Ere wie ere toekomt

Gisteren vond de jaarlijkse lintjesregen plaats. Wat sommige mensen betreft heeft het Hare Majesteit behaagd hen te voorzien van een koninklijke onderscheiding. In Mrs. T.’s gemeente zijn 10 personen onderscheiden. En daarvan komt één vrouw uit ons dorp. Volgens Mr. T. (die haar redelijk goed kent) heeft zij haar lintje dubbel en dwars verdient.

Mrs. T. vindt het wel iets hebben, die lintjesregen. Het hoort toch bij de cultuur van Nederland. In de krant stond deze week een artikel waarin de vraag werd gesteld waarom kinderen (of jonge mensen) niet in aanmerking kunnen komen voor een lintje. Daar heeft Mrs. T. toch wel wat moeite mee. Een lintje krijgt men toch als men zich jarenlang, belangenloos en vaak in alle bescheidenheid heeft ingezet voor anderen? Kinderen die iets uitzonderlijks presteren mogen daarvoor best in het zonnetje gezet worden, maar in Mrs. T.’s ogen niet door middel van een lintje.

U begrijpt wellicht welke kant Mrs. T. op wil met haar vragen van vandaag: wat vind jij van de traditionele lintjesregen, moeten kinderen ook in aanmerking komen voor een lintje en wie zou jij voor willen dragen voor een lintje?

Oogsten

De grootste fout van de mens is,

dat hij wil oogsten op plaatsen waar niet gezaaid is.

Indira Ghandi

Zeg het maar: eens of oneens?

Het is maar hoe je het bekijkt

Er was eens een oude man, wiens enige bezit een schitterende schimmel was. Al sinds jaar en dag zeiden de mensen uit zijn dorp dat hij het paard moest verkopen, omdat het een heleboel geld op zou leveren en hij verder geen cent had om stuk te slaan. Maar de oude man weigerde dat. ‘Het paard is een deel van mijn familie en je verkoopt je familie niet’, was steevast zijn antwoord.

Op een nacht verdween het paard uit de stal en de mensen zeiden: ‘Zie je nou wel ouwe, dan had je maar niet zo dom moeten zijn om het beest niet te verkopen. Nou heb je helemaal niks meer. Een groter ongeluk had je niet kunnen overkomen’.

Maar de oude man zei: ‘Wie weet of het een geluk of een ongeluk is? Het enige wat ik weet is dat het paard weg is. Maar of het een ongeluk is? Wie kan er verder zien dan z’n neus lang is?’

Een aantal weken later kwam het paard op een nacht met twaalf andere, wilde paarden terug naar de stal. Blijkbaar was het losgebroken om zijn soortgenoten te zoeken, maar had het uiteindelijk de weg naar zijn baas teruggevonden.

De mensen uit het dorp zeiden: ‘Ouwe, je had helemaal gelijk. Het was helemaal geen ongeluk, maar juist een geluk dat het beest er vandoor ging, want nou ben je een vermogend man.’ Maar de oude man antwoordde: ‘Wie weet of het een geluk of een ongeluk is? Het enige wat ik weet is dat het dier met twaalf andere paarden is teruggekomen. Maar of het een geluk of een ongeluk is …’

Gedurende de volgende dagen en weken probeerde de zoon van de oude man de wilde paarden te temmen, waarbij hij van een woeste hengst viel. Het paard viel boven op hem en in de val werden zijn beide benen verbrijzeld. De mensen uit het dorp zeiden: ‘Ouwe, zo’n geluk was het nou inderdaad ook weer niet dat je paard met die andere paarden is teruggekomen. Je had helemaal gelijk, want nu is je zoon invalide en een groter ongeluk kan je haast niet overkomen.’

De oude man verzuchtte: ‘Wanneer houden jullie nou eindelijk eens op met te doen alsof je vandaag weet hoe morgen is? Het enige dat ik weet is dat mij vandaag een ongeluk is overkomen, maar meer weet ik niet.’

Een paar maanden later brak er oorlog uit en alle gezonde jongemannen van het dorp moesten in het leger dienen. Niet één keerde levend in het dorp terug. En wat zeiden de mensen als ze de oude man en z’n kreupele zoon tegenkwamen?

Bron: onbekend.

Wat vind jij van dit verhaal?

Meegeven

Al weer een tijdje geleden kaatste ikke gewoon de bal terug. Mrs. T. vroeg haar namelijk eerder wat zij haar kinderen mee wilde geven voor later. Eigenlijk heeft Mrs. T. zich niet gerealiseerd dat dat nog best een heel moeilijke vraag is. Mrs. T. dubt er namelijk al een hele tijd over.

Wat wil je je kinderen meegeven? Je wilt ze alles meegeven, toch? Alle mogelijkheden en bagage zodat zij later als gelukkige en evenwichtige mensen hun leven zullen leiden. Mrs. T. realiseert zich donders goed dat dat waarschijnlijk niet zal lukken. Je kunt je kinderen natuurlijk niet overal tegen beschermen, dat zou ook niet goed zijn natuurlijk.

Er zijn wel een aantal dingen die Mrs. T. en Mr. T. (gelukkig zitten wij erg op één lijn wat dat betreft) heel belangrijk vinden, hopelijk kunnen wij een basis leggen waarin deze zaken ruimschoots vertegenwoordigd zijn:

  1. zelfvertrouwen / trots op zichzelf
  2. eerlijkheid
  3. respect voor de wereld om zich heen
  4. betrokkenheid bij anderen
  5. tevreden zijn met doodgewone dingen
  6. bereid zijn ergens voor te knokken

Is scholing belangrijk? Uiteraard. Maar niet koste wat kost. Belangrijker vindt Mrs. T. dat de meiden een richting kiezen die zij echt willen. In het verlengde daarvan, is een carrière belangrijk? Ook niet echt vindt Mrs. T.. Natuurlijk zou het tof zijn als de meiden later een goede (wat is dan een goede?) baan zouden vinden, maar plezier in het werk en betrokkenheid daarbij is het allerbelangrijkste.

Is aanzien belangrijk? Nee, Mrs. T. vindt van niet. Is populariteit belangrijk? Nee, ook niet, al is het natuurlijk mooi meegenomen. Daar heb je dat zelfvertrouwen weer, als je daarover beschikt, dan is het niet belangrijk om populair te zijn. Denkt Mrs. T., maar of het klopt?

Mrs. T. hoopt dat haar kinderen later tevreden en gelukkig zullen zijn. Maar vooral dat tevreden zijn, dat is toch wel een van de belangrijkste dingen denkt Mrs. T.. Natuurlijk is het goed om dromen te hebben, om ambities na te streven, maar in de basis is het belangrijk tevreden te zijn met wat je hebt.

Eerlijk gezegd denkt Mrs. T. dat iedere ouder zijn of haar kinderen gewoon alle goeds mee wil geven. Dat goeds vullen we allemaal op een andere maar waarschijnlijk toch ook op ongeveer dezelfde manier in. Wat houdt voor jou dat ‘goeds’ in of wat vind jij heel belangrijk om (jouw) kinderen mee te geven?

Magnificus penis papyrus plactus

Oftewel: een enorme lul de behanger.

Gisteren waren Mr. T. en Mrs. T. met nog onveer 500 anderen, getuige van de nieuwe show van Mark van de Veerdonk. Met de titel van dit log wist Mark een bepaald manspersoon prachtig te benoemen! Mark is een ‘plaatselijke’ cabaretier en goed voor heel veel plezier.

Het lag echt niet aan Mark, het lag aan Mrs. T.’s gemoedstoestand. Ze heeft niet van de show kunnen genieten. Wanneer wordt Mrs. T. eindelijk weer ‘ns onbezorgd blij?