Klikken

Fred zat in zijn caravan en keek door het raampje naar de neerdalende miezerregen. Buiten was het een drukte van belang. Hij zag een aantal loopjongens koortsachtig rond rennen. Druk met van alles en nog wat.

Fred keek in de papieren die hij opengeslagen op schoot had liggen. Hij beheerste alles volledig, tot in de kleinste details zelfs. Nu was het enige dat echt belangrijk was, dat het weer opklaarde zodat ze verder konden. Hij stond op en liep naar het kleine keukenblok en schonk zich een koffie in en nam een donut. Met smaak at hij de donut op en blies zacht over zijn hete koffie.

Hij overdacht het werk dat al verzet was, hij ging er van uit dat het nog een paar dagen zou duren en dan zouden ze klaar zijn. Ze schreven op dit moment geschiedenis, over 100 jaar zou zijn naam nog steeds bekend zijn. Daar was hij van overtuigd, daar rekende hij zelfs op.

Het was niet zonder slag en stoot gegaan. Hij had er veel voor gelaten, veel afgezien ook. Nu begon hij langzaam maar zeker de vruchten te plukken. Als dit eenmaal klaar was dan zou zijn naam gevestigd zijn. Hij zou ontzettend rijk worden. En beroemd, wereldberoemd.

Er werd op zijn deur geklopt: ‘Fred, we gaan verder, kom je?’. Hij deed de deur open, sprong op het beton en klikkerdeklakte naar de wachtende crew terwijl hij het ritme van de Carioca Dance neuriede. Hij knipoogde naar Ginger en nam haar bij de arm.


Wauw, weer een W.o.W.. Mrs. T. telt inmiddels de dagen af tot er weer een nieuw woord gaat verschijnen. Voor de spelregels klikkerdeklik, voor het onderwerp van deze twee weken: klikkerdeklik!

Weels

Vanochtend vroeg zijn Mrs. T.’s ouders vertrokken voor een drieweekse reis door Wales.

Vindt Mrs. T. het normaal gesproken al best heel lang duren als haar ouders op vakantie gaan, nu ziet ze er eigenlijk behoorlijk tegenop. Natuurlijk gaat het langzaam maar zeker beter met Mrs. T.’s lijf en haar gemoedstoestand, maar echt ‘hiep-hoi’ is het toch ook niet.

Soms had Mrs. T. het idee dat haar moeder wilde vragen of Mrs. T. wilde dat ze thuis zouden blijven. En als Mrs. T. dan ‘ja’ zou hebben gezegd, dan hadden ze dat waarschijnlijk ook nog wel gedaan ook. Maar er is niet over gepraat *. En dat is eigenlijk maar beter ook natuurlijk. Want Mrs. T. zou zich dan juist weer schuldig gevoeld hebben als ze hun reis zouden annuleren (ook al doen ze dat natuurlijk met alle liefde. Hoe raar zitten verhoudingen soms in elkaar???). Maar ze heeft het niet gevraagd, te meer ook omdat Mrs. T.’s vader eigenlijk niet zo heel goed in de gaten heeft hoe kl*te het soms met Mrs. T. gaat. Mrs. T. denkt ook niet dat haar vader deze situatie ‘ernstig’ genoeg vindt om voor thuis te blijven en wil het haar moeder ook niet aandoen om daar tussenin te moeten zitten. Voor meer uitleg over hoe Mrs. T. haar ouders ziet, lees dit logje maar eens.

Mrs. T.’s moeder vertelde ooit het verhaal dat zij op vakantie gingen terwijl haar vader erg ziek was. Niet alleen zij was op dat moment op vakantie, maar op één na ook haar zussen en broers. Genoten van die vakantie heeft ze dus helemaal niet, ze moest veel te vaak aan haar vader en moeder thuis denken. Ze zei daarna dat ze nooit meer op vakantie zou gaan als niet alles in haar directe omgeving okay zou zijn.

Haar ouders reizen met hun eigen camper door Wales, de reis is tot in de puntjes voorbereid en ze overnachten gelukkig altijd op campings (dat was een paar jaar geleden nog wel anders, Mrs. T.’s vader is dol op ‘wild camperen’). Het idee dat ze dat doen is een grote geruststelling voor Mrs. T.. Verder is Mrs. T.’s vader vrachtwagenchauffeur geweest, dus ook het vele (links) rijden is voor hem geen enkel probleem.

Mrs. T. gunt het haar ouders zo verschrikkelijk om deze reis te maken. En Mrs. T. redt zich heus wel met lief Mr. T. in de buurt en twee heerlijke meiden. Eén conclusie die Mrs. T. kan trekken is in ieder geval deze: Mrs. T. is een echt moederskind!

* Uiteindelijk is er wel over gepraat trouwens. Mrs. T. had dit logje al op zondag geschreven en op de wekelijkse maandagavond-mama-avond hebben Mrs. T. en haar moeder het er wel even over gehad. Ze zouden thuis gebleven zijn als het echt nodig geweest was. Maar ze denken ook dat het goed is dat ze gaan. Vooral voor Mrs. T..

Hoe ben jij?

De Hoe ben jij?-poll (240 stemmers) heeft een tijd op Mrs. T.’s weblog gestaan en inmiddels staat er een nieuwe poll. De uitslag van de poll was als volgt:

Ik ben vooral …

  • … eerlijk [24.2%],
  • … eigenwijs [15.4%],
  • … zorgzaam [14.2%]
  • … direct [11.3%]
  • … lief [10.0%]
  • … spontaan [9.2%]
  • … verlegen [5.8%]
  • … open [5.4%]
  • … onaardig [1.7%]
  • … egoïstisch [1.7%]
  • … materialistisch [1.3%]
  • … nieuwsgierig [0%]

Mrs. T. vindt het best opvallend dat een eigenschap als ‘spontaniteit’ wat lager scoort, terwijl dat toch een van die eigenschappen schijnt te zijn die mensen die een partner zoeken als erg belangrijk omschrijven. Zou het dan zo zijn dat de spontaniteit als sneeuw voor de zon verdwijnt als die partner eenmaal gevonden is?

Mrs. T. vraagt zich ook af of we met z’n allen ‘eerlijk’ ook de belangrijkste eigenschap vinden bij onszelf en bij een eventuele partner. Of is dat dan toch lief zijn, betrouwbaar zijn of bijvoorbeeld zorgzaam zijn. Mrs. T. zelf heeft ook ‘eerlijk’ ingevuld als hoe ze ‘vooral’ is. Terwijl ze eigenlijk veel liever vooral ‘lief’ zou willen zijn!

Wat vind jij eigenlijk de belangrijkste eigenschap voor jezelf en voor je eventuele partner? En ben je dat dan ook vooral (of is er eigenlijk een heel andere eigenschap waarmee anderen jou zouden typeren)?

Tante Pietje en Frank

Vandaag hebben Mr. T. en Mrs. T. 12½ jaar verkering (heet dat eigenlijk nog wel verkering? Een relatie klinkt zo officieel (wat het natuurlijk wel is), partners dito, een stel; mmm kan er mee door). Maar goed: 12½ jaar! Da’s toch best al een lange tijd nietwaar?

Dit heuglijke feit hebben we precies een week geleden al gevierd. Toen hadden Mr. T. en Mrs. T. dus 12 jaar en 25 weken een relatie (mmm, dat leest ook niet zo fraai, Mrs. T. houdt het toch maar bij verkering).

De meisjes gingen uit logeren bij opa en oma en wij genoten van een heerlijk etentje bij Tante Pietje. Wat is het toch heerlijk om zo af en toe lekker met z’n tweetjes uit te gaan eten. Geen gedoe met kinderen die niet willen eten, geen gezucht dat iets niet lekker is, of een klein meisje dat haar best doet om haar eten overal neer te leggen, behalve daar waar het hoort: in haar mond. Gewoon dus even alle aandacht voor elkaar. Mr. T. is trouwens niet zo van het ‘uit eten’. Hij zegt altijd: ‘het is thuis toch ook goed’. En dat is ook wel zo, maar af en toe …

We hebben in ieder geval lekker gegeten en goed met elkaar gepraat. Over van alles en nog wat. Natuurlijk over hoe het met Mrs. T. gaat (best heel goed, ieks, afkloppen!) en ging (heel erg slecht) en wat dat allemaal voor ons betekent heeft en nog doet. Onze conclusie: we zijn er een zelfs een beter stel door geworden! Kortom: het was goed toeven daar bij Tante Pietje.

Vervolgens gingen wij naar ons laatste optreden van het theaterseizoen 2006-2007. En wat is mooier dan dit te doen bij Frank Boeijen? Vanaf de vierde rij hadden wij een uitermate goed zicht op hetgeen zich op de bühne afspeelde. Het moet gezegd: we hebben mooiere concerten van Frank gezien, maar het blijft een rasartiest en hij weet ons toch steeds weer te raken met zijn teksten en muziek.

En nu: op naar de 25 jaar!

Ga jij eigenlijk vaak uit eten en wie neemt daartoe dan het initiatief? Enne, als je niet getrouwd bent, hoe noem je dan datgene wat jullie samen hebben?