W.o.W.: trappenhuis

W.o.W.: trappenhuis

Toen hij door het kijkgaatje keek zag hij zijn Beatrice. De rode jurk paste haar precies. Haar taille was adembenemend en haar borsten drukten tegen het strakke lijfje. Haar haren zijn opgestoken: ze ís Beatrice!

Hij opent de deur, doet een stap naar binnen en reikt haar zijn hand: ‘Beatrice, het diner is gereed’. Zij neemt zijn hand aan, de hare voelt verrassend koel en hij verbaast zich over haar beheerste houding. Zij zegt: ‘Edmund, ik verheug me op een gezellig samenzijn’.

Haar reactie is volledig anders dan hij ingecalculeerd had. Hij verwachtte een hysterisch bange vrouw aan te treffen die hij zou moeten verdoven om zijn spel te kunnen spelen. Hij verwachtte zeker niet de koelbloedige vrouw die nu naast hem loopt.

Hij hoort hoe ze zachtjes haar adem inhoudt als ze het adembenemende trappenhuis ziet dat ze naderen. Die reactie doet hem deugd. Ze dalen de trappen af en gaan de eetkamer binnen.

Het kaarslicht heeft een prachtig effect op de ruimte, verlicht de tafel en de openhaard maar laat de hoeken van het vertrek duister. Weer voelt hij een reactie als ze het schilderij aan de schouw ziet. Ze wil iets zeggen, maar slikt haar woorden onmiddellijk in. Hij is onder de indruk van zijn keuze, dit gaat een interessante avond worden.

Hij leidt haar naar haar stoel, zij gaat zitten, hij schuift de stoel aan. Vervolgens loopt hij naar het andere eind van de tafel en neemt plaats. ‘Luister Beatrice, zo gaan we het doen’.


Voor deel 1: klikkerdeklik en voor deel 2: klikkerdeklik.

Voor het onderwerp van deze twee weken: klikkerdeklik. Voor de spelregels klikkerdeklik.