Bedtimestory

Mrs. T. wil jullie wel ‘ns deelgenoot maken van een ‘grote’ verandering die er vrij recent plaats heeft gevonden in de slaapkamer van Mr. T. en Mrs. T..

Hebben we een paar maanden geleden al het bed omgedraaid in verband met (vermeende?) wateraders, sinds een tijdje slapen wij onder gescheiden dekbedden.

Waarom dat dan zal je wellicht denken. Nou, Mr. T. is een man, een man die zijn hoofdkussen maar hoeft te raken en hij valt in slaap. Mr. T. is een slapende, snurkende man en Mr. T. is een slapende, snurkende én woelende man. Mrs. T. is een vrouw. Mrs. T. ziet haar hoofdkussen en is zich vervolgens meestal minstens een uur bewust van dat hoofdkussen. Met andere woorden: Mrs. T. slaapt moeilijk in. Dat inslapen gaat nog moeilijker met een (weliswaar heel lief, maar vooral) slapend, snurkend en woelend Mr. T. naast zich. Een woelend Mr. T. dat aan het dekbed sjort, waardoor Mrs. T., soms bijna in slaap, weer bruut uit deze bijna slapende toestand gerukt wordt. En daar baalde Mrs. T. verschrikkelijk van.

Uiteindelijk stelde Mrs. T. voor om in plaats van onder één dekbed te slapen, twee éénpersoons dekbedden te gaan gebruiken. Mmmmm, dat vond Mr. T. eigenlijk niet tof, maar vervolgens hebben we een tijd proefgedraaid. Mr. T. onder een tweepersoons dekbed, Mrs. T. onder de andere helft van dat tweepersoons dekbed (je begrijpt: een vier-seizoenendekbed). Het leek wel alsof er een complete bom ontplofd was op het bed. Maar het viel zeker niet tegen. Ook met twee gescheiden dekbedden kunnen we nog heel goed lepeltje-lepeltje liggen (alhoewel het dan soms wel snel ‘tocht’) of hand in hand of hand tegen rug of … (tja, we vinden het nu eenmaal fijn om elkaar aan te raken als we in bed liggen).

In ieder geval, om een lang verhaal kort te maken, onlangs heeft Mrs. T. een nieuw eenpersoons dekbed en vier nieuwe overtrekken gekocht en heeft Mrs. T.’s moeder het tweepersoons dekbed vermaakt tot een eenpersoons dekbed. Mrs. T. slaapt inmiddels de meeste nachten vrij goed (maar dat komt misschien ook wel van de ‘goede nachtrust-thee’ van Zonnatura, of toch door het omdraaien van het bed, of wellicht door al deze drie dingen bij elkaar?). Uiteraard was afgelopen nacht belabberd, dat heb je, als je erover gaat schrijven natuurlijk!

En jij: wat voor beddengoed gebruik jij? Dekens, dekbed (dons, synthetisch, wol), eenpersoons, tweepersoons? En, heel belangrijk voor Mrs. T. om te weten: wordt het bed elke dag opgemaakt??? Oh, ja, ook belangrijk voor dit ‘vergelijkend warenonderzoek’: hoe groot is jullie bed? (Het bed van Mr. T. en Mrs. T. is heerlijk groot: 1.80 bij 2.10).

Schilderen met woorden

De man zat in zijn stoel en staarde naar de vlammen in de haard. Hij was die avond teruggekeerd van een bezoek aan zijn kleindochter. Genoten had hij van de sprankelende aanwezigheid van zijn achterkleinkinderen. De kleine Charlotte had hem overladen met zoentjes, superblij omdat ze eindelijk weer haar ‘papopi’ zag. Hij had geglimlacht bij die naam ‘papopi’, maar zijn hart huilde.

Het was onvoorstelbaar dat in zijn familie een hele generatie ontbrak. Hoe had het in vredesnaam kunnen gebeuren dat hij 89 jaar werd terwijl zijn beide kinderen op veel te jonge leeftijd stierven? Dat hij 35 jaar geleden zijn vrouw verloor? Drie intens geliefde mensen die hij had moeten laten gaan.

Zijn kleindochter had niet geweten dat dit zijn laatste bezoek was. Hij had haar niet verteld wat zijn artsen hem bevestigd hadden. De aftakeling zou op korte termijn beginnen, de dood zou later volgen. De dood was welkom, de aftakeling niet.

Hij keek naar het schaakbord dat naast hem op een tafeltje stond. De koningin lag op het bord, hij legde de zwarte koning naast haar neer. Hij opende zijn mond, stopte de pillen in zijn mond en spoelde ze weg met een laatste slok wijn.


Mrs. T. vindt dat Schrijverscollectief toch wel erg interessant en daarom deed ze mee aan de nieuwe opdracht: schilderen met woorden. Gisteren werd Mrs. T.’s schrijfsel geplaatst.

Laat je inspireren door dit stilleven en schilder het opnieuw …….. in woorden. Of – als alternatief – gebruik je pen of toetsen om een eigen stilleven te schetsen. Realistisch, impressionistisch, avant-gardistisch? Het is aan jou hoe je het stille tot leven wekt.

Dat is dus wat Mrs. T. probeerde. En, vind je het wat?

Fantastisch

Mrs. T. was dan wel geen heuse fan van Doe Maar, ze is het wel geworden van de popmusical!!! Geweldig was het, gaaf, super, fantastisch. Wat een enorm leuke musical is dit geworden.

Fantastische cast: Daniël Boissevain (lekker ding!), Kim-Lian van der Meij (spring in ‘t veld), Lenette van Dongen (moeder op de barricaden), Jan Rot (ouwe rot in het vak), Annick Boer (ontdekt haar ware zelf), Jan Elbertse (zoekt het even buiten de deur, maar realiseert zich snel dat het gras van de buren…), Dorien Haan (who the fuck is Alice?) en Bart Rijnink (die altijd de laat komt maar uiteindelijk z’n liefje vindt).

Het verhaal heeft weinig om het lijf en toch ook weer alles: alles draait om de liefde. De liedjes, ach de liedjes, super gewoon!!! De juiste liedjes op de juiste plek in het verhaal, humor, enthousiasme, springen, dansen, zingen!!! Mrs. T. heeft zelden zo’n lange (uiteraard staande) ovatie gehoord in een theaterzaal.

Sorry voor deze lyrische recensie, maar er is gewoon helemaal geen enkel dingetje niet goed aan Doe Maar, de popmusical. Of wel, eentje: dat het te snel voorbij was!

Helaas voor mensen die Mrs. T. nu enthousiast heeft gemaakt: op 25 november is de laatste voorstelling van deze musical en bijna alles is al uitverkocht.

Doe Maar

Vanavond gaat Mrs. T. samen met vriend W naar Doe Maar de Musical! Vorig jaar bij het uitkiezen van de theaterkaartjes had Mrs. T. zoiets van ‘ach, dat lijkt me niet zo tof om heen te gaan’ en daarom bestelde ze geen kaartjes. Een paar vriendinnen gingen echter wel en zij waren super enthousiast. Het schijnt gewoon een heel leuke en goede musical te zijn. Dus toen had Mrs. T. toch wel een beetje spijt.

Tot haar grote verrassing stond de musical dit jaar opnieuw geprogrammaeerd in ‘ons’ theater. Mr. T. was niet over te halen om mee te gaan, maar gelukkig wilde W wel.

Mrs. T. is nooit een heel erg grote Doe Maar-fan geweest (zo’n fan die huilde toen Doe Maar uit elkaar ging of haar arm niet meer waste als Henny er z’n handtekening op had gezet), maar ze vond hun muziek altijd wel erg leuk. Alle bekende hits van die tijd, kent ze nu nog uit haar hoofd en de rose-groene verzamel-CD wordt nog vrij regelmatig gedraaid.

Ernst Jansz was (en is) Mrs. T.’s favoriet, wat een veelzijdig artiest (met een lekker bekkie!). Ernst speelt vaak met Boudewijn de Groot mee en zijn enthousiasme op het podium is grandioos. Henny ziet Mrs. T. nog regelmatig bij het Klokhuis. Hoe zouden de twee ‘Jannen’ het eigenlijk gevonden hebben? Ze stonden toch wel erg in de schaduw van Ernst en Henny. Jan Hendriks ziet Mrs. T. ook wel ‘ns bij Boudewijn de Groot, maar Jan Pijnenburg? Geen idee waar hij gebleven is.

Toen Doe Maar in 2000 een album uitbracht en een x-aantal keren in Ahoy stond, toen was Mrs. T. er bij. En van dat concert heeft ze genoten! En vanavond dus de musical. Mrs. T. is erg benieuwd!

En jij: Doe Maar fan geweest (of nog)? Ben je misschien ook naar de musical geweest en wat vond je ervan?

W.o.W.: poep

Jeminee, Marloes, wat is dat nu voor een opdracht. Een W.o.W. over poep? Mrs. T. heeft geen idee wat ze daarmee aan moet, met dat woord.

Edmund en ‘Beatrice’ zijn zeker geen mensen die het woord poep ooit in de mond zullen nemen. En om nu op de foto’s poep te laten staan, dat zou Mrs. T.’s ‘feuilleton’ geen recht doen, toch? De nieuwsgierige lezer zal dus nog even geduld moeten hebben.

Tja, poep, Mrs. T. kan het natuurlijk hebben over haar moeilijke stoelgang, maar ze gelooft niet dat daar veel mensen op zitten te wachten.

Of ze kan het hebben over Kleine Zus die regelmatig triomfantelijk het volgende weet te melden: ‘ikku poep maakt’, maar dan per ongeluk niet heeft gepoept maar geplast. Of over hoe zwaar het af en toe is om haar poepluiers te verschonen, want stil liggen, dat vindt mevrouw voor watjes.

Behoorlijk vervelende poep is de duivenstront die bij Mrs. T. in de achtertuin onder de kastanjeboom ligt. Een prachtige boom met een houten vlonder eronder. Een prachtige boom waar al jaren een koppel duiven haar nestje bouwt. Met als resultaat dikke vette poepklodders op de vlonder. Kortom: goor.

Mrs. T. kan het hebben over haar ex die, terug uit Tunesië en behoorlijk aan de racekak, een scheetje wilde laten en vervolgens zijn bed moest verschonen.

Misschien dat wat jeugdsentiment het goed zal doen? Wat dacht u van Ome Willem met zijn broodje poep en de plasgeite(n?)breiers?

Ach, weet je wat, Mrs. T. laat deze W.o.W. ‘ns mooi aan zich voorbij gaan.

Schuldgevoel

Een van Mrs. T.’s favoriete webloggers is Rianne (a.k.a. Leukerd). Rianne schrijft werkelijk prachtige stukjes, haar invalshoeken zijn origineel en haar onderwerpen gevarieerd.

Laatst schreeft Rianne een stukje over genitale verminking bij jonge meisjes. Meisjes die door de gebruiken van eeuwenoude culturen op gruwelijke wijze worden verminkt. De manier waarop het gedaan wordt is hemeltergend. In datzelfde stukje verwijst Rianne naar de doorgeslagen ‘cultuur’ hier in het westen, over schaamlipcorrecties die Westerse vrouwen laten doen omdat ze niet tevreden zijn met hoe ze eruit zien. Het is inderdaad niet met elkaar te rijmen dat wij hier zo met onze verworvenheden om (kunnen) gaan terwijl elders kleine meisjes worden verminkt.

Mrs. T. vond het een aangrijpend stuk en las vervolgens de reacties die al achtergelaten waren. Daarin viel een reactie van Rianne zelf (op een andere reactie) Mrs. T. op: Dat stuk deed me dit stukje schrijven. Doe ik in ieder geval nog iets om mijn eigen schuldgevoel glad te strijken.

Mrs. T. reageerde als volgt: Je opmerking wat later over ‘schuldgevoel’ kan ik echter niet zo goed plaatsen. Waarom heb jij een schuldgevoel? Om een eeuwenoude cultuur daar of de gekte hier. volgens mij heb je geen van beiden veroorzaakt en ageer je er tegen. Meer kun je toch niet doen? Toch?

Rianne reageerde met: @Mrs. T.; ja ik voel me schuldig. Omdat ik weet dat ik het verschrikkelijk vind en gewoon daarna weer doorga met mijn leven. Omdat ik eigenlijk vind dat ik meer kan en moet doen dan alleen dit stuk schrijven. Ik ben aan het doorpiekeren over een éen of ander loginitiatief of zo. Maar ben er nog niet uit.

En daar zit hem nou net de knoop. Laat Mrs. T. voorop stellen dat ze het verschrikkelijk vindt wat er met deze jonge meisjes gebeurd en dat ze vindt dat dit soort barbaarse toestanden uitgebannen zouden moeten worden. Hoe Mrs. T. over de westerse schoonheidsidealen denkt, dat mag duidelijk blijken uit dit logje.

Hoe graag Mrs. T. de wereld waarin we met ons allen leven beter voor alle mensen zou willen maken, Mrs. T. heeft geen last van schuldgevoelens zoals Rianne ze beschrijft (als Mrs. T. ze juist interpreteert uiteraard). Mrs. T. zou een initiatief om deze praktijken te stoppen ondersteunen, dat zonder meer, maar Mrs. T. zal wat dit betreft niet voor op de barricaden staan.

Wat zegt dat dan over Mrs. T.? Dat ze wel roept, maar niet doet? Mrs. T. denkt van niet. Met haar weblog probeert Mrs. T. af en toe maatschappelijke kwesties aan de orde te brengen. Als mensen dan reageren en daardoor na gaan denken over iets, dan is dat mooi meegenomen. In de kleine kring om haar heen probeert Mrs. T. op haar eigen manier maatschappelijke bewustwording te creëren. Mrs. T. vindt het een uitdaging om met vrienden, kennissen of collega’s over maatschappelijke dilemma’s te discussiëren. De kleine meisjes probeert Mrs. T. op een (wellicht wat ouderwetse) manier op te voeden tot sociaal bewuste kinderen en later volwassenen. Er zijn diverse goede doelen waar Mrs. T. maandelijks geld aan overmaakt en ook collecteert ze zelf. En dat doet ze niet om eventueel schuldgevoel af te kopen. Absoluut niet. Er zijn nu eenmaal strijders en volgers. Mrs. T. behoort wat dat betreft tot de volgers.

En jij? Herken je de schuldgevoelens van Rianne over iets waarop jij geen invloed uit kunt oefenen? Zou jij ook tot de ‘geen woorden maar daden-groep’ willen horen, maar remt iets je? En wat is dat iets dan? En een laatste vraag: ben je een strijder, een volger of interesseren dit soort dingen jou niet?

Filosoferen met kinderen

Misschien dat Mrs. T. het onbewust al deed? Een beetje filosoferen met Grote Zus. Want echt heel veel nieuws bracht de spreker tijdens de jaarvergadering van de oudervereniging van een paar weken geleden niet. Mrs. T. kan ontzettend gave gespekken voeren met Grote Zus en haar vertelsels en gedachtenkronkels en die van Mrs. T. bij elkaar maken de uitkomst van dergelijke gesprekken onvoorspelbaar en daardoor ook zo leuk. Dat schijnt dus eigenlijk ook al wel een soort van filosoferen te zijn.

Filosoferen vindt Mrs. T. trouwens zo’n ingewikkeld woord (of beter, het is geen ingewikkeld woord, maar wat het bedoelt te zeggen, dat vindt Mrs. T. ingewikkeld). Wat is filosoferen nu eigenlijk? Volgens het woordenboek:

  1. wijsgerige bespiegelingen houden, wijsgerig behandelen;
  2. door- of overdenken;
  3. fig diep nadenken; peinzen

En wijsbegeerte, ook zo’n mooi woord → het zoeken naar de grondwaarheden. Uh, ok? En zo zoekt Mrs. T. ook nog even grondwaarheid op → waarheid die ten grondslag ligt. Het lijkt alsof het woordenboek ook filosofeert. Want dat is toch wel wat Mrs. T. altijd een beetje van filosoferen vindt. Op een gegeven moment raakt ze de kluts namelijk een beetje kwijt. Maar dat is natuurlijk ook wel het hele interessante aan dit soort gesprekken.

Het thema van de jaarvergadering was dus ‘Filosoferen met kinderen’ en er werd uitgelegd hoe dat dan in z’n werk gaat en hoe dit in het lesprogramma geïntegreerd wordt. En dat is interessant en Mrs. T. ziet het wel zitten dat men vanaf schooljaar 2008-2009 deze insteek in het normale lespatroon mee gaat nemen.

Want van leren discussiëren, elkaar respecteren, ruimte geven aan andermans ideeën, lekker er op los fantaseren en vooral niet bang hoeven te zijn dat iemand je uitlacht om je gedachten, daarvan groeit een kind volgens Mrs. T.. Daarvan zouden volwassenen ook groeien denkt Mrs. T..

Een voorbeeld van welke vragen er gesteld kunnen worden tijdens het filosoferen met kinderen.

De tijd.

  1. Wat meet je eigenlijk als je de tijd meet?
  2. Bestaat tijd ook als je hem niet meet?
  3. Hebben de dieren een idee van tijd? Hoe beleeft een hond de tijd?
  4. Kan de tijd stilstaan? Hoe ziet hij er dan uit?
  5. Waar is de tijd als je slaapt?
  6. Hoe zou je het vinden als we (net als dieren) geen klok hadden? Zou je dat fijner vinden?
  7. Wanneer duurt het langer, als je het druk hebt, of als je moet wachten?
  8. Wanneer duurt het langer, als je vrolijk bent of als je je verveelt?
  9. Kunnen wij voelen of iets lang of kort duurt?

Volgens de gastspreker komt een leerkracht vaak niet verder dan de eerste of tweede vraag en ontspint zich een interessant gesprek dat alle kanten op kan gaan. In dit thema kan ook gevraagd worden aan de kinderen om ‘de tijd te knutselen’ en de knutsels die vervolgens gefabriceerd worden zijn zo fantasievol dat je er als volwassene helemaal stil van wordt.

Het was een erg interessante avond en Mrs. T. gaat er van uit dat zowel de kinderen, hun papa’s en mama’s en het schoolteam er zeker hun voordeel mee zullen doen!

Houdt (hield) de oudervereniging/medezeggenschapsraad van de school van jouw kind(eren) ook een jaarvergadering en hoe ziet zo’n avond er dan uit? Als er sprekers zijn, wat is dan de inhoud/opzet? Hoe is de opkomst (helaas bedroevend laag dit keer in ons geval) en wat zou jij nou ‘ns graag als onderwerp zien op zo’n avond?

Grenzen verleggen

En zo verlegde Mr. T. afgelopen zaterdagavond dus zijn grenzen. Wat hij deed? Wij gingen met vrienden eten bij restaurant De Waag.

Mr. T. vindt uit eten gaan best leuk op z’n tijd, maar het liefst eet hij gewoon thuis (of bij z’n schoonmoeder!). Want daar is het eten lekker. En als Mr. T. uit eten gaat, dan gaat hij het liefst naar gewone restaurants of eetcafés waar je voor niet al te veel geld een goed stuk vlees kunt eten. Want daar houdt Mr. T. van, van vlees. En van veel.

Maar nu wilde Mrs. T. wel ‘ns wat anders. Avondvullend tafelen, dat deden we al wel vaker, maar toch nog niet zo heel erg vaak. Die keren dat we het tot nog toe deden was het financieel best te doen.

In ieder geval, samen met M en P gingen wij dus voor het vier gangen verrassingsmenu. Wij wilden geen schaal- en schelpdieren en geen orgaanvlees, maar voor de rest was alles welkom. En verrast werden we! We aten onder andere: vijgenbrood met gevogelte, selderijsoep, sublieme carpaccio, groene asperges met bladerdeeg en witte vis, truffelmayonaise, hazenrug en nog heel veel meer (maar de namen daarvan heeft Mrs. T. niet onthouden helaas). En het was lekkerrrrrrrr!!!

De gerechten werden als ware kunstwerkjes geserveerd, het servies en het glaswerk was om hebberig van te worden, de ambiance perfect. Het gezelschap was goed, de gesprekken gevarieerd en interessant.

En toen kwam daar de rekening. Uiteindelijk betaalden we dus € 265,50 voor ons vieren. En dat is een heleboel geld vindt Mr. T. (en dat vindt Mrs. T. ook hoor, maar dat zal ze natuurlijk nooooooooooit tegen Mr. T. zeggen). Maar de avond was het meer dan waard.

Naar wat voor soort restaurant ga jij het liefst, moet het snel gaan of heb jij alle tijd als je in een restaurant zit en wat mag zo’n avondje jou maximaal kosten?