Dank je wel

Als Grote Zus en Kleine Zus bij de slager een worstje krijgen, dan zeggen ze netjes ‘dank je wel’ (bij Kleine Zus klinkt dat als: dankkekel). En zo hoort het ook bij de groenteboer of andere winkels (en het liefst ook gewoon thuis of bij anderen).

Mrs. T. vindt dat belangrijk. Dat ze ‘dank je wel’ zeggen als ze iets krijgen. Mrs. T. vindt het ook belangrijk dat ze, als ze ergens om vragen ‘alsjeblieft’ zeggen.

Dus toen Kleine Zus en Mrs. T. deze week bij de groenteboer waren en Kleine Zus een druifje kreeg maar geen ‘dankkekel’ zei (ook niet na haar er twee keer op te wijzen), pakte Mrs. T. het druifje af. Mrs. T. wil tegen Kleine Zus zeggen dat ze toch echt eerst netjes moet bedanken, maar die boodschap gaat verloren in het oorverdovende protest dat uit Kleine Zus komt!

Mmm, da’s niet tof natuurlijk en Mrs. T. zou bijna geneigd zijn het druifje terug te geven om maar van dat alarm af te zijn en verlost te zijn van de nieuwsgierige-want-hoe-gaat-deze-mama-dit-oplossen- blikken van de andere klanten.

Bijna ja, want Mrs. T. doet dat dan dus niet. Ze rekent ‘sto├»cijns’ haar groenten af en neemt het kleine monster mee naar de auto (die op 10 meter van de groenteboer geparkeerd staat).

Bij de auto aangekomen snikt het meisje ‘ikku winkul toe, ikku dankkekel pratu’. OK! Die reactie valt Mrs. T. helemaal niet tegen. Het kleine vrouwtje loopt terug naar de winkel, gaat op haar teentjes staan om de deur open te maken, steekt haar hoofdje om de deur en zegt tegen de groentemeneer: ‘dankkekel’. De groentemeneer lacht en de andere klanten lachen mee.

Kleine Zus komt terug naar de auto, houdt haar hoofdje een beetje schuin en kijkt met haar mooie kijkers naar haar strenge mama: ‘orry mama ikku ben lief!’ deelt ze mama mee. Mrs. T. geeft het meisje haar zuurverdiende druif terug en we rijden naar huis … Weer een kleine hobbel op het opvoedkundige pad genomen!

Zo, gooi het er maar uit! Wat een ongelooflijk strenge moeder is die Mrs. T. toch! Of zou jij hetzelfde hebben gedaan?