Acceptatie

En dan gebeurt er iets heel akeligs met Mrs. T.. Mrs. T. wil gaan eten en haar hele lijf komt in opstand. Rillingen, tintelingen, hitte, klemmende band om de borst, grote brok in de keel, steken, buikpijn en gedachten die door het hoofd tollen. Mrs. T. heeft geen idee wat haar overkomt. Mrs. T. is bang. Maar ze ziet ook haar meiden zitten en ze wil niet dat zij haar zo zien. ‘Gelukkig’ is het zaterdag en is Mr. T. thuis. Mrs. T. gaat dus naar boven en daar gaan de sluizen open. Mrs. T. huilt en huilt. Het gevoel ebt wel weg. Maar het huilen lucht niet echt op. Het akelige gevoel blijft overheersen.

Pas als ‘s avonds de meiden op bed liggen en Mrs. T. uitgebreid met Mr. T. praat verdwijnt het onbestemde gevoel. Maar het blijft op de achtergrond aanwezig. Mrs. T. is ‘bang voor de angst’.

Zondag gaat redelijk op een kleine inzinking na. De maandag verloopt goed tot een uur of vier ‘s middags. Mrs. T. weet immers dat Mr. T. over een dik uur thuis zal zijn. Ze hoeft zich niet lang meer groot te houden. De maandagavond is pet. Dinsdag gaat wel, alhoewel Mrs. T. verre van productief is op haar werk. Mrs. T. gaat naar de huisarts omdat ze dit met een ‘expert’ wilt bespreken. De huisarts praat over een paniekaanval. Dat wil Mrs. T. helemaal niet horen. Als ze wil kan de huisarts Mrs. T. medicijnen voorschrijven. Dat wil Mrs. T. (nog?) niet. De meiden zijn bij oma en opa en na het eten praat Mrs. T. met haar ouders en Mr. T.. Dat lucht ook op. De woensdag gaat vrij goed.

‘s Avonds mag Mrs. T. weer naar de voetreflex. Ze hoopt dat de therapeute haar kan redden, haar houvast kan geven, hup, alles weg kan masseren. De therapeute weigert echter met Mrs. T. mee te gaan haar angst in. Ze geeft aan dat Mrs. T. teveel denkt aan dat moment op zaterdagmiddag. Dat Mrs. T. vergeet dat het de dagen daarvoor best heel goed is gegaan. Dat ze een terugval heeft gehad, maar dat ze daar niet in moet blijven hangen. Mrs. T. weet dat ze gelijk heeft, maar het is zo moeilijk om niet bang te zijn. De therapeute onderzoekt Mrs. T.’s voeten uitgebreid, weer geeft ze aan dat Mrs. T. het ‘lichamelijk eigenlijk heel goed doet’. Verder tracteert ze Mrs. T. op een heerlijke massage.

Gisteren het tweede bezoek aan de psycholoog. Deze weet te melden dat Mrs. T.’s emmer vol is, de rek eruit, het touw gebarsten. Noem het overspannen, noem het burnout, als het beestje maar een naam heeft. De aanval van afgelopen zaterdag was voor zover hij op Mrs. T.’s uitleg afgaat hyperventilatie. Hij vraagt Mrs. T. om -net als een eetdagboek- bij te houden wat ze op een dag doet en welke gebeurtenissen bij haar ongemakkelijke gevoelens, irritatie, stress of juist fijne dingen oproepen.

Het voorgaande zou dus duiden op stress, onverwerkte emoties, verdriet van vroeger dat er nu uit komt. Mrs. T. vindt dat moeilijk te accepteren. Ook raar om te accepteren. Werkt het dan echt zo? Dat het in Mrs. T.’s geval via haar lijf uitkomt? Het is raar hoor. Om zo te zijn, om dit te voelen.

Terwijl Mrs. T. dit typt (web-loggen werkt therapeutisch in Mrs. T.’s geval) voelt ze zich prima. Maar dat kan in een oogwenk veranderen. Dat is heel raar en akelig. Mrs. T. heeft graag de dingen in de hand, onder controle. Haar lijf geeft klachten, die zouden van tussen de oren komen maar van die (onverwerkte) emoties is Mrs. T. zich dan weer echt niet bewust. Mrs. T.’s gemoedstoestand kan in een enkele minuut veranderen. Waar slaat dat op? Waar wordt dat door veroorzaakt? Wat is de trigger? Mrs. T. wil zo NIET zijn. Ze wil het NIET! Maar de eerste stap is acceptatie aldus de psycholoog. Toch?

Ketting

Mrs. T. houdt er niet van. Van kettingbrieven. Mrs. T. houdt helemaal niet van kettingbrieven die de ‘niet doorstuurder’ dreigen met rampspoed. Want daar komt het wel op neer, toch? Alleen als je de brief (of de e-mail) doorstuurt, dan zullen je goede dingen overkomen. En als je zo slim bent om door te sturen naar 10 mensen dan zullen die dingen veel, veel, veel beter zijn, dan wanneer je hem maar naar 5 mensen doorstuurt. Met andere woorden: niet doorsturen betekent dat je de ellende die je dan overkomt over jezelf hebt afgeroepen.

Grote Zus krijgt ook al af en toe kettingbrieven. Aan de ‘sokkenclubkettingbrief’ heeft Grote Zus (i.c. Mrs. T.) meegedaan. Dat vond ze best een leuk idee en de afzender van de sokkenclubkettingbrief-brief was een goede vriend. Tja, ze had beter moeten weten. Geen enkele respons, laat staan een paar sokken voor Grote Zus.

Afgelopen zaterdag lag er een ‘Guinessbook of Records for Children’ kettingbrief in de bus voor Grote Zus. Het schijnt dat men al sinds 1996 bezig is de langste kettingbrief te realiseren. En die kettingbrief zou dan in het Guinessbook of Records for Children komen. Het is de bedoeling dat Grote Zus de brief aan zeven kinderen onder de 16 jaar doorstuurt. Ze hoeft geen postzegels te plakken want TPG werkt belangeloos mee (en dat klopt in ieder geval, de envelop was keurig afgestempeld). Achter op de envelop dient ze haar naam te schrijven en de bovenste (van vier namen) naam te verwijderen. Tja, Grote Zus wil natuurlijk meedoen. Niet in het minst omdat er over een week een beloning in het vooruitzicht gesteld wordt. Dus Grote Zus mag dit keer meedoen. Waarschijnlijk tegen beter weten in. Maar mocht het toch zo zijn dat er inderdaad een beloning ontvangen wordt, dan zal Mrs. T. daar zeker melding van maken.

Overtuiging

Een overtuiging die berust op geloof, is moeilijker te veranderen dan een overtuiging die berust op beredenering.

Zegt u het maar: eens of oneens?

Stelling: dr.ir. M. Albricht

Wakkerwijsfee (deel 3)

Het slot van de trilogie is gemaakt. Grote Zus heeft zichzelf overtroffen en zeven bladzijdes volgepotlood over de wakkerwijsfee. Wil je deel 1 of deel 2 nog een keer lezen? Klik en klik.

 

Gelukt! Ha!

Deel 3!!!

nog even wachten! pf wat duurt het lang!

het meisje ligt uitgeput in haar bed.

het duurt nog even zegt de mama van het meisje tegen de papa.

en dan gebeurt het …

langzaam gaan de ogen van het meisje open …

w…waar ben ik? vraagt het meisje zacht.

je bent thuis zegt haar papa

de wakkerwijsfee hat dat getovert een f..f..fee!

stamelde het meisje.

ja een fee. en nu naar school!

wat is school? vroeg het meisje. oo daar leer je

rekkenen en taal en nog veel meer zij de papa.

dan ga ik maar! tot straks papa en mama, zij het meisje.

op school!!!

daar zat ze aan een tafeltje. de jufrouw vroeg

aan het meisje, hoeveel is 88 + 70 = 158! zij het meisje.

korekd! zij de jufrouw echt helemaal goed! jij mag

naar groep acht!!!

jij bent de beste leeraar van de school!!

de juf ging samen met het meisje naar groep 8!

kijk eens! meester klaas we hebben bezoek!

oo ja? oo kijk juf lisa! en een kindje. wat

scheelt er? juf lisa.

dit kindje kent de sommen van groep acht al! dus is er

nog een plekje vrij?

ja kom maar. dag zij het meisje tegen juf lisa.

en dan ineens trinnn!

de bel gaat allemaal een fijn weekend zij meester klaas.

tot het volgende boek!!!

het meisje sliep nog steeds tot de dag van school …

Medische molen

Mrs. T. draait inmiddels haar rondjes in de medische molen. Een tijdje geleden schreef Mrs. T. over het feit dat ze zich niet al te best voelde. Lichamelijk was vooral de pijn op haar borst en haar voelbare hartslag iets wat haar ernstige zorgen baarde en als je eenmaal in dat ‘zorgen-maak-cirkeltje’ zit dan is het niet zo eenvoudig om er weer uit te komen.

Enfin, de huisarts zag weinig andere mogelijkheden meer om Mrs. T. gerust te stellen dan haar door te sturen naar de cardioloog en daar is Mrs. T. eind januari dus geweest. Na een globaal onderzoek vond de cardioloog het raadzaam de hele onderzoeksriedel te doorlopen. Mrs. T. schrok daar best van, maar gezien het feit dat hartziektes in de familie zitten, vond de cardioloog dit noodzakelijk. Dat betekent dat er inmiddels een bloedonderzoek en een fietstest (eitje!) gedaan zijn, röntgenfoto’s en een echo gemaakt zijn en dat Mrs. T. op dit moment 24 uur lang een apparaatje draagt waarop haar hartslag geregistreerd wordt (vanmiddag wordt het apparaatje verwijderd, gelukkig want de plakkers beginnen danig te irriteren). Eind februari volgt de uitslag.

Tevens is Mrs. T. bij de psycholoog geweest om over haar leven te praten. Tjonge, jonge, zult u denken. Nou, dat dacht Mrs. T. dus ook. Is dat nou allemaal wel nodig? Maar Mrs. T. is van het principe ‘wie A zegt, moet ook B zeggen’. Het is niet leuk, het is confronterend, maar Mrs. T. moet er doorheen, want zoals ze de afgelopen tijd heeft gepiekerd en getobd, dat is helemaal niets.

Het feit dat haar klachten serieus genomen worden doet Mrs. T. goed, het praten over haar leven ook. Het is sowieso best ‘ns fijn om met een wildvreemde (die er dan ook nog verstand van schijnt te hebben) te praten over jouw leven, jouw geluk, jouw angsten. Mrs. T. staat bekend als een sterke vrouw en Mrs. T. weigert ook om zich ‘iets aan te laten praten’, maar een nuchtere kijk op hetgeen je is overkomen is verhelderend. Er is nogal wat gebeurd in haar leven, maar Mrs. T. heeft het idee dat ze dat allemaal gewoon goed verwerkt heeft. De psycholoog bevestigt tot op heden die indruk ook wel, echter zegt hij: alles wat je meemaakt laat zichtbare of onzichtbare ‘littekens’ achter en een boel van die littekens bij elkaar kan zich uiten in de lichamelijke klachten die Mrs. T. heeft.

Verder gaat het eigenlijk best heel goed. In ieder geval gaat het heel, heel, heel veel beter dan in december en begin januari. In hoeverre de voetreflex daarmee van doen heeft, dat weet Mrs. T. niet, maar die voetmassages (en nee, dat kietelt dus echt niet) bevallen haar erg goed.

Nummer 13866

Een nummertje trekken, een nummertje maken, een nummertje zijn, tegenwoordig bepalen nummers ons leven. Zonder sofi-nummer bestaat een mens bijvoorbeeld niet. Sloeg men in het stenen tijdperk de aanstaande bruid met een knots de schedel in, nu vragen wij een meisje om haar nummer. Jörgen Raymann, tijdens de wiskundelessen regelmatig op zijn nummer gezet, beantwoordt in dit programma belangrijke vragen als: ‘Wat is de zin van het leven?’ en ‘Wat is de wortel uit 7?’. Een avondje numerologie à la Raymann.

Zo wordt de theatershow van Jörgen Raymann aangekondigd en deze aankondiging trok Mrs. T. best wel. Samen met vriend W ging Mrs. T. daarom afgelopen maandag naar deze voorstelling. In de hoop aangenaam vermaakt te worden.

Dat viel helaas (wat) tegen wat W en Mrs. T. betreft. De show zat best goed in elkaar en Jörgen speelt zijn rol heel erg goed. Maar het soort humor en de overdaad aan sexueel getinte grappen waren niet echt aan Mrs. T. (en ook niet aan W) besteed.

We waren eensgezind in onze conclusie: leuk voor één keer, maar daar blijft het dan ook bij.