Begrafenis

Anderhalve week begroeven goede vrienden van Mrs. T. en Mr. T. hun (schoon)moeder. Zij stierf op 64-jarige leeftijd. Het was een indrukwekkende begrafenisdienst. Niet in het minst omdat de vrouw de laatste 25 jaar van haar leven depressief en ziek is geweest. Deze hele situatie heeft natuurlijk z’n weerslag gehad op het gezinsleven. De kinderen hebben het vaak erg moeilijk gehad, er zijn harde woorden gevallen, maar toch bleef de liefde en het respect voor elkaar bewaard.

Toen haar man zo’n 12 jaar geleden totaal onverwachts stierf werd de situatie van de vrouw nog penibeler. Zij trok zich terug in een zelfgekozen isolement, verwaarloosde haar lichaam en heeft medisch gezien heel wat operaties moeten ondergaan. Toch bleef zij leven en genoot zij op haar eigen bescheiden wijze van de dingen die haar lief waren.

Mrs. T. heeft enorm veel respect voor haar zoon en dochter (en hun partners) dat zij zo lang en met eindeloos geduld voor hun moeder gezorgd hebben. Zo goed en zo kwaad als het ging vormden zij (samen met de kleinkinderen) een hechte familie.

Veel mensen hier in het dorp hadden toch een bepaalde indruk van de vrouw. ‘Zielig’, vond men haar, ‘onverzorgd’, ‘gek’ misschien ook wel. De kinderen echter vonden hun moeder helemaal niet (meer) zielig. Zij koos ervoor op deze manier haar leven te leiden, haar kinderen hebben deze keuze gerespecteerd hoewel dat te accepteren hen veel verdriet en strijd heeft gekost.

De uitvaart was indrukwekkend, de kinderen hadden met veel zorg passende lezingen en teksten uitgekozen. Teksten die heel eerlijk en puur waren. Zij zal -ondanks alles- gemist worden, dat is een ding wat zeker is.

Onderstaande tekst -zeer treffend in de ogen van Mrs. T.- van Toon Hermans stond in het boekje dat de kinderen gemaakt hadden voor de uitvaartdienst.

Er leefde zoveel moois in haar gedachten

wat zij niet zeggen en niet schrijven kon

ik hou het voor mezelf, zei zij, en lachte

en draaide haar stoel weer naar de zon.

Leuker kunnen ze het niet maken

Zo, de aangifte is de deur uit (en jawel, via digid.nl). Sinds jaar en dag wordt de aangifte ingevuld door een vriend van Mrs. T.. Eerlijk gezegd denkt Mrs. T. er niet eens aan om dat zelf te gaan doen/proberen. Financiële zaken interesseren Mrs. T. niet (tja, sorry, niet goed natuurlijk, maar wel de waarheid) en ze begrijpt er ook helemaal niets van. Mrs. T. is van het principe: geld moet rollen (ze hebben het niet voor niets rond gemaakt!). Mr. T. zou de aangifte best zelf kunnen doen (en hij zou het ongetwijfeld ook nog allemaal begrijpen als hij zich erin zou verdiepen), maar hij vindt het wel prima zo.

Onze ‘invuller’ vindt het hartstikke leuk om te doen (hij is accountant) en hij vindt het zelfs een soort sport om de aangifte zo gunstig mogelijk te maken. Ook dit jaar krijgen Mrs. T. en Mr. T. daarom weer een leuk bedrag terug.

Vul je de aangifte zelf in of doet iemand anders dat voor jou? Enne, valt het mee of tegen dit jaar?

Uitstrijkjes

Vanaf het dertigste levensjaar worden vrouwen opgeroepen voor een uitstrijkje. Zo ook Mrs. T.. Zonder enige reden om te twijfelen aan een goede uitslag ging Mrs. T. naar de huisarts.

Helaas, de uitslag was niet goed. Er waren afwijkende cellen gevonden en behandeling was nodig. Uiteindelijk zijn er twee medische ingrepen (conisatie en cryochirurgie) nodig geweest om de afwijkende cellen te verwijderen en een goede uitslag van het controle-onderzoek te krijgen. De doorlooptijd van deze hele toestand was ruim twee jaar. Nu is het niet zo dat Mrs. T. gedurende die jaren continu met de situatie bezig was, natuurlijk niet. Maar het heeft altijd op de achtergrond meegespeeld. En zeker in de periodes dat er weer een behandeling of controle-uitstrijkje moest plaatsvinden was Mrs. T. erg emotioneel. Het heeft -kortom- veel indruk gemaakt op Mrs. T.. En nog.

Mrs. T. hoorde deze week van de website: Bescherm je dochter. Helaas bestond deze site niet toen Mrs. T. er mee geconfronteerd werd. Mrs. T. had er ongetwijfeld veel aan gehad. Ga eens op de site kijken en doe er je voordeel mee.

Uitstrijkjes laten maken, het zal voor geen enkele vrouw haar favoriete tijdverdrijf zijn, maar het is verschrikkelijk belangrijk!

Lot uit de loterij

Tien jaar geleden is het inmiddels zeker denkt Mrs. T.. Voor een jarige collega moest Mrs. T. een cadeautje kopen. Dit heerschap rookte graag een sigaartje en in de sigarenwinkel aanbeland dacht Mrs. T. ‘laat ik ‘ns een keer een staatslot kopen’.

Het zal misschien de tweede keer in haar leven geweest zijn dat Mrs. T. zo’n lot kocht. ƒ 25,00 voor een heel lot vond Mrs. T. eerlijk gezegd best veel geld. Maar goed, wie niet waagt die niet wint.

En gewonnen heeft ze! Op haar lot viel een prijs van ƒ 1.012,50! Kijk, da’s nou een heel mooie prijs nietwaar? Het prijzengeld is opgegaan aan louter leuke dingen. Mrs. T. heeft maanden rondgelopen met in haar portomonnee in een apart vakje haar schat en regelmatig werd er wat aangeschaft. Mrs. T. moet echter bekennen dat ze niet meer weet waar ze het geld allemaal aan uitgegeven heeft. Maar wees gerust: het waren heus louter leuke dingen!

En jij, doe je mee aan loterijen en heb je ooit iets heel leuks gewonnen?

Sonny Boy

Mrs. T. heeft net het boek ‘Sonny Boy’ van Annejet van der Zijl uitgelezen. Op de achterflap:

In de herfst van 1928 zien Waldemar Nods en Rika van der Lans elkaar voor de eerste maal. Het is een ontmoeting tussen twee werelden: hij is zwart, zij is blank; hij is nog geen twintig, zij al bijna veertig; hij is een student uit het exotische Suriname, zij is oer-Hollands, getrouwd en moeder van vier kinderen. Als blijkt dat zij zwanger is van haar zwarte kostganger is het schandaal niet te overzien. De prijs is hoog; Rika verliest haar kinderen, Waldemar zijn geliefde vaderland. Toch weten ze midden in de crisistijd een voorspoedig bestaan op te bouwen met elkaar en hun zoon Waldy, hun eigen ‘Sonny Boy’. Terwijl zijn grootmoeder zich ooit ontworstelde aan haar Joodse slavenhouder, wagen Waldemar en Rika nu hun leven om Joden te redden – met alle consequenties van dien.

Sonny Boy is, om met de historicus Sebastian Haffner te spreken, de reconstructie van ‘een wonderlijk leven onder wonderlijke omstandigheden’. Het voert de lezer langs enkele episodes in de westerse geschiedenis – van het gouden Paramaribo rond 1900 tot de crisistijd in Holland en de verschrikkelijke laatste oorlogsmaanden in Duitsland. Maar bovenal is het het ontroerende en hartverscheurende verhaal van een onmogelijke liefde die toch kon.

Het is een mooi boek vindt Mrs. T.. Gemakkelijk geschreven op een soort van documentaire-achtige manier. Je leert de hoofdpersonen niet echt kennen, je beleeft als het ware vanaf de zijlijn hun levens. En dat schept een aparte sfeer. Hoewel het soms ook wel jammer is, dat je niet echt vanuit Waldemar of Rika het verhaal beleeft. Het feit dat de hoofdpersonen echt geleefd hebben maakt het boek des te indrukwekkender.

Een klein stukje uit het boek: Misschien was zijn Riek niet jong meer en ook niet meer zo heel mooi, maar haar armen waren warm als altijd en haar ogen bleven door alle misère heen bereid om te lachten. Zij was en bleef zijn anker in een koude wereld die niet de zijne was en dat ook nooit zou worden. Hij op zijn beurt was de stille kracht achter haar manmoedige pogingen zich terug te vechten in haar rol van favoriete dochter, moeder en respectabel echtgenoten. Beiden hadden een hoge prijs betaald voor hun liefde, en misschien waren ze er daarom wel zo zuinig op.

Ken jij dit boek? Wat vond je ervan? Zijn er biografieën die je Mrs. T. aan zou willen raden?

Was

De was strijken is geen hobby van Mrs. T., maar twee van die stoere spijkerbroeken aan de lijn, daar geniet Mrs. T. van (en spijkerbroeken strijken is natuurlijk een makkie en vaak niet eens nodig!).

Welk huishoudelijk klusje vind jij niet bepaald leuk om te doen?