W.o.W.: houvast

Ik ben het volledig kwijt. Alle houvast die ik in mijn leven heb is verdwenen. Teruggeworpen ben ik. Teruggeworpen in mijn eigen kleine wereldje, afhankelijk van anderen. Van mijn ouders, vrienden, familie. Ze komen graag zeggen ze, maar ik vind het verschrikkelijk. Ik haat het om afhankelijk te zijn van anderen.

Voordat Rosa haar ongeluk kreeg konden we samen de wereld aan. Zij en ik, we waren een team dat perfect op elkaar afgestemd was. Alles ondernamen we, niets was ons te dol.

We zijn zelfs op vakantie in Spanje geweest. Dat was nog ‘ns een avontuur. Wat hebben we ervan genoten, van onze vrijheid, van het weer, het strand. Rosa was gek op de zee, wat heeft ze gezwommen, ze kon er geen genoeg van krijgen. Ze vond het heerlijk om haar natte lijf tegen me aan te vleien en ik streelde haar daarna langdurig. Daar genoot ze van.

De busreis viel helemaal niet tegen. Rosa kon niet zo heel erg goed tegen lange autoritten, maar deze reis verliep wonderwel goed. Gelukkig waren er voldoende pauzes zodat ze even een frisse neus kon halen.

Ach, mijn lieve, lieve meisje. Rosa, Rosa, wat een ellende toch. Ik weet dat het helemaal goed met je gaat komen. Maar ik mis je zo. Ik mis de dingen die je voor me deed, de manier waarop je me met zoveel dingen hielp. Je was mijn ogen en ik voel me nu echt blind. Gelukkig kan ik je vrijdag eindelijk ophalen uit de dierenkliniek.


Voor de opdacht van deze week klikkerdeklik. Voor de spelregels van Write on Wednesday: klikkerdeklik.