Geniaal geleend

Het komt niet zo vaak voor dat Mrs. T. een boek leent. Maar toen een collega van haar vertelde over het geniale boek dat ze onlangs las en Mrs. T. vervolgens het boek te leen gaf, begon Mrs. T. er meteen aan. Mrs. T.’s collega heeft geen woord te veel gezegd: Kind 44 van Tom Rob Smith is geniaal!

Het boek heeft geen achterflap waarop de inhoud van het boek wordt weergegeven. Verder heeft het een behoorlijk aparte layout. Dat is even wennen, maar past op de een of andere manier ook perfect bij de sfeer van het boek.

Kind 44 speelt in1953 inde communistische Sovjet-Unie. Een land dat zeer streng bestuurd wordt, waarin persoonlijke vrijheden ondergeschikt zijn aan het algemeen belang en waarin een kleine misstap een mens al fataal kan worden. In dat land leeft Leo Demidov, een jonge en toegewijde officier van de meedogenloze geheime dienst, met zijn vrouw Raisa.

Leo begint meer en meer te twijfelen aan zijn werk, aan de hardheid waarmee geopereerd wordt, de totale onvrijheid. Leo komt, door omstandigheden, per toeval op het spoor van een seriemoordenaar. In de Sovjet-Unie bestaan echter geen (serie)moordenaars. Het gezag doet er alles aan om iedere afzonderlijke moord in de schoenen te schuiven van ongewenste personen. Dat is handig, want zo komt het gezag zonder al te veel poeha af van homofielen, krankzinnigen of andere nietsnutten.

De verschrikkingen van het Stalinistische regime worden bijzonder treffend en zéér beklemmend beschreven. Of mensen die opgepakt worden nu schuldig of onschuldig zijn, als de geheime dienst klaar is met een ‘verdachte’ heeft deze alles bekend wat men wilde. Als een verdachte doorsloeg, betekende dat vaak meteen voor veel andere onschuldige mensen dat ook zij opgepakt werden.

De zoektocht van Leo en Raisa naar de moordenaar, de verwijdering én toenadering tussen hen, de logica én de heftigheid van het boek: het is zeer de moeite waard.

Tom Rob Smith schijnt een trilogie te gaan schrijven over Leo en Raisa. Mrs. T. weet zeker dat ze die gaat lezen. Ze hoopt dat deel twee (inmiddels ligt dat op het stapeltje nog te lezen boeken en ditmaal gewoon gekocht) en drie net zo goed zullen zijn als dit deel één. Mocht dat zo zijn, dan evenaart Smith wat Mrs. T. betreft de trilogie van Stieg Larsson.

Hereniging

Het had de hele dag zachtjes gesneeuwd. Auto’s hadden vieze sporen in de sneeuw gemaakt, maar inmiddels vervaagden die. Nieuwe vlokken vielen in een loom tempo neer en deden de resten van een jachtige dag verdwijnen. De sneeuw bedekte de wereld met een maagdelijk wit kleed. Het kleed maakte de wereld mooier, verborg viezigheid en ellende.

Ze geniet van de serene sfeer om haar heen. Als ze omkijkt ziet ze haar voetstappen. Haar voetstappen in de sneeuw. Een wit tapijt met kleine deukjes van haar schoenen. Ze herinnert zich haar eerste kennismaking met sneeuw en vooral haar verrassing toen het zo licht bleek te zijn.

Ze lijkt alleen op de wereld te zijn al weet ze donders goed dat dat natuurlijk niet zo is. Ze kijkt naar de flatgebouwen langs de weg. Achter een groot aantal ramen ziet ze kerstverlichting. De lichtjes in de bomen glinsteren diffuus door de beslagen ramen. Gezellig ziet dat er uit. Ze had wel moeten wennen aan dit soort gebruiken, een boom omzagen en er lampjes instoppen. Tja, een beetje vreemd vond ze dat wel. Kerstfeest is een familiefeest, leerde ze. Ze dacht niet dat zij ooit kerst zou vieren met familie.

Sommige ramen vormen zwarte gaten tussen al dat licht. Maar dat vindt ze wel mooi. Dat is een beetje zoals het leven: licht en donker wisselt elkaar af. Haar donker zal snel verdwijnen, haar licht zal komen.

Inmiddels is het al bijna middernacht, de sneeuwval verhindert de maan een kijkje te nemen naar die hele mooie witte wereld. Slechts af en toe schijnt er wat maanlicht door de wolken heen. De straatverlichting geeft de wereld om haar heen een onwerkelijke oranjerode gloed. Mooi ziet het er uit.

Haar voeten zijn koud, verschrikkelijk koud. En toch, toch deert dat haar niet. Cold feet are peanuts zegt ze in zichzelf. Ze heeft ergere beproevingen doorstaan; de hitte van de woestijn, de angst om haar familie, het verdriet om haar prachtige land dat zo verscheurd werd, de vreselijke rituelen.

Ze denkt terug aan haar vlucht en de jaren van onzekerheid in dit vreemde land. Een land dat ze na lang wachten het hare mocht gaan noemen. Een land waar ze zich langzaam maar zeker thuis is gaan voelen, ook al was dat een lange weg. Door stug door te zetten, zich bij tegenslagen niet uit het veld te laten slaan en haar dromen nooit uit het oog te verliezen heeft ze heel wat bereikt. Ze is trots op zichzelf.

Ze loopt richting station, over een kwartier arriveert de trein. De trein uit Parijs die haar voor het eerst in twaalf jaar zal herenigen met haar zus. Haar zus die, gezond en wel, de laatste kilometers aflegt die hen nog scheiden. Twaalf jaar zullen vervagen, ze zullen elkaar zoveel te vertellen hebben. De komst van haar zus beschouwt ze als het mooiste kerstcadeau dat ze ooit kan krijgen. Ze gaat haar kerst met familie doorbrengen. En straks maken ze samen sporen in dat maagdelijk witte kleed.


Ik deed mee aan een schrijfopdracht van Kaat: schrijf een stuk van maximaal 500 woorden waarin de woorden ‘maanlicht, glinsteren, dromen, gezond en cadeau’ voorkomen en plaats het stuk voor 20 december 2009. Die deadline was eigenlijk nog het lastigst, want ik heb het behoorlijk druk gehad! ;-)

Vrolijk

Wat een heerlijk vrolijke tekeningen van Kleine Zus. Iedere keer als ik er naar kijk word ik vrolijk! En het leuke is ook nog dat Kleine Zus aangeeft dat ik op beide tekeningen sta! Tja, dat ik kort zwart (met een vleugje grijs, het wordt tijd voor een verfbeurt) haar en een bril heb, doet wat  haar betreft niet terzake! ;-)

Waar word jij vrolijk van?

Nog even over het logje van gisteren :

  • Kleine Zus was not amused dit keer tijdens het prikken.
  • Kerstviering was leuk en kerstpakket tof.
  • Surpriseparty was gaaf maar opkomst was belabberd in verband met het slechte weer.
  • Opkomst bij film was eveneens belabberd door dat slechte weer (uiteindelijk nog met tweeën over van de zeven die oorspronkelijk zouden gaan) en wat vond ik nou eigenlijk van de film? Uh, ik weet het (nog) niet. Kon ik, toen ik het boek las, Stijn wel schieten, nu kreeg ik zowaar ergens toch ook weer wel begrip voor hem. En de hele film: wel aardig, maar niet super eigenlijk. Vond ik dus.

Hij staat!

Onze boom wordt elk jaar bonter en bonter. Begonnen we in onze nog kinderloze tijd met een verantwoorde aankleding: goud, wit en rood, inmiddels wonen er kerstmannen, laarzen, blauw ballen, groene ballen, retrohangers, denneboompjes, hartjes en nog veel meer moois in onze nepperd.

Tja, een nepperd, maar wel een heul mooie nepperd! Een nepperd die volgens mij al 10 of 11 jaar meegaat en die nog niets, maar dan ook niets geleden heeft. Goed, het is even doorbijten bij opzetten (en afbreken), maar ‘dan heb je ook wat’ zoals we hier zeggen.

Samen met Kleine Zus en Grote Zus nam ik de verantwoording voor de versiering van de boom. Mr. T. is al jaren Hoofd Verlichting. Het is zo gezellig om samen met die meiden de boom te versieren. Kleine Zus is hartstikke enthousiast en ze zegt bij elk dingetje dat ze er in heeft gehangen: ‘Mooi hè mama, dat heb ik mooi gedaan hè?’.

Tot op heden nog geen gesneuvelde exemplaren alhoewel er al regelmatig iets uit de boom gekukeld is. Dan had Kleine Zus toch net weer niet goed genoeg het haakje om het takje gefriemeld. Maar ja, dat is ook hartstikke moeilijk. ;-)

En jij een gestylde boom of is het bij jou een bonte bedoening?

Het groot kinderdictee

Vanavond deed Grote Zus mee met het groot kinderdictee. Hieronder de tekst van het dictee:

Poëzie!

Alleen als je een vervelende ellendeling, zanikende zeurkous, dooie piet, droge klaas of pasgeboren baby’tje bent, houd je niet van gedichten; anders wel, want poëzie is spelen met taal en wie houdt daar nou niet van?

Luister maar: op een doordeweekse donderdag doken drieëndertig doofgeboren Deense dames met dikke dijen voor dag en dauw dapper van de duikplank in het diepe.

Als woorden met dezelfde letter beginnen heet dat alliteratie; dat is een minder bekende manier van rijmen dan eindrijm, zoals: toen de dames een bejaarde van de hoge douwden, heeft die oude het niet drooggehouden.

Grote Zus had 9 fouten in het dictee en dat vind ik een heel goede score voor een groep zevener. Ik deed trouwens ook stiekem mee. Grote Zus zat voor de tv te pennen en ik zat achter de computer te bloggen (en intussen de zinnen neer te pennen). Ik had één foutje, oen dat ik ben schreef ik ‘babietje’ in plaats van ‘baby’tje’. Dat ga ik dus never nooit niet vergeten.

Aanstaande woensdag is het dictee voor grote mensen. Nou, daar ga ik dus mooi niet aan meedoen (ik kan trouwens ook niet want moet (mag!) naar fotografiecursus). Ik heb wel een paar keer meegedaan, maar dat was niet goed voor mijn zelfvertrouwen om het zo maar ‘ns te zeggen. Ik meen dat ik vrij aardig het Nederlands beheers, maar ik scoorde bij die dictees toch altijd minstens 20 vauten. Da’s niet tof natuurlijk. Die fouten hadden trouwens vaak te maken met hoofdlettergebruik, verbindingsstreepjes en dat soort ongein, dus niet eens zozeer met het schrijven van de woorden zelf. Maar goed, ik doe maar niet meer mee, ik blijf liever geloven dat ik onze taal goed beheers! ;-)

Heb jij ooit meegedaan aan het dictee voor grote mensen en zo ja, weet je nog hoe je scoorde. Enne, doe je woensdag mee?

Verhalen van de straat

Via Trui kocht Mrs. T. laatst het boek ‘Verhalen van de straat’. Dit is een boek met 25 korte verhalen van 24 auteurs die zelf regelmatig op het internet publiceren.

Van de meesten van hen had Mrs. T. nog nooit gehoord, maar twee schrijvers worden al geruime tijd door Mrs. T. gevolgd. Trui schrijft op Truebluetrui en Letterbinding en Kaatje heeft zelfs een heus eigen domein! Trui schreef een rauw en confronterend stukje over een (bijna)verkrachtig van een vrouw die op200 meter na veilig thuis is. Kaatje schreef een autobiografisch stukje waar Mrs. T. erg van onder de indruk was.

Er staan echte juweeltjes in het boek, maar er zitten ook een aantal verhalen tussen die Mrs. T. dus echt niet begreep. Maar goed, het voordeel van korte verhalen is dan natuurlijk dat je zo’n verhaal best heel snel uit hebt! Mrs. T. heeft in ieder geval alle 25 verhalen met aandacht gelezen en genoten van het feit dat je als blogger dus gewoon zomaar in een boekje terecht kunt komen!

Mrs. T. is eigenlijk helemaal niet van de korte verhalen. Het enige boek met korte verhalen dat haar echt kon bekoren is een bundel verzameld werk van Roald Dahl. Dat boek staat vol met juweeltjes trouwens. Klik hier voor een klassieker!

Lees jij graag korte verhalen en zo ja, kun je Mrs. T. een verhaal/boek/ schrijver aanraden?