Verstandig

De jongen zit voor het raam naar buiten te kijken. Te wachten. Nog even en dan zullen zijn vrienden er wel zijn. De jongen denkt aan voorbije tijden. 10 Maanden geleden, een prachtige nazomerdag. Toen de wereld van hem was! Wat is er sindsdien veel veranderd.

Hij is veel kwijtgeraakt en pas sinds kort kan hij zeggen dat hij weer positieve dingen in het leven ziet. Hij wilde dood, niet meer verder, geen pijn meer. Ophouden met ademen. Rust. Maar langzaam maar zeker won zijn wil het van die duistere gedachten. Leerde hij accepteren wat hij nog wel kon, leerde hij dat hij zelfs nog heel veel kon. Binnen zijn grenzen. Langzaam maar zeker leerde hij dat zijn leven echt niet over was. Dat hij weliswaar veel dingen op heeft moeten geven, maar ook veel dingen geleerd heeft.

Zijn eigen optimisme heeft hem verbaasd, heeft zijn ouders verbaasd en zeker ook z’n vrienden. Soms, vooral ’s nachts als hij niet kan slapen, dan is hij wanhopig. Dit wil hij niet, dit wil hij niet! Maar zo’n bui gaat voorbij. Gelukkig gaat zo’n bui voorbij. Want het leven gaat door, zijn leven gaat door en het leven is mooi. Hij heeft veel verloren maar -gek genoeg- ook veel gewonnen.

Vandaag gaat hij er weer heen. Naar die plek waar 10 maanden geleden zijn leven veranderde. Waar hij zo onverstandig was om te duiken in veel te ondiep water. Hij ziet zijn vrienden aankomen en zet zijn rolstoel in beweging …


Mrs. T. heeft haar tweede Write on Wednesday voltooid! Voor de regels: klikkerdeklik, voor het onderwerp van deze twee weken: klikkerdeklik!

De geboorte van Venus

En wederom heeft Mrs. T. een waarlijk prachtig boek uitgelezen. Sarah Dunant heeft een fantastische historische roman gescheven met ‘De geboorte van Venus’. Het verhaal speelt zich af aan het eind van de vijftiende en begin van de zestiende eeuw in en om Florence. Alessandra groeit op een tamelijk welgesteld gezin in de tijd van de Medici. Maar het is ook de tijd van de hellepreken van de religieuze Savonarola die meent alle lichtzinnigheid uit te moeten bannen.

In deze tijd groeit de toch enigszins eigenwijze Alessandra op en trouwt zij op jonge leeftijd met een veel oudere man. Het huwelijk brengt haar niet de liefde waarop zij hoopte, maar wel de vrijheid om zich vol hartstocht te wijden aan haar schilderkunst. Uiteindelijk zal Alessandra het grootste deel van haar leven in het klooster doorbrengen.

Drie korte stukjes uit het boek:

Niemand had haar ooit naakt gezien, tot aan haar dood. Het was een regel van de orde dat de zusters niet mochten kijken naar menselijk vlees, dat van henzelf noch dat van enig ander. Er was heel wat nagedacht over de manier waarop men zich aan dit voorschrift moest houden. Onder de wijde plooien van hun habijt droegen de nonnen een lange katoenen hemdjurk, een kledingstuk dat ze steeds aanhielden, zelfs wanneer ze zich  wasten, zodat het deels als bescherming fungeerde, deels als handdoek, en nachtpon bovendien. Die hemdjurk verwisselden ze eens per maand (en vaker in de zomer, wanneer de roerloze lucht van Toscane hen in het zweet deed baden) en er waren zorgvuldige instructies voor de juiste procedure: hoe ze hun ogen streng gericht moetsen houden op het crucifix boven hun bed terwijl zij zich ontkleedden.

Zijn hand begon over het papier te bewegen. De lijn begon, maar gleed uit. Hij liet het krijt los en het viel op de vloer. Ik raapte het op en stopte het weer in zijn hand. Zachtjes legde ik mijn hand eroverheen, vlocht mijn vingers tussen de zijne, voorzichting, zonder de wond aan te raken – ik bood hem mijn spieren aan als ballast wanneer hij het krijt stuurde. Hij ademde opnieuw scherp uit. De eerste paar strepen zette ik samen met hem, waarbij hij de richting bepaalde. Langzaam, moeizaam, groeiden de contouren van een gezicht onder onze vingers. Na een tijdje voelde ik dat zijn eigen vingers krachtiger werden, en nam ik mijn hand weg. Ik keek toe terwijl hij, ondanks zijn pijn, de tekening voltooide. Het gezicht van een oude man verscheen op het papier, de ogen halfgesloten, een vage glimlach om de lippen.

Ik heb dit manuscript twee maanden geleden voltooid en toen heb ik besloten wat ik zou doen. Het is niet zozeer dat ik pijn lijd – de herinneringen zijn inmiddels even vaag als het licht in mijn ogen – het is eerder dat ik niet opgewassen ben tegen de gedachte van deze eeuwige strengheid en die lange, trage tocht naar ouderdomszwakte.

Mrs. T. vond het een heel mooi boek, met een heel eigen sfeer. Mrs. T. houdt sowieso van historische romans en dit boek volgt een klein stukje geschiedenis van een prachtige stad.

Nog nooit is Mrs. T. in Italië geweest, maar ze heeft al veel over Toscane en Florence gehoord. Na het lezen van deze roman hoopt Mrs. T. zeker nog eens met Mr. T. en de meiden deze prachtige streek te bezoeken.

Is er een boek dat jij ooit las en dat jou ademloos verder liet lezen? Bijvoorbeeld omdat je de streek kende waar het boek zich afspeelde of om een andere reden?

Grote Zus in wonderland

Vorig jaar gingen Grote Zus, Mr. T. en Mrs. T. naar de voorstelling Matilda van het Brabants Muziek Theater. En het was geweldig! De cd van de musical werd aangeschaft en nog niet eens zo heel lang geleden heeft Grote Zus een nummer van die cd ‘gepleebekt’ tijdens de weekafsluiting op school.

Ook dit jaar vereert kleintje BMT ‘ons’ theater weer met een drietal optredens en uiteraard willen Grote Zus en Mrs. T. daarbij zijn. Dit keer mag oma met ons mee (een moederdagcadeau dat 11 maanden na dato uitgekeerd wordt).

Dit jaar hebben de kinderen Alice in Wonderland ingestudeerd. Voor vier optredens oefenen 52 kinderen tussen de 8 en de 13 jaar bijna een jaar lang en het is geweldig om te zien met hoeveel plezier ze op het podium staan. En ook dit jaar is het fantastisch: leuke liedjes, dappere kinderen, geweldige kostuums, humor. Eigenlijk vonden Grote Zus en Mrs. T. deze show zelfs nog leuker dan die van vorig jaar.

Grote Zus geniet van het verhaal, van de muziek, van de sfeer. Oma en Mrs. T. genieten van hetzelfde en ook nog eens van de glunderende toet van Grote Zus.

Hopelijk komt het BMT ook volgend jaar weer terug! En hopelijk verkopen ze dan ook weer CD’s, want helaas was er van deze show (nog?) geen CD te koop.

Ga jij wel ‘ns met je kind(eren) naar het theater of ben je zelf als kind ooit geweest? Vind je dit soort uitstapjes eigenlijk belangrijk?

Bermmonument

In de Esta van een tijdje geleden stond een reportage over bermmonumenten. In de reportage stonden foto’s van de monumenten en daarbij stond een kort interview met een ‘achterblijver’. Vooral het verhaal over de twee zussen (waarvan één zwanger) die tegelijkertijd verongelukten maakte diepe indruk op Mrs. T..

Als Mrs. T. naar de supermarkt in het naburige dorp rijdt dan passeert zij twee plekken (bomen) waar mensen verongelukt zijn. Bij de ene boom staat een provisorisch in elkaar geknutseld houten kruis, bij de andere altijd een vaas met bloemen.

Op een andere plek in de buurt is echt een herdenkingsplek ingericht. Er zijn vier paaltjes in de grond geslagen, rond een soort plaquette, er hangt een voetbalsjaaltje bij en er brandt altijd een kaarsje. ALTIJD. Al jaren lang.

Soms hoor je berichten dat overheden van de bermmonumenten af willen. Ze zouden het verkeer afleiden of er worden andere redenen gegeven. Mrs. T. heeft daar wat gemengde gevoelens bij. Aan de ene kant kan ze zich deels wel in die argumenten vinden, aan de andere kant, voor de verwerking voor de naasten lijkt zo’n monument haar zeer waardevol en er gaat wellicht ook een waarschuwing van uit.

Zijn er bermmonumenten die jij (al dan niet) dagelijks passeert? Wat doet het met jou? En wat is je mening over het al dan niet afschaffen van de mogelijkheid een bermmonument te plaatsen?