Het mysterie van het verdwenen fietsstoeltje

Gruwelijk verontwaardigd ben ik. Echt heel erg nijdig ben ik ook nog ‘ns. Wat is er aan de hand?

Nou, erg dramatisch is het natuurlijk niet, want er zijn veel ergere dingen in de wereld. Maar wat me vandaag toch overkomen is!

Na een dag vol noeste arbeid (noest omdat er eind van de week verhuisd gaat worden, dus dat betekende dozen inpakken en dat soort ongein) klok ik na vijven uit. Ik loop, samen met mijn baas die via de kelder naar buiten moet omdat om vijf uur de deur op slot gaat, naar de fietsenkelder en zie daar nog een paar fietsen staan. Waaronder de mijne. Maar wat ik niet zie, is mijn fietsstoeltje!!!

Nah, niet te geloven, mijn fietsstoeltje is foetsie. Ik sta daar echt compleet flabbergasted te wezen: hoe is het mogelijk! De fietsenkelder is nota bene alleen toegankelijk voor personeel! Dat maakt het allemaal ook nog veel erger natuurlijk. Dat een collega dit op zijn/haar geweten heeft! Mijn baas is, net als ik, not amused. Wie doet nou zoiets?

Als ik naar huis fiets begin ik een beetje te twijfelen. Misschien heb ik het stoeltje gisteren wel van mijn fiets afgehaald. Alhoewel ik geen enkele reden kan bedenken waarom ik dat gedaan zou hebben. Want dat ding zit al zo’n half jaar continu op mijn pakkendrager. Of misschien heeft Mr. T. hem er gisteren wel afgehaald. Maar ook dat geloof ik niet. En daarbij: als het me net al meteen opviel, dan had ik het vanochtend toch ook meteen gezien?

Ja hoor, thuis aangekomen: een heleboel zooi in de garage, maar geen fietsstoeltje. Ik ben pisnijdig en verzin op dit moment hele plannen om de dader te pakken te krijgen. Maar het allerergste vind ik dat een collega dit deed!


Ik had graag gemeld dat het hier om fictie ging. Helaas is het de bittere waarheid. Pislink ben ik dan ook. En omdat ‘link’ het onderwerp van de WE was, schreef ik daarom maar een extra WE! Mocht dit mysterie nog op miraculeuze wijze opgelost worden, dan laat ik het uiteraard nog weten.

Foto trouwens gestolen van internet, want ik maak veel foto’s, maar toch echt niet van een fietsstoeltje voordat het gestolen wordt.

40.000

Inmiddels zijn de 40.000 reacties al weer een gepasseerd station. De eeuwige roem gaat naar een heuse lurker: Mieke!

Ik ben benieuwd wat de komende 10.000 reacties me allemaal gaan vertellen.

Verval ;-)

Ze zeggen dan wel dat het leven bij 40 begint (en da’s dus al bijna voor mij), het verval begint al bij 39 (of nog eerder zo u wilt) zo ondervind ik op dit moment.

Waar ik gruwelijk van baal is dat er af en toe zwarte haren uit mijn kin menen te moeten groeien. Gats! Dát wil ik helemaal niet hoor. Heel af en toe zit er zelfs ééntje op mijn wang. Waarom dat dan?

En nu we het toch over haar hebben, waarom heb ik af en toe zomaar ineens een hele grijze haar op mijn hoofd. Zo vreemd, de ene dag zit ie er nog niet, en de volgende dag wel, van wortel tot top: een grijze haar. Gelukkig gaat er volgende week weer een verflaagje overheen!

Van rimpels heb ik niet echt last, behalve die ene tussen mijn wenkbrauwen. Zo lelijk vind ik dat! Zo’n verticaal streepje, dat daar helemaal nog niet hoort te zitten. Ik heb nota bene nog regelmatig jeugdpuistjes, dat slaat toch nergens op: straks heb ik een jeugdpuistje in mijn rimpel.

Ander verval dat ik niet direct aan leeftijd gekoppeld had, was de pijn die ik sinds een paar weken in mijn rechtervoet had. Ik had onder mijn voet, bij de bal zeg maar, pijn. Best heel veel pijn zelfs. Best zoveel pijn dat ik eigenlijk niet meer heel goed op mijn kekke hoge hakken kan lopen. En ik zonder (hoge) hakken, dat is eigenlijk hetzelfde als mijn vader met lange mouwen.

Uiteindelijk ben ik er zelfs voor naar de huisarts geweest die mij doorverwees naar de podotherapeut. Nou had ik al niet anders verwacht dan dat de podotherapeut zou zeggen dat hakken best mogen, maar dan geen hakken boven de3 centimeter. Tja, ik heb waar weinig schoenen met hakken lager dan3 centimeter! En de podotherapeutmevrouw zei dus, dat pijn in de voeten ook met ouderdom te maken zou kunnen hebben! Nou ja zeg …

‘Gelukkig’ echter bleek uit onderzoek dat er duidelijk iets niet helemaal in orde was met mijn voet (en enkel, daar denk je dan weer niet aan hè, als je pijn in je voet hebt, dat er ook ergens anders nog iets aan kan mankeren). Dus de podotherapeutmevrouw sjorde aan mijn enkel, kneedde mijn voet en bedacht vervolgens dat ik zooltjes nodig had.

Zooltjes om alles weer helemaal flex te maken, daar in mijn voet. Dus … sinds een aantal weken heb ik zeer verantwoorde zooltjes in sommige schoenen en laarzen (in mijn bruine lievelingslaarzen -die ook met de bruiloft aan moeten- passen de zooltjes trouwens niet). Ik moet zeggen: het lijkt te helpen die zooltjes, de pijn is zo goed als weg. Ik doseer het lopen op hakken nu een beetje. Wel hakken naar het werk, maar even niet thuis en zo. Zodat ik straks, op de grote dag: lekker op hoge hakken kan feesten!

Best wel kassa trouwens: twee bezoekjes aan de podotherapeutmevrouw, de eerste keer amper een half uurtje, de tweede keer een kwartiertje. Wilt u even € 195,00 betalen? Het is verdorie maar goed dat die zooltjes hun werk doen!

Jij wellicht ook al wat last van ouderdomsverschijnselen?

We moeten het even over Kevin hebben

Jeminee, heb ik daar even een heftig boek uitgelezen!

We moeten het even over Kevin hebben‘ van Lionel Shriver is een buitengewoon aangrijpend boek.

Op de achterflap:

Die ene donderdag, waarop haar zoon een aantal medescholieren vermoordt, kan nooit meer worden teruggedraaid. Is het de schuld van de moeder, doordat ze nooit echt van haar zoon gehouden heeft? Is het de schuld van de vader, die zijn zoon nooit wilde zien zoals hij werkelijk was? In brieven aan haar man -die afwisselend wanhopig en dan weer berustend, maar altijd pijnlijk eerlijk zijn-, probeert Eva Khatchadourian erachter te komen of zij aansprakelijk is voor die ene donderdag. Wanneer ging het fout?

We moeten het even over Kevin hebben is de aangrijpende zoektocht van een moeder naar het antwoord op de vraag of het karakter van je kind is aangeboren of aangeleerd. Met dit actuele thema over massamoorden op middelbare scholen geeft Lionel Shriver een indringende en controversiële kijk in het gevoelsleven van de ouders van de dader.

Uit het boek komt heel duidelijk naar voren dat Eva nooit van haar zoon gehouden heeft. Dat ze dus werkelijk -vanaf de geboorte van haar kind- niet van hem gehouden heeft. Dat ze altijd achterdochtig is geweest bij alles wat hij deed, dat ze hem nooit enige warmte heeft gegeven.

Je vraagt je dus af of het logisch is dat Kevin deed wat hij deed. Omdat hij natuurlijk weet dat zijn moeder niets van hem wil weten. Terwijl hij duidelijk toch liever met haar te maken heeft dan met zijn vader die nooit ook maar iets slechts in Kevin ziet. Heel apart dit boek, maar ook heel interessant.

Echt een erg indrukwekkend en zeer heftig boek. Apart van opzet door de briefvorm waar het in gegoten is. Met prachtige zinnen die af en toe gewoon opnieuw gelezen moeten worden, zo mooi.

‘We moeten het even over Kevin hebben’ is een echte aanrader. Je moet wel behoorlijk stevig in je schoenen staan, want het is niet bepaald een kinderachtig boek. De laatste paar hoofdstukken maken het boek nog erger dan je voor mogelijk gehouden hebt. Terwijl het toch niet echt een thriller is.

Denk jij dat je dit boek ooit gaat lezen?