Mandarijnmensjes

Aanschouw hier onze ‘noeste’ arbeid waar het de traktaties voor het kleine meisje betreft. Mr. T.darijnmensjes (aldus Kleine Zus) zijn nog niet af. Er komt nog een opgerolde dropveter met spek bovenop, bij wijze van hoed. Wat mij betreft een superleuke (en gemakkelijk te maken) traktatie, met dank aan Martine!

De komende week staat grotendeels in het teken van de vijfde verjaardag van Kleine Zus. Morgenmiddag vieren het we het ‘grote-mensen-feest’, maandag is het troeleke dan echt jarig en trakteert ze op school en woensdag viert ze haar allereerste kinderfeestje.

Het zijn spannende tijden voor het kleine vrouwtje!

Het pauperparadijs

Laatst las ik ‘Het pauperparadijs, een familiegeschiedenis‘ van Suzanna Jansen.

Op de achterflap:

Amsterdam-Noord tijdens de crisisjaren: Roza Dingemans, moeder van een door schulden en alcoholisme getroffen gezin, probeert haar waardigheid te bewaren. Ze ontleent trots aan het gerucht over een voorname afkomst. Maar is dat werkelijkheid of mythe?

Op zoek naar de feiten stuit haar kleindochter, de auteur, op een verborgen geschiedens: de heropvoedingsexperimenten in het Drentse Veenhuizen, waaraan haar voorouders werden blootgesteld. Wat begon als een plan om de onderklasse te verheffen, veranderde al snel in een fuik.

Suzanna Jansen volgt vijf generaties van haar familie. Van bedelaarskolonie Veenhuizen tot wonen-onder-toezicht in de twintigste eeuw. Gaandeweg blijkt hoe de opvoedcampagnes ingrijpen in het leven van Roza Dingemans en haar nazaten.

Ik vond het een erg interessant boek dat een geschiedenis beschrijft van hoe vroeger de sociaal hogere klassen meenden om te moeten gaan met de armen. Als je het boek nu leest dan kan je eigenlijk niet anders dan verontwaardigd zijn over de zelfgenoegzaamheid van die hoge klasse, hoe durfden ze zo met andere mensen om te gaan! Met mensen die het -vaak zonder schuld- hartstikke moeilijk hadden met het leven en het overleven. Maar misschien is dat wat kort door de bocht.

We mogen niet vergeten dat men vroeger nu eenmaal over veel dingen anders dacht dan dat we dat nu doen. Wie ben ik om dat te veroordelen? Nederland is geworden wat het nu is, door een langzame groei op allerlei vlakken: welvaart, sociale vangnetten, industrialisatie, scheiding van staat en kerk: normen en waarden en inzichten veranderen. En dat is volgens mij een volkomen natuurlijke gang van zaken.

Maar ach en wee, wat was je een arme sloeber als je (nog niet eens zo heel lang geleden) de pech had in het verkeerde gezin geboren te worden. Wat is het schrijnend om te lezen over alle babietjes die stierven, over hoe je als hulpbehoevende behandeld werd. Eigenaardig ook hoe sommigen vroeger dachten: men vond dat men niet mocht ingrijpen in de door God beschikte ordening!

De oorspronkelijke ideeën voor de oprichting van Veenhuizen waren niet eens zo heel erg verkeerd. Johannes van den Bosch (oprichter van Veenhuizen) wilde de armoede niet alleen terugdringen, hij wilde haar uitroeien: Zijn plan was even eenvoudig als briljant: er was te veel onbenutte arbeidskracht en er was veel onbenutte, nog onontgonnen grond. Wanneer de armen dat land zouden bebouwen, bewezen ze de samenleving een dienst en konden ze tegelijk in hun eigen levensonderhoud voorzien.

Een kort stukje uit het boek wil ik jullie niet onthouden:

Het eerste congres over het Armwezen in 1854 was daarvan een resultaat. het werd gehouden in Groningen, aan de vooravond van de behandeling van een baanbrekende wet in het parlement. Een select gezelschap van 193 heren boog zich over de vraag: waarom zijn de armen arm? Na twee dagen vergaderen, met onderbrekingen voor lunches en diners, werden ze het bij stemming eens over vier oorzaken. De armen waren arm vanwege:

1. gebrek aan matigheid in sterke drank,

2. onvoorzichtigheid bij het aangaan van huwelijken,

3. gebrek aan spaarzaamheid,

en 4. gebrek aan werk.

Het congres zag de oplossing vooral in het aanleren van goede gewoontens: als de armen zouden sparen, minder zouden drinken, en ernstiger zouden nadenken over wie ze huwden, waren ze al gauw beter af. En daarom deden de deskundigen een oproep aan de gegoede burgerij zich meer de bekommeren om het gewone volk. Het was in hun ogen de taak van de betere standen om de onderklasse op te voeden, met hun eigen schaving als voorbeeld.

Roza Dingemans: wat een vrouw. Ik heb bewondering voor haar dat zij, terwijl ze zoveel dingen steeds opnieuw weer tegen had, bleef vechten voor een betere toekomst voor haar kinderen. Dat haar dat gelukt is is fantastisch!

Misschien is het stom om te zeggen, maar ik heb genoten van dit boek. Ik ben gek op geschiedenis en de geschiedenis van Veenhuizen en de armoede in ons land, daar wist ik niet veel van. Ik heb er dus best een heleboel van geleerd. Daarbij leest het boek erg soepel en dat is, zeker gezien de af en toe zeer verdrietige dingen, toch maar mooi meegenomen.

Zie jij jezelf dit boek ooit lezen?

Holten en Haarlem

Tijdens ons huwelijksfeest (alweer bijna vier weken geleden!!!) kregen we zowaar twee weekendjes weg. Stiekem hoopten Mr. T. en ik op een weekendje weg (zo hadden we mijn familie wel ingeschat namelijk), maar dat we er twee zouden krijgen was natuurlijk helemaal super.

Ons eerste weekendje weg zal ons naar een zogenaamde romantic luxury tent in Holten brengen. We gaan daar op 16, 17 en 18 juli (3 maanden getrouwd) genieten van al wat de omgeving ons te bieden heeft. Het cadeau bevat naast de twee overnachtingen ook nog twee keer ontbijt en een á la carte diner. Super gewoon.

Gedurende het tweede weekendje weg verblijven wij in het Carlton Square in Haarlem. Daar gaan we op 16 en 17 oktober (6 maanden getrouwd) genieten van al wat deze -ongetwijfeld mooie- stad ons te bieden heeft. Verder zullen we ongetwijfeld ook nog even naar zee gaan, even uitwaaien.

Hiermee lijkt dan meteen een trend gezet: bij drie maanden er samen tussenuit en bij 6 maanden ook. Wellicht dat ik Mr. T. zo ver krijg ook met 9 maanden minstens uit te gaan eten. ;-)

Oh ja, de meiden worden gedurende allebei de weekendjes vermaakt en gehuisvest door zowel mijn eigen als de schoonfamilie. Zij blij, wij blij!

En nu lieve lezer: heb jij tips voor ons, laat ze weten → wat mogen we echt niet missen in (de omgeving van) Holten en Haarlem!

Onbestemd gevoel

Ik loop al een paar dagen met een wat onbestemd gevoel rond. Eigenlijk weet ik helemaal niet hoe het gevoel heet dat ik heb, maar ik zit gewoon een beetje te veel in mijn hoofd op dit moment. Ach, ik ben sowieso altijd al van het denken (soms zelfs tobben), dus ik ben het op zich wel gewend. Maar op dit moment heb ik gewoon een beetje een raar gevoel. Lekker vaag is dit nietwaar?

Moet ik me nu wel of niet druk maken om die financiële crisis? Moet ik me nu of niet druk maken om de komende verkiezingen en wat voor kabinet we gaan krijgen? Moet ik me nu wel of niet druk maken over die olieramp in Amerika? Moet ik me nu wel of niet druk maken om het weer? (Oh nee, dáár hoef ik me niet druk om te maken, want dat heeft geen enkele zin, daar heb je geen invloed op, weer is gewoon weer. Maar jemig, vanmiddag op de fiets naar huis: stromende regen en maar4°C!!! Dat is toch niet normaal?) Moet ik me nu wel of niet druk maken om de samenleving die steeds harder lijkt te worden? Moet ik me nu wel of niet druk maken om een zeer lompe -en totaal onterechte- brief die we op het werk ontvingen? Moet ik me nu wel of niet druk maken om het feit dat Ruud van Nistelrooij niet naar het WK gaat? (Nee, dáár hoef ik me dus echt niet druk om te maken!). Moet ik me nu wel of niet druk maken om legio andere dingen die op dit moment gebeuren?

Let wel, ik vind ons land een geweldig land om in te leven en de wereld nog altijd heel erg mooi. Maar misschien is er de laatste tijd gewoon een beetje teveel gebeurd om vertrouwen in de toekomst te blijven houden. En al die dingen gebeurden zonder dat ik maar enige invloed uit heb kunnen oefenen. Dát is waarschijnlijk nog wel mijn grootste probleem. Dát het gebeurt en dat ik er helemaal niets aan kan doen!

In mijn eigen kleine kringetje gaan de zaken meer dan voorspoedig. Ik ben superblij met mijn leven, met de meiden, Mr. T., mijn ouders, de dingen die ik (mag) doe(n) en zo meer. Misschien dat dat juist ook wel weer een beetje dat onbestemde gevoel voedt, dat geluk zo kwetsbaar maakt?

Herken jij iets van wat ik hier probeer te verwoorden? En zo ja, hoe ga je er dan mee om? Ik ben erg benieuwd.