WE-300: Alles geoorloofd

Een beetje triest is het wel: daar zit ze dan in haar uppie, wijntje bij de hand, een bakje cashewnoten op de salontafel, zinloos televisie te kijken. Ze is door niemand uitgenodigd (niet dat er nu zoveel mensen zouden zijn die haar zouden willen uitnodigen) en ze heeft niemand gevraagd (want er zijn nu eenmaal niet veel mensen met wie ze kerst, of welk ‘feest’ dan ook, door zou willen brengen).

Ze heeft weinig moeite gedaan om het in huis wat gezelliger te maken. Een klein plastic boompje dat ze alleen maar van zolder hoefde te halen probeert dapper wat gezelligheid te verspreiden. Het faalt daarin glansrijk. Het boompje zet ze ieder jaar opgetuigd en wel weer op zolder. Door de jaren heen zijn er wat versierselen gesneuveld. Er hangen nog welgeteld vijf zilveren balletjes in. Misschien moet ze van de week toch maar wat ballen bijkopen, ze zijn dan vast in de reclame.

Ze denkt erover om achter de computer te gaan zitten. Een beetje de weblogforens uithangen. Ze zal vanavond uiteraard overal lurken en nergens reacties achterlaten. Haar collegabloggers immers denken dat ze een goed gevulde Kerst heeft die ze viert met haar lieve man, bloedjes van kinderen, vrienden en familie.

Ha, ze moesten ‘ns weten! Het is misschien niet zo heel erg netjes wat ze doet. Dat haar blog één grote leugen is. Dat ze de sporadische foto’s die ze op haar weblog plaatst van een of andere Australische –al lang gestopte- blogster vandaan haalde. Dat alle logjes die ze plaatst van begin tot het einde uit haar duim gezogen zijn. Dat haar lieve, wijze en welgemeende reacties bij de anderen pure nep zijn.

Nee, netjes is het niet. Maar ach, er bestaan volgens haar geen blogregels en ze oefent op deze manier mooi voor haar schijversdroom.


Zo, mijn eerste WE-300 met als onderwerp ‘Etiquette’. Voor de regels en andere deelnemers: klikkerdeklik!

Drie keer per dag?

Goh, gezinnen schijnen per dag gemiddeld een kwartier ruzie te maken. Nah, dat halen we niet hoor. Het is hier echt niet altijd pais en vree, maar ruzie wordt hier zelden gemaakt. Enne, wat is dan ruzie? Daar hebben Mr. T. en ik bijvoorbeeld heel andere ideeën over.

Mr. T. vindt een flinke discussie (met luide stemmen!) soms al ruzie terwijl dat wat mij betreft dus écht geen ruzie is. En er wordt best af en toe op de meisjes gemopperd, maar ook dat vind ik geen ruzie. Echt ruzie is onredelijk zijn, (te) hard praten, niet naar elkaar luisteren, echte ruzie duurt soms dagen omdat je (allebei!) te stijfkoppig bent om als eerste ‘het weer goed te maken’. Echte ruzie is niet tof, hoewel het soms ook best verhelderend kan zijn. ;-)

Als je aan Grote Zus zou vragen ‘wanneer had jij voor het laatst echt ruzie met mama?’, dan vermoedt deze mama dat Grote Zus zal antwoorden: ‘op de eerste vakantiedag van de grote vakantie’ (voor de duidelijkheid, dat was zomervakantie 2008). En inderdaad, toen hadden we ook écht ruzie. Over kamers opruimen en zo en een dochter die dat niet wilde en een moeder die dat dus wel wilde. Dat was even niet leuk, maar de lucht werd wel binnen een paar uur geklaard. Gelukkig maar.

Kleine Zus en ik hebben nog nooit ruzie gehad. Daar is het kleine vrouwtje natuurlijk ook nog veel te klein voor. Uiteraard wil Kleine Zus best vaak dingen doen die ik niet goed vind en dan mokt ze even. Ook moet Kleine Zus soms dingen van mij doen, die zij dan juist weer niet wil. Ook dat levert regelmatig een mokkig meisje op. Soms kan ze echt heel, heel, heel boos zijn (en dat ook heel, heel, heel duidelijk laten merken door flink te krijsen/gillen/stampvoeten et cetera), maar goed, dat is nog geen ruzie. Dat is stiekem vooral heel vertederend (maar dat laat ik haar natuurlijk niet merken).

Dus, weinig ruzie hier. Gelukkig maar.

Hoe zit dat bij jou? Haal jij dat kwartier per dag en wat is voor jou écht ruzie?

Patience ende ander vermaeck

Mrs. T. durft het gerust te bekennen: ze speelt graag een potje patience op de computer. En is dan als een kind zo blij als ze het uitmaakt. Uitmaken binnen de 70 seconden is sowieso reden tot een feestje.

Wat ze ook wel ‘ns doet is dat suffe bubbleshooter. Geen idee waarom eigenlijk, want het is een supersaai spel, maar het werkt erg verslavend!

Een ander spel wat Mrs. T. af en toe speelt is ‘blokjes schuiven‘. Eén keer haalde Mrs. T. level 13 en toen was ze helemaal trots op zichzelf!

Speel jij spelletjes op de computer en zo ja, welke spelletjes zijn dat dan?