W.o.W.: leegte

Ik ben intens verdrietig en voel me enorm teleurgesteld. Beetgenomen ook. Waarom kan dat lijf van mij niet gewoon doen wat het hoort te doen? Waarom raak ik zwanger om dan later het zo gewenste kindje te verliezen?

Ik ben het vertrouwen in mijn lijf volledig verloren. Waarom overkomt mij dit drie keer achter elkaar? Waarom overkomt het ons? Waarom is het leven zo verdomde oneerlijk?

De leegte in mijn lijf is enorm. Maar die haalt het niet bij de leegte in mijn leven. Ik had zo graag een kindje gekregen, zo graag moeder willen zijn. Ik had zo graag een klein mensje op de wereld gezet. Ik had het omringd met liefde, aandacht en samen met Frank hadden we ons kindje alles willen geven.

Aan Frank merk ik dat hij er klaar mee is. Hij wil er niet meer over praten, hij vindt het inmiddels zelfs moeilijk om me aan te kijken. In zijn ogen zie ik stille verwijten die hij me eigenlijk niet wil maken. Die hij me eigenlijk niet kán maken, maar die hij wel voelt: Waarom is Simone niet in staat een zwangerschap te volbrengen?

Het verdriet en de onmacht die hij voelt doen hem krimpen. We weten niet hoe hiermee om te gaan, zijn elkaar ergens onderweg verloren. Ik ben bang ook hem te verliezen. Als ik naar de toekomst kijk, dan zie ik weinig om me op te verheugen.

Oh, daar komt hij aan. Wat heeft hij nu bij zich? Een enorme bos rozen …


Voor de opdracht van deze week: klikkerdeklik. Voor de spelregels van Write on Wednesday: klikkerdeklik.