeveel Grote Zus snoept als ze bij vriendinnetjes speelt weet Mrs. T. niet. Mrs. T. weet wel dat er heel veel verschillende manieren zijn: van snoeptrommels die elk uur tevoorschijn gehaald worden tot het vrij strenge regime in huize Mrs. T.. Als er vriendinnetjes bij Grote Zus komen spelen, dan schikken zij zich echter zonder problemen in onze ‘huisregels’.

Als Mrs. T. het zo op het scherm ziet staan dan kan ze zich voorstellen dat de lezer denkt, tjonge, jonge wat een geneuzel om snoep. En dat is misschien ook wel zo, maar het werkt hier hartstikke goed. Richting Grote Zus hoeven we nooit meer te zeggen hoe wij het willen hebben, bij Kleine Zus begint het ‘snoepopvoeden’ net. We hanteren bij haar dezelfde regel en dat gaat goed. Het enige probleem dat zich nu wel vrij regelmatig voordoet is dat zij dezelfde snoepjes wil als Grote Zus, en dat is natuurlijk niet de bedoeling.

Mrs. T. wil nog wel even melden dat verjaardagen (of andere feesten) echte feestjes zijn. De ‘teugels worden dan gevierd’, met dien verstande dat ook dan het gesnoep niet ontaardt in grote schranspartijen met op hol geslagen buiken als gevolg.

Het is zo gemakkelijk om een kind stil te krijgen door er een snoepje in te duwen. Mrs. T. en Mr. T. kiezen niet voor die benadering. Af en toe is dat erg vermoeiend, maar we staan pal achter onze keuze.

Hoe belangrijk vind jij het dat jouw kind(eren) niet te veel snoepen, of vind je het juist niet belangrijk? En wat herinner jij je van jouw snoepverleden?