Marktplaats

Mrs. T. is niet heel erg van Marktplaats. De dingen die ze er zou willen kopen zouden boeken zijn en boeken die koopt Mrs. T. nieuw (want er ruikt en voelt bijna niets zo lekker als nieuwe boeken). Tot op heden kocht ze welgeteld twee keer een boek via Marktplaats (om trouwens wel heel erg blij te zijn met de daar gevonden boeken, want niet meer leverbaar en zo).

Ook wat andere dingen betreft is Mrs. T. toch wel van het nieuw kopen (behalve een auto, die moet vooral een aantal jaren oud zijn, daarover volgende week meer trouwens). Mrs. T. zal dus ook nooit een ingeving krijgen om op Marktplaats te gaan zoeken als ze iets nodig heeft.

Wat de verkoop van spulletjes betreft is Mrs. T. ook wel een beetje van het gemak. Laatst verkocht ze een grote partij boeken via haar weblog. De gelukkige nieuwe eigenaresse kwam alle dozen hier persoonlijk ophalen. Dat was handig en kostte geen gedoe met het bijhouden van talloze e-mails en het opsturen van allerlei losse boeken. Tja, gemak dient de mensch nietwaar?

Mrs. T.’s eerste verkoopervaring met Marktplaats deed ze een jaar geleden. De bolderkar werd -na verwoed e-mail-verkeer- verkocht. Sindsdien was ze nooit meer op de site geweest.

Maar goed, wat doe je met een reukloze luieremmer die je niet meer nodig hebt omdat Kleine Zus besloten heeft eindelijk dag én nacht zindelijk te zijn (jeu!!!)? Zo’n ding gooi je niet weg, da’s zonde. Dus zet je een foto op Marktplaats en waarempel. Binnen twee dagen verkocht! Goh, dat werkt toch wel goed!

Je vraagt je misschien af waarom we überhaupt een ‘diaper champ’ in huis hadden? Nou, omdat de gemeente de luiers apart inzamelt (je koopt zakken à € 1,00 per stuk en levert die dan in bij de gemeentewerf) om die vervolgens te laten recyclen.

Dit verkoopsuccesje smaakte dus best naar meer. Kleine Zus fietst al een hele tijd met zonder zijwieltjes. Alleen de12 inch was veel te klein voor haar en op de fiets die een maatje groter was, zaten nog steeds zijwieltjes. Toen de grotere fiets echter verlost was van deze hulpmiddelen fietste madame zonder problemen weg (‘Gaan we straks een stukje fietsu mama?’, is nu een veelgehoorde uitspraak hier). Dus, wat staat er sinds gisteren op Marktplaats? Juist, dit kleine gele fietsje! Mrs. T. is benieuwd.

Ben jij fan van Marktplaats? Verkoop je er zelf of koop je er ooit?

Schrikken

Sjemig, Mrs. T. is de schok nog maar amper te boven. Heb jij het toevallig ook gezien? Afgelopen vrijdag bij de TV-Show? Ivo Niehe te gast bij Reinout en Daniëlle?

Heftig hoor, Reinout Oerlemans met een baard. En niet zomaar een baard, een grote, dikke, pluizige baard. Mrs. T. vond het helemaal niks. Het schijnt iets te maken te hebben met bijgeloof met betrekking tot de film die hij regisseert. Reinout is namelijk bezig met de verfilming van ‘Komt een vrouw bij de dokter’ en dat is natuurlijk ook niet niets. De verwachtingen over deze film zullen hoog zijn. De baard gaat er schijnbaar pas af bij (of tijdens) de première.

Maar goed, dat is allemaal niet zo heel belangrijk: wat vind jij van ons aller Arnie met baard?

Verder uiteraard zeer het vermelden waard: Mrs. T.’s ouders zijn vandaag 42 jaar getrouwd! Van harte gefeliciteerd!!!

Over gedoe met brievenbusgleuven en cadeautjes

Wat een geweldige actie heeft Cisca op touw gezet! Mrs. T. vindt het fantastisch. Niet in het minst omdat ze gek is op cadeautjes geven én krijgen. Mensen die cadeautjes afschaffen omdat ze het toch maar heen en weer geschuif vinden begrijpt Mrs. T. dan ook helemaal niet.

Maar goed, Mrs. T., die dus ook maar meteen twee keer meedeed met het cadeautjesuitdeelfestijn (want dan krijg je natuurlijk ook twee cadeautjes!), mocht iets verzinnen voor Ilse en Repel.

Enfin, Mrs. T. zou Mrs. T. niet zijn als ze allerlei kleine dingetjes zou kopen. Voor het gemak besloot ze dat beide dames hetzelfde pakketje van haar zouden ontvangen en ze ging op pad. Ze kwam uiteindelijk op het volgende resultaat:

  • een Boeddha (want dat vindt Mrs. T. gave beeldjes met een mooie betekenis en je moet Boeddha’s natuurlijk altijd krijgen);
  • een stenen hartje (gewoon mooi);
  • een zakje drop (voor de lekkere trek);
  • twee krasloten (met in de kaart de mededeling, dat mocht het een klapper worden dat lot, dat Mrs. T. best wel haar rekeningnummer wilde mailen);
  • een gezichtsmasker (gewoon voor de lekker);
  • een bellenblaas (gewoon voor de leuk en bellenblazen is zo leuk);
  • oude (niet echt oud, maar gewoon een al door Mrs. T. gelezen) esta’s (want dat is Mrs. T.’s favoriete tijdschrift).

En toen had Mrs. T. natuurlijk weer geen grote enveloppen en ze wilde per sé haar cadeautjes posten want ze vond het zo spannend allemaal! Dus die esta viel al af (en het was natuurlijk ook een oud exemplaar) en met een heleboel gefrot lukt het Mrs. T. de rest van de cadeautjes in de envelopjes te krijgen (inpakken had gewoon niet meer gelukt hoor Ilse), zelfs de kaart paste er niet meer in en die plakte Mrs. T. dus maar op de bubbeltjesenvelop. Ze woog het pakketje en plakte de benodigde postzegels.

Samen met Kleine Zus fietste ze naar de brievenbus om daar tot de conclusie te komen dat de enveloppen met geen mogelijkheid door de brievenbus konden. What the f…! Geen nood dacht ze, dan maar morgen op de post gooien op het werk.

Helaas pindakaas, op het werk wilde de bode de enveloppen niet meenemen. Want ze zouden waarschijnlijk geweigerd worden als ze de post naar TNT zouden brengen. What the f… in het kwadraat!

Dus ging Mrs. T. in haar lunchpauze met haar envelopjes naar een postagentschap om daar tot de conclusie te komen dat ze dus echt niet door de brievenbus gingen. Mrs. T. zou ze als pakketpost moeten versturen, maar hallo, ze had al voor een boel centen aan postzegels geplakt. Dat was dus het moment dat Mrs. T. bedacht dat de bellenblaas dan maar het veld moest ruimen. Ilse en Repel zouden het zonder bellen moeten doen!

Inmiddels zijn de pakjes bij de ontvangers aangekomen en beide dames hebben gemeld dat ze buitengewoon tevreden waren. Gelukkig maar!

Zo ver dus het geven van de cadeautjes. Mrs. T. ontving ook een cadeautje. Van Door nog wel. En terwijl Mrs. T. bij Door reageerde op haar logje over Pink Ribbon en armbandjes en Door weer reageerde op Mrs. T.’s reactie haalde Mrs. T. haar brievenbus leeg. Wat bleek, Door had haar een gave armband gestuurd (van toen ze nog zelf in de sieraden zat). Om maar even te spreken over toeval dat niet bestaat! Erg leuk, een klein nadeel is er wel: zowel Grote Zus als Kleine Zus vragen Mrs. T. steeds wanneer zij de armband omn mogen!

Het is nog niet over trouwens. Mrs. T. wacht vol spanning op het cadeautje dat ze van Bibi gaat krijgen (en dat moet helemaal uit de US of A komen, dus dat is extra spannend!).

Had Mrs. T. al gemeld dat ze de actie van Cisca zo tof vindt? Nee, nou bij deze nog maar een keer dus: die actie van Cisca: supertof!

De weduwen van 11 september

Mrs. T. leest niet heel vaak waargebeurde verhalen, gewoon omdat ze vaak de neiging heeft niet te geloven wat de schrijver schrijft. Of gewoon ook omdat ze niet WIL geloven dat dat wat de schrijver schrijft WAAR is, omdat het te gruwelijk is, te akelig, te heftig.

Al weer een hele tijd geleden echter las ze ‘De weduwen van 11 september‘ en deze datum lijkt haar een ‘mooi’ moment om haar recensie van het boek te plaatsen.

Op de achterflap:

Op dinsdag 11 september 2001 werden de levens van Patricia Carrington, Julia Collins, Claudia Gerbasi en Ann Haynes voorgoed veranderd. Ze verloren alle vier hun man bij de aanslagen op het World Trade Center.

In de daaropvolgende maanden deelden de vier vrouwen hun ervaringen van verdriet: verlies en -uiteindelijk- hoop. Er groeide een speciale, hechte band die hen op weg hielp naar een nieuw leven.

De weduwen van 11 september is een aangrijpend relaas over het verlies van je allerdierbaarste en een eerbetoon aan vriendschap, hoop en het leven zelf.

Mrs. T. vond het een prima leesbaar boek. Ongeacht het feit dat deze vier vrouwen een verschrikkelijk drama meemaken en daar natuurlijk een heleboel pagina’s mee gevuld zijn, wordt het boek nooit dramatisch. Dat klinkt misschien een beetje raar, Mrs. T. kan ook niet zo heel goed uitleggen wat ze precies bedoelt, maar het boek is geen groot tranendal. Zelfs op de momenten dat de vrouwen heel, heel diep gaan, leek het allemaal een beetje afstandelijk te blijven. Tenminste, zo kwam het op Mrs. T. over. Wellicht ook dat de reportageachtige schrijfstijl dat effect heeft.

Zou het bewust gedaan zijn? Het boek werd natuurlijk een aantal jaren na de aanslagen geschreven en wellicht dat daardoor alles al wat vlakker geworden was, of wellicht dat de schrijfsters niet wilden verzanden in zulk ‘gemakkelijke’ emoties als huilen, huilen, huilen. Nah, Mrs. T. houdt er maar even over op. Ze kan er de vinger niet op leggen.

Wat het in ieder geval wel was, was een mooi en integer boek waaruit duidelijk blijkt hoeveel de weduwen van hun mannen gehouden hebben en hoe hun leven vóór en ná de aanslagen eruit zag en ziet. Opvallend was de veerkracht die ze hadden, de moed, de humor ook. De vier vrouwen noemden zichzelf de Club en onder elkaar mochten ze precies zijn zoals ze waren, ze hoefden zich niet beter voor te doen. Ze hoefden zich ook niet groot te houden. Als er één verdriet had, dan werd er gewoon getroost, maar was er ook meteen de herkenning van dát verdriet. Troosten werd daardoor waardevoller. Er waren geen goedbedoelde maar nutteloze woorden en dát was de kracht van de Club.

De foto’s in het boek geven het boek een extra dimensie. Het is bijna onvoorstelbaar dat zulke levenslustige mannen niet meer in leven zijn.

Mrs. T. hoorde voor het eerst van de aanslagen op haar werk en vertrok eerder naar huis om voor de televisie te gaan zitten en te zien wat er plaatsvond. Mrs. T. moest er echt van huilen en ze kan zich nog zo goed haar totale ontreddering herinneren. Wat gebeurde er in hemelsnaam met de wereld waarin zij leefde? Sterker nog, wat gebeurde er in hemelsnaam met de wereld waarin (de toen net tweejarige) Grote Zus moest opgroeien? Verschrikkelijk vond ze het. Ze wilde de beelden niet zien, maar ze bleef kijken.

Is dat niet raar eigenlijk? Er gebeuren de hele dag door verschrikkelijke dingen op de wereld, waarom had dit dan zo’n impact? Nog steeds trouwens, als ze de beelden ziet.

Weet jij nog wat jij deed toen je hoorde van de aanslagen op de Twin Towers?

W.o.W.: horde

Hij stond op van de lage bank, trok de riem om zijn tuniek strak en stak zijn zwaard in de schede. Zijn vrouw keek naar hem op. Hij dacht aan hun gesprek van even tevoren.

Ze wilde weten hoe lang hij weg zou blijven, hij had geantwoord dat hij het niet wist, dat het afhankelijk was van hun opmars en hoe heftig het verzet zou zijn. Ze wilde weten hoe hij van plan was zijn manschappen na het debacle bij Lutetia tevreden te houden. Hij had geantwoord dat hij hen vele overwinningen en oorlogsbuit beloofd had. Hij had geantwoord dat hij, na een zege, de overwonnen stad vogelvrij zou verklaren en dat zijn hordes vrij spel zouden krijgen. Zijn mannen zouden kunnen plunderen, roven, moorden en verkrachten. Er zou geen genade zijn, niet na Lutetia.

Het moreel van de mannen was tot een dieptepunt gedaald en hij had successen nodig om dat moreel op peil te krijgen. Even had hij angst voor zijn positie, maar met harde hand had hij laten zien dat er maar één leider was. Potentieel verzet had hij hardhandig in de kiem gesmoord. De resultaten daarvan hingen een paar honderd meter verderop aan de balken.

Ildiko stond op en ging voor hem staan, haar handen beschermend om haar buik gevouwen. Ze wist dat hij niet hield van sentiment, maar ze moest het hem zeggen: ‘Kom bij me terug Atilla, kom op tijd bij me terug’. Hij drukte een kus op haar kruin en verliet de tent.


Na een paar WoW’s overgeslagen te hebben in verband met een totaal gebrek aan inspiratie lukte het met dit WoW-woord gelukkig weer wel.

Voor de opdracht van deze week: klikkerdeklik. Voor de spelregels van Write on Wednesday: klikkerdeklik.

Er op uit

Mr. T. en Mrs. T. verblijven vandaag, morgen en overmorgen in deze stad en omstreken:

.

We gaan hier ongetwijfeld heel veel leuke en interessante dingen doen en zien en mooie herinneringen maken.

Houdoe!