Raamgedichten

Mrs. T. had er nog nooit van gehoord, van raamgedichten. Totdat een collega aangaf als afscheidscadeau graag een raamgedicht te willen hebben. Dus dan regelt Mrs. T. dat, en dat deed ze via Plint.

Raamgedichten zijn zeefdrukken op transparante folie (of het raamgedicht heeft juist transparante letters) die je met zuignapjes op het raam kunt bevestigen.

Mrs. T. vond het toen eigenlijk al een heel leuk ding, zo’n raamgedicht, maar ja, haar aandacht was inmiddels weer elders. Omdat ze toen echter het raamgedicht via haar privé-adres bestelde kreeg ze een paar weken geleden de Plint-brochure thuis gestuurd. En ook al begrijpt Mrs. T. poëzie niet altijd of vindt ze het soms echt heel vreemd wat men schrijft, er zitten toch ook wel juweeltjes of juist erg grappige rijmpjes (of is het oneerbiedig om het rijmpjes te noemen?) tussen.

Mrs. T. denkt dat ze aan Sinterklaas een raamgedicht gaat vragen. En dan wil ze het raamgedicht met deze tekst:

Wat vindt jij van poëzie? Is het aan jou besteed of begrijp je het -net als Mrs. T.- ook vaak niet zo heel erg goed?

W.o.W.: melancholie II

Dit is zijn laatste dag op deze wereld. Zijn allerlaatste dag. Hij is er niet eens zo heel droevig om. De laatste zes jaar van zijn leven speelden zich af in een klein wereldje, contacten waren er nauwelijks en de mensen die beweerden om hem te geven vond hij alleen maar ballast. Ze herinnerden hem te veel aan zijn vroegere vrije leven.

Het leven toen hij in control was over hetgeen hij deed én hetgeen hem overkwam. Zijn oude leven, de vrouwen die hij had gehad, zijn vrienden, de rotzooi die ze getrapt hadden. Beetje dope hier, een knokpartijtje of kraakje daar. Hij weet nog dat hij zichzelf toen helemaal te gek vond. Wat was hij trots op hoe hij de wereld naar zijn hand wist te zetten. En wat was hij trots op het ontzag in de ogen van anderen. Maar wat was het eigenlijk toch ook allemaal onschuldig geweest.

Dat was later wel anders geworden. Zijn ontmoeting met Bundy had alles in een ander perspectief geplaatst. Vanaf dat moment beheersten zij tweetjes absoluut de hele scene. Die jaren waren zijn gouden jaren geweest.

Toch verrekte jammer dat die laatste overval finaal uit de hand liep en daarbij ook nog die stomme wijven de pijp uit gingen. En zijn grote pech was dat hij zich toen had laten pakken en een overijverige rechercheur zijn DNA matchte met twee cold cases.

Vandaag is zijn laatste dag op deze fucking aardkloot, he lived his life his way! De stoel wacht.


Ook al staat Mrs. T. volledig achter haar eerste melancholische W.o.W. (want man, man, man wat is dat een prachtig gedicht), ze realiseerde zich niet dat ze met een ‘geleend’ stukje sommige lezers zo zou teleurstellen. Dus heeft ze toch maar een andere WoW in elkaar geknutseld. ;-)

Voor de opdacht van deze week klikkerdeklik. Voor de spelregels van Write on Wednesday: klikkerdeklik.

“,”sans-serif”;mso-bidi-font-family:”Times New Roman”;color:black’>


Voor de opdacht van deze week klikkerdeklik. Voor de spelregels van Write on Wednesday: klikkerdeklik.

W.o.W.: melancholie

Ik zit nu bij het vuur en denk
aan dingen velerlei
aan weidebloemen, vlinders licht
in zomers lang voorbij.

Aan bladeren geel en herfstdraad,
voorbij thans menig jaar
met ochtendmist en zilvren zon
en ‘t windje in mijn haar.

Ik zit nu bij het vuur en denk
hoe zal de wereld zijn
als winter zonder voorjaar komt,
voor altijd mijn domein.

Want zoveel is er nog dat ik
nog nimmer heb aanschouwd:
er is een ander groen in elk
voorjaar en ieder woud.

Ik zit nu bij het vuur en denk
aan lieden zonder tal,
en hen die ‘n wereld zullen zien
die ik nooit kennen zal.

En steeds maar weer moet ik denken aan
de tijden van weleer –
ik luister of ik voeten hoor
of stemmen, teruggekeerd

Mrs. T. zou zonder meer een (hopelijk) prachtig stuk kunnen schrijven over melancholie. Zo denkt ze aan de prachtige film ‘The bridges of Madison County‘ en wat een melancholie daar uit voort komt. Of, recenter, uit ‘Bride Flight. Ook zo’n fantastisch melancholische film.

De keuzes die Francesca en Ada maken, hun levens die door die keuzes nooit echt tot volledig geluk zullen komen. Mrs. T. leest nu het boek Bruidsvlucht en daarin wordt de tijd genomen om dat wat de film allemaal niet kon laten zien verder uit te diepen. Het boek ‘sprankelt’ van de melancholie.

De tekst die Mrs. T. hierboven plaatste komt uit ‘The lord of the Rings, The fellowship’ 1957, J.R.R. Tolkien en verwoordt voor Mrs. T. precies dat wat melancholie is.


Voor de opdacht van deze week klikkerdeklik. Voor de spelregels van Write on Wednesday: klikkerdeklik.

De ontdekking van de Hemel en Voorbij Mels

Toen Mrs. T. ‘Het huis van de moskee‘ uit had en daar een logje over wilde schrijven kwam ze erachter dat dat boek op nummer twee stond in de Nederlandse boekenlijst aller tijden. En op nummer één stond dus ‘De ontdekking van de Hemel’ van Harry Mulisch.

Tot op heden heeft Mrs. T. heel lang geleden ‘Twee vrouwen’ van Mulisch gelezen en dat boek vond ze geweldig. Maar verder is Mrs. T. geen fan van Mulisch. Als ze hem op tv ziet, dan zapt ze bij voorkeur weg. Maar goed, eigenlijk wil Mrs. T. dat beste Nederlandse boek aller tijden dan toch ook wel lezen.

Om het te kopen, dát ging Mrs. T. echter iets te ver. Daarvoor had ze ook te veel verschillende geluiden gehoord over het boek. Maar gelukkig kon ze het boek van een collega lenen. En wat blijkt: Mrs. T. vond het een prachtig boek!

Nou moet ze wel melden dat ze tijdens het lezen af en toe de draad behoorlijk kwijt was hoor, sommige stukken zijn zo ingewikkeld (en wat ze toevoegen aan het boek begrijpt Mrs. T. dan ook nog niet echt). Maar vooral de gedeeltes waarin Onno en Max aan bod komen zijn subliem. En wat zit er veel humor in het boek, dat had Mrs. T. helemaal niet verwacht. Ook hetgeen Ada, Sophia en Quinten allemaal overkomt heeft ze met veel interesse en plezier gelezen. Eigenlijk is het boek voor het grootste deel gewoon erg interessant en leuk en vlot geschreven.

Het einde van het boek vindt Mrs. T. eerlijk gezegd een beetje te snel afgeraffeld en te ongeloofwaardig (hoewel het hele boek natuurlijk redelijk ongeloofwaardig is omdat die hemelse figuren er aan mee doen en er toch ook wel heel vreemde dingen gebeuren). Maar als je een dikke 850 pagina’s hebt gelezen, dan mag zo’n boek niet met dit vage einde stoppen. Dat gevoel heeft Mrs. T. nu wel en dat is toch wel jammer.

Als Mrs. T. de stukken met de twee hemelse figuren (ook prachtige stukken trouwens) las dan moest ze overigens steeds aan die twee mopperkonten van de Muppet Show denken.

Maar goed, al met al: De ontdekking van de Hemel is een heel aangenaam boek (maar volgens Mrs. T. dus echt geen nummer één).

Voorbij Mels van Mireille van Hout

Op een tweetal andere blogs las Mrs. T. enthousiaste verhalen over het boek ‘Voorbij Mels’ van Mireille van Hout. Omdat Mrs. T. niet zo heel erg moeilijk is over te halen met het kopen van boeken lag dit boek een paar dagen later dus al in de brievenbus.

Op de achterflap:

Roos leidt een snel leven in de grote stad: een leuke baan, een propvolle agenda en veel vriendinnen. Living the fabulous life.

Wanneer ze de gladde charmeur Mels ontmoet, lijkt hij prima te passen in haar bruisende bestaan. Maar als Roos’ zorgeloze leven plotseling op zijn kop komt te staan, heeft dat ook grote gevolgen voor Mels die in paniek spoorloos verdwijnt. Roos voelt zich verantwoordelijk en samen met Mels’ stugge broer Lode gaat ze naar hem op zoek.

Wat volgt is een spannende zoektocht die hen niet alleen naar de surfstranden van Spanje en Azië leidt, maar ook langs de gebeurtenissen van het afgelopen jaar. Roos realiseert zich dat ze haar leven op een ander spoor moet zetten, met of zonder Mels.

Voorbij Mels leest als een tierelier. Het is vlot geschreven, de hoofdstukken zijn kort, het verhaal, de sfeer, het is allemaal goed. Naarmate je dichter bij het einde komt wordt de spanning opgevoerd. Het verhaal springt op en neer in de tijd; van toen naar nu en weer terug. Het enige dat Mrs. T. dus echt niet kon begrijpen is waarom Roos en Lode zo lang doorgaan met hun zoektocht. Er waren meer dan voldoende tekenen dat Mels het (uiteindelijk) weer prima maakte. Mrs. T. zou dan denken ‘als hij geen contact met me opneemt dan is het hij het ook niet waard dat ik me zorgen om hem maak’ of zou dat te simpel gedacht zijn?

Heb jij ‘De ontdekking van de Hemel’ gelezen? Wat vond je ervan? Zou een boek als ‘Voorbij Mels’ iets voor jou zijn denk je?

Sleeveface

Natuurlijk Bowie!!!

Helemaal rechts Mrs. T.’s ‘held’ Jim Croce. Hij zingt haar nummer één: Time in a bottle.

Gaaf he? Die foto’s met daarin verwerkt die ouderwetsche elpeehoezen. Echt helemaal super.

Ergens boven staan nog een heleboel elpee’s, misschien moet Mrs. T. toch maar ‘ns rondsnuffelen en een heuse eigen sleeveface maken.

Op deze site zie je nog veel meer moois: klikkerdeklik!

Wat was vroeger jouw favoriete elpee? Heb je eigenlijk nog elpee’s (en ene pickup?) in huis of zijn die inmiddels allemaal verdwenen?

Dag tante

Het is uiteindelijk toch nog heel snel gegaan, het overlijden van tante L. Vanavond is ze in het ziekenhuis gestorven.

Gelukkig was haar man aanwezig, hoe zal het nu verder met hem gaan? Komt hij uit zijn depressie, zakt hij er nog dieper in? Voor zover Mrs. T. weet waren haar dochter en haar vriend net niet meer aanwezig toen tante stierf. Kier was er wel, net als wat andere familie.

Het is onwerkelijk dat het nu al afgelopen is. We wisten dat het er aan zat te komen, maar zo snel? Het is misschien maar het beste want ze was zo ziek. Waarschijnlijk heeft ze op een heel goede manier afscheid mogen nemen van het leven. Niet ineens weg, maar ook geen maandenlang ziekbed. Voor zover het op het laatst nog in te schatten was heeft ze ook weinig pijn gehad. Volgens Kier is ze heel rustig en vreedzaam gestorven.

Mrs. T. had niet zo’n heel goede band met deze tante (en oom en nichtje) en dat terwijl ze de laatste 12½ jaar zelfs schuin tegenover hen woont. Tante was in ieder geval altijd heel erg gezellig en kon ontzettend goed kletsen en grapjes maken. Maar een echte klik was er niet. Mrs. T. is dan dus ook niet echt verdrietig om tante. Is dat heel stom om hier te typen?

Mrs. T. is meer verdrietig om het verdriet van de mensen die verdriet hebben, die veel om tante geven. Klinkt dat een beetje logisch? Mrs. T. is begaan met Kier en met haar andere oom en tante die zo intensief voor tante en (depressieve) oom hebben gezorgd en dat voor oom natuurlijk nog steeds zullen doen. Voor haar nichtje, dat misschien niet eens zo heel goed beseft dat haar moeder echt weg is. Nichtje dat, toen tante plotseling weer opgenomen werd, het had over haar fiets die gestolen was en niet echt over hoe het met haar mama ging. Nichtje dat gelukkig een superlief vriendje  heeft, die op haar niveau met haar omgaat, die haar heel gelukkig maakt en die vooral heel goed voor haar zorgt. Nichtje redt het wel. Hopelijk geldt dat ook voor oom.

Voor tante en alle mensen die van haar houden:

Herinnering

Als dit het einde is

en verder niets.

Dan is er leegte

gemis, verdriet en

tranen om wat eens was

en niet meer is.

Maar er is meer

dan lijf en leden.

Veel meer

want wat een mens bezielt

dat is, dat was

haar geest, haar kracht

haar denkvermogen

alle gaven van haar hart.

Haar goedheid grenzeloos

de sterkte van haar woord

haar hartelijke gebaar.

Dat alles leeft

leeft voort in die haar kenden

die van haar hielden

en blijven houden

omdat haar geest,

nooit, nooit vergaat.

Dag tante L. Het ga je goed.