Hoe overleef ik …

Vanavond ging ik samen met Grote Zus naar ‘Hoe overleef ik mijn eerste zoen, de musical‘. We kopen per theaterseizoen voor de meiden voor zo’n drie voorstellingen kaartjes en dan voor twee personen (een voorstelling doen ze dan met papa, eentje met oma en eentje met mij). Ik ben de kaartverdeelster hier in huis, dus ik koos voor mezelf deze musical.

Grote Zus is helemaal into de ‘Hoe overleef ik-boeken’, ook al denk ik soms dat ze er nog best een beetje (te) jong voor is. Maar ja, al haar vriendinnen lezen die boeken en ik heb er niet echt invloed op wat er op school gelezen wordt en ook niet op wat ze meebrengt van de bieb (want dat is op maandag en vaak heeft ze een boek al half uit voordat ik thuis ben van mijn werk).

De boeken zelf zijn ook wel erg leuk moet ik zeggen (soms lees ik er stukjes uit). Echt helemaal van deze tijd. Wel jammer dat Grote Zus nog steeds geen belangstelling heeft voor mijn favoriete kinderboeken zoals de Thuleserie van Thea Beckman. Tja, misschien zijn die boeken nou weer net niet modern genoeg?

Wat was dit een leuke musical!!! Grote Zus heeft genoten en dat gold ook voor mij. Heel origineel van opzet, grappige verhaallijn, veel humor maar ook serieuze zaken komen aan bod, leuke liedjes, echt hartstikke tof!

En weet je wat: een opfriscursus zoenen kan toch ook geen kwaad? ;-) Al ben ik het dan niet zo eens met de ‘instructie’ dat je tot de huig van de ander moet gaan!

Echt, als je de kans hebt, ga dan met je (aankomend) puberdochter (of -zoon) naar deze musical. Jullie zullen er geen spijt van hebben.

Morgen is Kleine Zus aan de beurt. Wel fijn dat ze in hetzelfde weekend als Grote Zus mag want ze kan af en toe erg verontwaardigd zijn omdat ‘ikku al weer niet naar het jater mag!”. ;-)

Kleine Zus gaat samen met oma naar ‘Hans en Grietje, de musical‘. Ze zal er ongetwijfeld ook weer een fantastische middag beleven. Wat is theater toch leuk!

WE 300: Haïti-moeheid

Vorige week donderdag las ik een logje over ‘Haïti-moeheid’. Terwijl op diezelfde dag velen zich ingezet hebben om Haïti te helpen, zijn er blijkbaar ook mensen die al te veel Haïti hebben moeten horen of moeten zien.

Ik begrijp dat niet. Ik vind het erg, dat mensen zo snel verveeld kunnen raken. Daar word ik stil van en daar word ik zelfs een beetje verdrietig door. Natuurlijk mag iedereen een eigen mening hebben; we wonen immers in een land waar dat kan. Maar het is volledig respectloos om over een dergelijke ramp te melden ‘dat je het nu wel genoeg vindt’. Dat getuigt van weinig menslievendheid en mededogen.

Mensen moeten begrijpen dat je gewoon niet alles kunt zeggen. De reacties op het logje waren redelijk instemmend. En dat baart mij zorgen. Wat gaat bij sommigen de mentaliteit toch achteruit. Van ons Nederlanders, mensen die het zo goed hebben!

Ik vraag me dan af wat dat is? Is het kuddegedrag of is men echt zo kortzichtig, egocentrisch, snel verveeld of juist verwend? Ik heb er een week over lopen denken, maar iets anders kan ik het niet noemen. Dat men zo snel meent dat ‘het nu wel genoeg is’, dat men niet lang geconfronteerd wil worden met de ellende van andere mensen. Want dat is niet leuk en moet het leven niet louter leuk en plezierig zijn?

Weet je, ik baal er van dat ik het logje gelezen heb en ik baal er van dat ik erop gereageerd heb. Ik had liever niet geweten van de kortzichtigheid en het egoïsme van sommige mensen. Ook al schijnt het logje (enigszins) sarcastisch bedoeld te zijn geweest, sommige dingen kun je gewoon niet maken! Het rare is dat zelfs dat niet tot deze mensen doordringt: dat je sommige dingen gewoon niet kunt zeggen.


De derde WE-300 met als onderwerp ‘Vervallen’. Voor de regels en andere deelnemers: klikkerdeklik!

Tja, geen echt verhaal dus dit keer. Maar een reactie op een logje dat ik ergens las en mijn gevoel daarover. Vrijheid van meningsuiting is een groot goed, maar ik kan er met mijn pet niet bij dat ons land zo lijkt af te glijden …

Heldin

Wow, heeft schoonzus zomaar iemand het leven gered! Gisterenavond had ze een feestje en daar werd ze (schoonzus is verpleegkundige, maar niet op een afdeling waar levensbedreigende situaties voorkomen) op een gegeven moment geroepen omdat iemand in een andere zaal een epileptische aanval had. Tenminste dat dacht men. Al snel was duidelijk dat het helemaal niet goed was en schoonzus heeft de vrouw moeten reanimeren.

Toen de ambulance kwam werd de vrouw nog vier keer gedefibrilleerd waarna ze met spoed naar het ziekenhuis gebracht is. Uiteindelijk is ze gedotterd en ligt ze op de IC. De verwachting is dat ze volledig zal herstellen.

Schoonzus is behoorlijk onder de indruk van hetgeen ze mee heeft gemaakt. Terecht, lijkt me. Volgens mij bereikt je adrenaline torenhoge waardes als je met zoiets geconfronteerd wordt. Gelukkig was schoonzus koelbloedig genoeg om te doen wat ze moest doen. Schoonzus is de heldin van de dag! Wat zeg ik, de heldin van het jaar!

Of ik zoiets zou kunnen? Ik waag het te betwijfelen. Ooit volgde ik een cursus EHBO bij kinderen, dus ik weet wel iets van reanimeren, maar het lijkt me zo heftig om het ook echt te moeten doen. Ik hoop dat ik nooit voor die keuze kom te staan.

En jij: kan je reanimeren en heb je enig idee hoe je in een dergelijke situatie zou reageren?

Nou ja zeg!

Ik plaatste deze foto al ‘ns eerderen kwam hem laatst weer tegen toen ik een oud logje aan het opzoeken was. Tja, wat moeten we hier nu van zeggen?

Gevangen

In mijn boekenkast staat al jaren ‘De beproeving‘ van Stephen King. Het was tot voor kort het enige boek dat ik ooit las van King. Een prachtig boek overigens, het lezen ervan was verre van een beproeving.

Onlangs was ik in de boekenwinkel en zag ik weer zo’n pil van King liggen. Normaliter kijk ik eigenlijk niet om naar boeken van King, hij is niet echt mijn schrijver (raar omdat ik wel van fantasy (als in Koontz en Feist) houd). De omslag van het boek triggerde me echter en het was een boek van het formaat ‘De beproeving’. Ik nam ‘Gevangen‘ ter hand, las de binnenflap en kocht het boek vervolgens zonder enige terughoudendheid.

Gelukkig maar, want Gevangen is een zeer intrigerend boek.

Op de binnenflap:

Van het ene op het andere moment wordt de gemeente Chester’s Mill in Maine van de buitenwereld afgesloten. Een koepel van energie, onzichtbaar maar ondoordringbaar, houdt iedereen gevangen, en er kan niemand van buiten meer in.

De meest corrupte man van de stad grijpt zijn kans en vormt een microtirannie waarbij Gestapopraktijken verbleken. En wie houdt hem tegen? Het leger staat opgesteld buiten de koepel maar kan niets uitrichten, zelfs niet met behulp van de krachtigste raketten.

De sociale structuur in Chester’s Mill verslechtert even snel als de kwaliteit van de lucht onder de koepel. Als lezer kun je maar één huiveringwekkende conclusie trekken: als de machtsbalans ook maar enigszins uit evenwicht raakt kun je in een horrorsituatie verzeild raken die met geen pen te beschrijven valt.

De grootste monsters, dat zijn je medemensen.

Ik vond het een zeer indrukwekkend boek met perfect uitgeschreven karakters en meeslepende verhaallijnen. Daarbij heeft dit boek een manier van schrijven die erg soepel wegleest. Ondanks de vele personages in het boek verveelt het geen seconde.

Er is helaas wel één minpunt wat mij betreft: het einde wordt afgeraffeld (ik zal niet zeggen hoe, omdat je wellicht het boek nog wilt gaan lezen) en dat is best jammer als je dik 950 bladzijdes genoten hebt! (Beetje raar, dat het boek bij Bol.com blijkbaar 1056 heeft en mijn exemplaar ‘maar’ 973.)

Wat vind jij van de boeken van Stephen King?

Achter het nieuws (37)

Oh, om dit soort berichten kan ik toch zo nijdig worden! Wat bezielt/bezielde die jongens? Maar ook: wat bezielt familieleden en bekenden om als een stel asocialen een heleboel stennis te schoppen en wel ‘ns even ‘verhaal te komen halen’?

Soms, soms zie ik het zo somber in. Waar is het toch heen gegaan met onze normen en waarden? Wat vinden we nog normaal gedrag?

Het gedrag van die mannen in Nijmegen of hun familie is echter totaal absurd en onacceptabel. Voor mij staat als een paal boven water dat we dit niet moeten en mogen tolereren? Maar goed, hoe lossen we het dan op?

Wie het weet, mag het zeggen!

En dan lees ik wat later, dit berichtje. Goh, een heuse campagne van Sire om te ons te laten zien dat er heus nog een heleboel aardige mensen zijn. Natuurlijk weet ik dat best. Als ik om me heen kijk in mijn naaste omgeving (of ik kijk alleen maar naar alle bloggers die ik bezoek en die hier komen) dan moet ik me wel heel sterk vergissen als daar heel onaardige/gemene/asociale medemensen tussen zitten.

Zowel mijn naaste omgeving als de blogwereld ervaar ik als een warm bad vol aardige mensen met gemeende belangstelling voor elkaar. Mensen die met elkaar meeleven en elkaar vooruit willen helpen. Natuurlijk ben je het wel ‘ns niet met elkaar eens, maar dat kan dan op een normale manier geuit en besproken worden. Gewoon, zoals het aardige mensen betaamt!

Zou de campagne helpen? Ik weet het niet. Ik ben altijd een beetje huiverig voor dit soort campagnes, heb vaak het idee dat ze juist averechts werken. Wat vindt jij?

Wat ik wel weet, is dat ik de shirtjes die te koop zijn wel erg leuk vind.