Stenen van de rivier

En weer las Mrs. T. een fantastisch boek. Nu weet ze heus wel dat ze vaker enthousiast is over de boeken die ze leest, maar dit boek ‘Stenen van de rivier‘ is een echte mustread! Echt, echt, echt waar!!! Het boek deed Mrs. T. huilen, zo mooi, zo aangrijpend.

Op de achterflap:

In de zomer van 1915 wordt in een kleinburgerlijk stadje aan de rijn Trudi Montag, een dwerg, geboren. Doordat zij gevangen zit in een lichaam dat ze verafschuwt, voelt ze zich een buitenstaander, iemand die geen deel heeft aan de maatschappij. In die maatschappij, intussen, voltrekt zich een ramp: Duitsland staat aan het begin van een grote catastrofe.

Het leven van Trudi wordt gevolgd vanaf haar geboorte tot een aantal jaren na de Tweede Wereldoorlog. En dat leven is een aangrijpend, pijnlijk, mooi, gelukkig, heftig leven. Trudi maakt heel, heel, heel veel dingen mee in haar leventje. Het stadje waarin zij leeft maakt in diezelfde periode ook heel, heel, heel veel dingen mee. De schrijfster volgt zowel Trudi als de inwoners van het stadje en verweeft beide verhaallijnen perfect in elkaar.

Het boek gaat onder andere over de grote eenzaamheid die Trudi kent omdat ze haar lichaam niet kan en wil accepteren, over ontmoetingen die plaatsvinden, over gebeurtenissen, over de oorlog, wat de oorlog doet met het Duitse volk. Het boek gaat over de liefde die Trudi leert kennen. Trudi is de rode draad in het boek, maar er worden van heel veel meer personages korte of langere stukken verteld. Het boek gaat over helden, meelopers, slachtoffers en daders van het Nazi-regime.

Als kind dacht Trudi Montag dat iedereen wist wat er vanbinnen in anderen geberude. Dat was voordat ze had begrepen dat anders-zijn iemand macht gaf. En dat anders-zijn lijden met zich meebracht, en de zonde van opstandigheid tegen een onbekwame God. Maar vóór die tijd – jaren en jaren voordien – had ze gebeden dat ze mocht groeien.

Elke avond was ze in slaap gevallen met op haar lippen het gebed dat haar lichaam zich, tijdens haar slaap, zou rekken, dat het de lengte mocht krijgen van dat van andere meisjes van haar leeftijd in Burgdorf – niet eens een lichaam als van lange meisjes als Eva Rosen, die op school korte tijd haar beste vriendin zou worden -, maar een lichaam met armen en benen van normale lengte en met een klein, welgevormd hoofd. Om God een handje te helpen ging Trudi in deuropeningen hangen aan haar vingers tot ze gevoelloos werden, en dan was ze ervan overtuigd dat ze kon voelen hoe haar botten langer werden; ‘s avonds bond ze vaak haar moeders zijden sjaals om haar hoofd – de ene rond haar voorhoofd, de andere onder haar kin geknoopt – om te voorkomen dat haar hoofd nog verder uitzette.

Wat had ze gebeden. En elke ochtend, als haar armen nog steeds gedrongen waren, en haar benen de vloer niet wilden raken als ze uit bed kwam, zei ze tegen zichzelf dat ze niet hard genoeg gebeden had, of dat het nog niet het juiste moment was, en dus was ze blijven bidden, verlangen en geloven dat alles waarvoor je zó hard bad, toch vast en zeker vervuld zou worden, als je maar geduld had. (de eerste bladzijde van het boek)

Dit boek deed Mrs. T. huilen. Stenen van de rivier is een prachtig boek.

Vindt u dit normaal?

Vindt u dit normaal?

Het bericht dat afgelopen weekend in Uden ambulancepersoneel is aangevallen door een stelletje (excusez le mot) randdebielen liet Mrs. T. voor de zoveelste keer denken: ‘waar gaat het toch heen met ons land?’. Dat is beroerd, want Mrs. T. vindt dat we in een hartstikke mooi en welvarend land leven waarin het goed wonen is.

Wat is dat toch? Waarom worden de mensen in ons land steeds agressiever? Hoe komt dat? Omdat we het té goed hebben misschien? Omdat we menen overal maar recht op te hebben, omdat we een ander niets meer gunnen? Omdat normen en waarden iets voor (again excusez le mot) mietjes is? Omdat we elkaar maar opjutten en opjutten en …?

Dat kan Mrs. T. zich allemaal niet voorstellen. Echt niet. Nog niet! Dat wíl ze zich ook niet voorstellen! Want ergens denkt Mrs. T. nog steeds dat alle mensen in wezen goed zijn. Alleen, waarom zie je dat dan steeds minder?

Is het de macht van de media? Die dit soort nieuws met veel bombarie brengt en bij voorkeur ook nog opblaast en tot in den treure uitdiept?

Is het gewoon echt zo dat we onszelf verloren zijn? Dat we geen benul meer hebben van wat sociaal acceptabel gedrag is? Waar gaat het dan fout? Voeden we onze kinderen verkeerd op? Hanteren we te weinig regels, te weinig straf misschien en zijn er te weinig consequenties bij verkeerd gedrag? Is het kuddegedrag, erbij willen horen, stoer willen doen?

Wat is het dan???? En hoe gaat dit aflopen????

Mrs. T. verzamelde een deel van haar ‘maatschappelijke’ logjes ooit in dit logje. Dus mocht je interesse hebben: klikkerdeklik!

Op deze website staat informatie over de nieuwe campagne ‘Vindt u dit normaal?’ van het Ministerie van Binnenlandse Zaken & Koninkrijksrelaties. Een campagne tegen de agressie en intimidaties die mensen in publieke functies over zich heen (kunnen) krijgen. Het is toch van de zotte dat zo’n campagne nodig is! Dit soort zaken moet toch uit te bannen zijn. Toch? Maar hoe …

Laat jij hier nou ‘ns weten wat jij van dit alles vindt, want Mrs. T., die weet het inmiddels echt niet meer hoor. :-( 

W.o.W.: houvast

Ik ben het volledig kwijt. Alle houvast die ik in mijn leven heb is verdwenen. Teruggeworpen ben ik. Teruggeworpen in mijn eigen kleine wereldje, afhankelijk van anderen. Van mijn ouders, vrienden, familie. Ze komen graag zeggen ze, maar ik vind het verschrikkelijk. Ik haat het om afhankelijk te zijn van anderen.

Voordat Rosa haar ongeluk kreeg konden we samen de wereld aan. Zij en ik, we waren een team dat perfect op elkaar afgestemd was. Alles ondernamen we, niets was ons te dol.

We zijn zelfs op vakantie in Spanje geweest. Dat was nog ‘ns een avontuur. Wat hebben we ervan genoten, van onze vrijheid, van het weer, het strand. Rosa was gek op de zee, wat heeft ze gezwommen, ze kon er geen genoeg van krijgen. Ze vond het heerlijk om haar natte lijf tegen me aan te vleien en ik streelde haar daarna langdurig. Daar genoot ze van.

De busreis viel helemaal niet tegen. Rosa kon niet zo heel erg goed tegen lange autoritten, maar deze reis verliep wonderwel goed. Gelukkig waren er voldoende pauzes zodat ze even een frisse neus kon halen.

Ach, mijn lieve, lieve meisje. Rosa, Rosa, wat een ellende toch. Ik weet dat het helemaal goed met je gaat komen. Maar ik mis je zo. Ik mis de dingen die je voor me deed, de manier waarop je me met zoveel dingen hielp. Je was mijn ogen en ik voel me nu echt blind. Gelukkig kan ik je vrijdag eindelijk ophalen uit de dierenkliniek.


Voor de opdacht van deze week klikkerdeklik. Voor de spelregels van Write on Wednesday: klikkerdeklik.

Typeles

Op dit moment typen we hier met dit toetsenbord. Grote Zus zit sinds deze week op typeles, dus het is (vooral) voor Mr. T. even behelpen.

Mrs. T. kan goed typen, dat laat de score van deze typetest dan ook wel zien (alhoewel ze in vergelijking met 2 jaar geleden wel 8 punten lager scoorde en haar nauwkeurigheid met 0,01% naar beneden is gegaan, oh hellup, het typeverval is ingetreden!):

Zelf ook even ontdekken hoe je scoort: klikkerdeklik!

Wat heeft Mrs. T. trouwens met typen? Dit is namelijk al het vierde logje dat ze plaatst met een typetest. Het zal wel een (type)tic zijn!

Piece of cake

Mrs. T. durft het best te bekennen: ze heeft nog nooit in haar leven zelf een cake of een taart gebakken. Ze zal dat als kind best wel ‘ns ooit samen met haar moeder gedaan hebben, maar als heuse volwassen vrouw/moeder nog nooit. Dus.

Zo kocht Mrs. T. al weer een paar maanden geleden supergemakkelijk cakepoeder (heet dat zo?) waar alleen maar water bij hoeft om cakejes te bakken. Dat zou toch moeten lukken nietwaar? Grote Zus had er echter weinig vertrouwen in, nam op een omadag het zakje mee naar oma en bakte samen met oma de cake bruin.

Nou ja zeg, Mrs. T. wilde een herkansing! In de kerstvakantie zijn er in huize Mrs. T. dus echte cakejes gebakken. Lekker ruiken joh! De eerlijkheid gebied te zeggen dat Grote Zus het grootste deel van het werk gedaan heeft. Mrs. T. echter voerde de supervisie en dat ging haar best goed af! We bakten in totaal 10 heerlijke cakejes!!! Mrs. T. is trots!

Ben jij een echte bakprinses en zo ja, welke taart/cake of wat dan ook is jouw succesnummer?

Boekenlegger

Aanschouw Mrs. T.’s boekenlegger. Een boekenlegger die ze dik zes jaar geleden van een ex-collega kreeg. Het boek dat Mrs. T. hier trouwens aan het lezen was, was het ongelooflijk mooie en indrukwekkende ‘Het wonderbaarlijke voorval met de hond in de nacht‘.

Een boekenlegger die samen met Mrs. T. door de prachtigste boeken reist, een boekenlegger die ze één keer kwijt was en waar ze toen gruwelijk van baalde. Een boekenlegger ook die gelukkig weer teruggevonden werd!

Heb jij ook een ‘echte’ boekenlegger? Of gebruik je een papiertje of een papieren boekenlegger? Of, toch wel een beetje boekenmishandeling, maak jij ezelsoren in de boeken die jij leest?