De kracht van het nu & Piekerprinsessen

Omdat Mrs. T. zich nu eenmaal voelt zoals zij zich voelt leest ze en en toe ook bepaalde boeken in de hoop dat ze ooit ergens dé tip leest waarmee ze iets kan en die maakt dat ze zich beter voelt.

Zo las Mrs. T. vrij recent ‘De kracht van het nu’ van Eckart Tolle en ‘Piekerprinsessen’ van Susan Nolen-Hoeksema.

Tja, wat kan Mrs. T. er van zeggen. Eerst ‘De kracht van het nu‘ dan maar.

Op de achterflap:

Om de weg te gaan die wordt beschreven in De kracht van het Nu dien je de indentificatie me je analytische geest en het daardoor gecreërde onechte zelf, het ego, te laten varen. We zijn ons denken niet. We kunnen onszelf van psychische pijn verlossen. Je authentieke kracht wordt pas gemobiliseerd door je over te geven aan het Nu. Hier vinden we vreugde en zijn we in staat ons ware zelf te omarmen.
Daar komen we er ook achter dat we al ‘heel’ en ‘volmaakt’ zijn. Velen zullen tijdens het lezen van dit boek vaststellen dat de grootste blokkades om in het Nu te komen onze relaties zijn, dat wil zeggen de manier waarop we in onze relaties staan. Relaties kunnen echter ook een toegang zijn om tot verlichting te komen, mits we ze wijs benutten zodat ze bijdragen aan onze bewustwording en we daardoor in staat zijn meer liefde te geven.
Als we volledig aanwezig kunnen zijn en iedere stap in het Nu kunnen zetten, kunnen we de werkelijkheid ervaren van zaken als ‘overgave’, ‘vergeving’ en ‘het onnoembare’. Zo kunnen we onszelf openstellen voor de transformerende ervaring van De kracht van het Nu.

Mmm, dit klinkt allemaal wat hoogdravend en vreemd, maar hé, het staat achterop het boek. Wat Tolle vooral (steeds maar weer opnieuw, want er staat nogal wat herhaling in het boek) schrijft is dat je moet proberen te leven in het NU. Denk niet (meer) aan je verleden en ook niet aan de toekomst. Denk alleen aan het NU, dit moment. Leef op dit moment. Maak je geen zorgen want in het NU bestaan geen zorgen. Zoiets dus.

Mrs. T. vond het begin van het boek best heel aardig, maar gaandeweg verloor ze Tolle’s ideeën volkomen uit het oog en volgde ze het ook niet meer allemaal. Het is wel heel erg zweverig en af en toe moeilijk te volgen.

Er staan echter ook best confronterende dingen in het boek zoals deze passage: Het belangrijkste om te onthouden is dit: zolang je voor jezelf een identiteit ontleent aan de pijn, kun je je er niet van bevrijden. Zolang een deel van je zelfgevoel verbonden is aan je emotionele pijn, blijf je bij elke poging om die pijn te genezen onbewust geneigd je daartegen te verzetten en haar te saboteren. En waarom? Heel eenvoudig omdat je jezelf intact wilt houden en de pijn een essentieel onderdeel van jezelf is geworden. het is een onbewust proces en de enige manier om het te overwinnen is het bewust te maken.

Daar zou best wat in kunnen zitten eigenlijk, ook al denkt Mrs. T. oprecht dat er maar één ding belangrijk is en dat is dat ze van haar pijn afkomt en vindt ze zelf echt niet dat ze haar identiteit ontleent aan de pijn. Verre van dat.

Een ander stukje wat Mrs. T. erg raakte was dit: ‘Waarom zijn jullie zo bezorgd?’ vroeg Jezus aan zijn discipelen. ‘Kan bezorgdheid ook maar één dag aan je leven toevoegen?’. Dat vindt Mrs. T. toch wel een heel mooie eye-opener.

Leren leven volgens de Kracht van het nu, dát zal Mrs. T. niet lukken, ze haalde echter best heel wat interessante informatie uit het boek.

Piekerprinsessen‘ van Susan Nolen-Hoeksema

Op de achterflap:

Lig je ‘s nachts wakker omdat je je zorgen maakt over je kinderen? Twijfel je aan je carrière, biedt die genoeg perspectief? En je gezondheid, hoe staat het daarmee? En die vriendin die niet gebeld heeft, zal ze boos zijn? Kortom, zit je gevangen in je eigen irrationele gedachten?

Iedereen die ja antwoordt op een of meer van deze vragen is een potentiële piekeraar. Uit onderzoek is gebleken dat vooral vrouwen deze neiging hebben. Uren kunnen ze malen, vruchteloos piekeren over negatieve ervaringen, zelfs over zaken die nog niet hebben plaatsgevonden. Langzamerhand worden ze slachtoffer van hun eigen gevoelens van onzekerheid en angst. Het gevolg? Een ongelukkig, machteloos of depressief gevoel.

In Piekerprinsessen legt psychologe Susan Nolen-Hoeksema uit waarom juist zoveel vrouwen piekeren. Aan de hand van onderzoeken, praktijkvoorbeelden en zelftests laat ze zien hoe irrationele gedachten ontstaan en hoe je deze negatieve gedachtegang kunt herkennen en doorbreken. Piekerprinsessen is een must read voor elke vrouw die het gevoel heeft vast te lopen het leert je omgaan met belangrijke spanningsveroorzakers en biedt praktische handvatten voor het herwinnen van je zelfvertrouwen.

Laat Mrs. T. maar even beginnen met te melden dat er niets mis is met haar zelfvertrouwen. Nog steeds niet gelukkig, ondanks het getob met dat lijf.

Natuurlijk piekert Mrs. T., wie niet? Maar Mrs. T. denkt niet dat ze heel erg veel meer piekert dan elke willekeurige vrouw/moeder. Heus niet. Mrs. T. is een slechte (in)slaper, maar ze ligt echt niet te malen voordat ze in slaap komt. En als ze echt niet kan slapen, dan gaat ze in gedachten (ja echt waar en het helpt!) een versje opzeggen. Juist om te voorkomen dat ze eventueel gaat gedachtenkronkelen.

Het boek zelf leest lekker weg, er staan best heel interessante cases in, maar echt pakken deed het boek Mrs. T. niet. En de gouden tip ontbreekt ook nu weer! :-(

Ach, waarschijnlijk heeft het ook gewoon geen zin om ook nog ‘ns van dit soort boeken te lezen. Mrs. T. kan zich beter beperken tot de boeken waar ze zich helemaal in kan verliezen nietwaar?

Toch? Of heb jij misschien hét zelfhulpboek allertijden ooit gelezen? Zo ja, dan wil Mrs. T. heel graag de titel daarvan hieronder teruglezen!

Achter het nieuws (24)

Hebben we het hier nog gewoon over ‘kwajongensstreken’ of zit er echt een steekje los bij deze jongeren?

De jongens uit Weesp en de bedreigingen die zij uitten zo kort na het drama in België waren nog zo jong dat je inderdaad nog kon denken dat ze geen idee hadden van wat ze teweeg brachten met hun actie. Maar in het eerste bericht gaat het over een 18-jarige jongeman. Daar zou je toch al enig volwassen gedrag van mogen verwachten? En de jongen van 14 zal toch ook wel het nieuws over Weesp gevolgd hebben en zich realiseren wat dat allemaal als reactie gaf?

Wat is dat toch dat mensen dit soort ongein uithalen? Heeft men dan totaal geen besef van wat dit met de samenleving doet? Hoe angstig mensen worden en hoe wantrouwend de samenleving steeds meer wordt?

Om nog maar even niet te spreken over al het geld dat met dit soort zaken gemoeid is. Kijk naar de bedreigingen in Amsterdam gisteren. Dat heeft bakken met geld gekost. De politie kan dit soort zaken niet negeren en Mrs. T. vindt ook echt dat men beter 100x loos alarm slaat en daarnaar handelt dan dat er ook maar één keer niet gereageerd wordt en dat dát nou net die ene serieuze bedreiging bleek. Maar het lijkt zo simpel om die machine in gang te zetten. Een anoniem telefoontje, een berichtje op internet en de machinerie gaat draaien en binnen de kortste keren weet heel de wereld wat er aan de hand is.

Wat vind jij van dit soort zaken? Tast het jouw gevoel van veiligheid aan? Hoe hoort de politie / de politiek hiermee om te gaan? Is de media-aandacht die het trekt goed of wakkert die aandacht dit soort zaken alleen maar aan?

W.o.W.: ambitie

De WoW-opdracht van deze week spookt al dagen door mijn hoofd en het wil maar niet lukken een leuk schrijfsel te bedenken.

Ambitie: ik vind het eigenlijk een negatief overkomend woord. Tenminste, in de opdracht wordt het woord omschreven als: streven, eerzucht. Streven, dat gaat dan nog wel, maar eerzucht, dat vind ik een heel akelig woord. De zucht naar eer, dat komt niet bepaald sympathiek over. Streven, daar kan ik dan wel wat meer mee. Streven is moeite doen, je koers uitzetten, proberen dingen te bereiken. Zolang dat niet ten koste van anderen gaat kan ik daar wel mee leven.

Zelf heb ik niet zoveel ambitie waar het mijn ‘professionele’ leven betreft. De baan die ik nu heb is prima hoor, daar niet van, maar echte uitdagingen biedt hij me niet. Dat is best jammer. Wat hij me wel biedt zijn leuke collega’s, een fijne manager om voor te werken, zeer flexibele werktijden, een baan op fietsafstand en in het centrum. Allemaal pluspunten die op dit moment mijn besluit om op dit plekje te blijven zitten bepalen. Ach, wie weet waar ik over een half jaar zit met de komende invulling van de reorganisatie in het vooruitzicht?

Ambitie op het persoonlijke vlak dan? Mijn streven is een goed mens te zijn. Een mens die haar kinderen opvoedt tot sociale en betrokken medemensen. Een mens waar anderen graag mee van doen hebben en een mens dat –op haar eigen bescheiden wijze- de wereld om haar heen een klein beetje mooier maakt.


Het is echt waar, Mrs. T. kreeg het dit keer bijna niet voor elkaar. Maar goed, verstokte W.o.W.-er als ze is wilde ze toch niet verstek laten gaan en daarom bakte ze er dit maar van.

Hoe zit het eigenlijk met jouw ambitie? Is het voor jou ook een woord met een negatieve klank of juist helemaal niet?

Voor de opdracht van deze week: klikkerdeklik. Voor de spelregels van Write on Wednesday: klikkerdeklik.

W.o.W.: tijd

De tijd lijkt geen vat op haar te hebben. In al die jaren is ze mooier en mooier geworden. Was ze vroeger, naar de huidige maatstaven, wat ouderwetsig en preuts, nu is ze helemaal je van het! Een prachtig -alhoewel zeer onrealistisch- figuur, pronte borsten, een taille om jaloers op te zijn en ongelooflijke benen. Oh ja die benen, eindeloos lijken ze vanuit haar heupen te groeien en te eindigen in fiere voetjes.

Mateloos populair was en ís ze: deze dame. Hoeveel meisjes hebben zich niet vergaapt in de speelgoedwinkels, de begeerte op hun onschuldige snoetjes. Vreemd eigenlijk dat zulke volwassen ogende poppen kinderspeelgoed zijn.

Ook hier wordt er graag mee gespeeld. Kleine Zus kan eindeloos variëren met kleertjes en vind het vooral belangrijk dat pop voldoende slaap krijgen (overal liggen slapende exemplaren, ondergestopt onder washandjes, vaatdoekjes, zakdoeken). Voor Kleine Zus zijn de nepperds trouwens net zo tof als de echte! Gelukkig maar. Soms lukt het haar niet om de kleertjes aan te krijgen, dan wordt de hulp van mama ingeroepen. In hopeloze gevallen moet eerst het hoofd verwijderd worden om de kleding aan te krijgen.

Grote Zus is ook fan. Op haar kamer, op veilige hoogte (tegen de grijpgrage handjes van kleine zus), staan haar topexemplaren. Er zijn weinig poppen die zo’n imposante filmcarrière hebben en Grote Zus is de trotse eigenaresse van een aantal filmversiepoppen. Ze is er superzuinig op.

Ach, hoeveel meisjes hebben er niet met haar gespeeld? Met deze dame die morgen al weer 50 jaar wordt. Het is haar niet aan te zien, de tijd behandelde haar mild!


Voor de opdracht van deze week: klikkerdeklik. Voor de spelregels van Write on Wednesday: klikkerdeklik.

Pinkpop

Gossiemikkie, Mrs. T. is er nog steeds een beetje beduusd van! Heeft ze toch zo maar een kaartje voor Pinkpop in huis!!!

Het kriebelde al vanaf het moment dat Mrs. T. hoorde dat Depeche Mode op Pinkpop zou spelen. Met vriend W had ze het er al eerder over gehad of ze wellicht samen naar Düsseldorf zouden gaan om DM daar te gaan kijken, maar eigenlijk wist ze het niet zeker.

Weet je wat het is, de tijden van de grote concerten liet Mrs. T. al lang geleden achter zich. Ze is nu meer van het relaxed naar het theater of intieme concertjes gaan. The Wall in Berlijn was geweldig, zo ook Genesis in Wembley in Londen of wat te denken van het concert van Bowie in het Goffert Park (of nog heel veel andere concerten die Mrs. T. ooit bezocht), maar hé, toen was Mrs. T. nog jong en wild. En dát is natuurlijk heul lang geleden!

Maar het kriebelde wel en behoorlijk heftig ook. Dus toen vriend W afgelopen donderdag nog een keer belde of Mrs. T. nu wel of niet mee wilde naar Pinkpop hakte ze resoluut de knoop door: what the hell, gaan met die banaan!

En zo bracht W vanmiddag Mrs. T.’s eerste pinkpopkaartje: Mrs. T. heeft er zin in!!!

Eens gegeven blijft gegeven

Zo, toch weer een behoorlijk gevalletje ‘we maken elkaar het leven zo zuur mogelijk’. Bah, wat kunnen scheidingen toch verschrikkelijk vies gespeeld worden. Feitelijk zijn er alleen maar verliezers in dit soort gevallen vindt Mrs. T..

In familiekring wordt er lustig gescheiden (gescheden?) op dit moment. Het houdt Mrs. T. en Mr. T. danig bezig. Gelukkig kunnen we er met elkaar prima over praten en maken we de problemen niet de onze. Er gebeurt op dit moment erg veel rondom neef en nicht, maar eigenlijk gaat het hen beiden op dit moment redelijk goed (naar omstandigheden natuurlijk). Binnenkort zal Mrs. T. ‘ns proberen de dingen wat op een rijtje te zetten wat dat betreft.

Zelf is Mrs. T. lang geleden gescheiden en ze kan alleen maar zeggen dat dat (een van de) beste beslissingen is geweest die ze ooit in haar leven heeft genomen.

En jij, veel verbroken relaties, wellicht ook gescheiden, of helemaal happy met the love of your life?

Gorilla Rescue

Zoals de trouwe lezer waarschijnlijk wel weet is Grote Zus sinds haar laatste verjaardag WNF-ranger. Elke maand valt de TamTam hier in de bus die van voor tot achter gelezen wordt en haar spreekbeurt hield Grote Zus vol enthousiasme over het WNF.

Nu schijnt er jaarlijks een Rangeractiviteit te zijn waarvoor de rangers gevraagd worden zich in te zetten. Dit jaar wordt er actie gevoerd voor de Gorilla’s. De leefgebieden van de Gorilla worden bedreigd en daardoor is de kans aanwezig dat de Gorilla uit zal sterven.

Kijk, dat kinderen doordat ze lid zijn van de Rangerclub veel leren over de dieren- en plantenwereld, dát juicht Mrs. T. van harte toe. Dat diezelfde kinderen dan op een bepaald moment een actieboekje thuis gestuurd krijgen waarin hen gevraagd wordt geld op te halen bij familie en bekenden, daar heeft Mrs. T. toch wat meer moeite mee.

Ze vindt eerlijk gezegd dat de kinderen door hun maandelijkse bijdrage al best heel wat doen en dat hen niet gevraagd mag worden om ook nog de buurt af te gaan voor donaties. Het boekje gaat uit van giften van (liefst) een x-aantal keer € 3,00. Dat vindt Mrs. T. nogal een bedrag om te ‘moeten’ gaan vragen. En verder zijn er 12 giften mogelijk in één boekje.

Als een ranger een vol boekje heeft, dan zit dáár weer een aardigheidje aan vast dus natuurlijk willen de kinderen een boekje vol proberen te krijgen. Mocht een ranger zelfs twee boekjes volkrijgen, dan zit er nog een veel leukere aardigheid aan vast. Ook daar heeft Mrs. T. gemengde gevoelens over, want die aardigheidjes worden gemaakt van geld dat óók aan de gorilla besteed kan worden.

Maar goed, Grote Zus wilde heel erg graag actievoeren en omdat oma jarig was kon ze gemakkelijk veel mensen in een keer vragen.

Grote Zus haalde in totaal € 31,50 op (wat betekent dat er ook een aantal mensen ½ x € 3,00 in hebben gevuld) en het boekje is inmiddels op de post.

Mrs. T. hoopt echt wel dat de actie succes heeft, maar zoals je kunt lezen is ze (en Mr. T.) toch niet heel erg happy met deze hele actie.

Wat vind jij van deze actie van het WNF? Vind jij het ergerlijk als jonge kinderen voor zoiets aan de deur komen of ben je dan juist eerder geneigd om mee te doen? En wat vind jij van die aangegeven (bij voorkeur minimale) gift van € 3,00?