Hitte

Hij zit inmiddels enige tijd in de bus, het is niet heel druk. De plek naast hem is -gelukkig- vrij. Hij denkt niet dat hij het zou kunnen verdragen nu naast iemand te zitten. Dat komt straks wel na zijn overstap op het centraal station. De avondspits zal dan net goed op gang gekomen zijn en de trein zal afgeladen vol zijn. Precies volgens plan.

Hij voelt het zweet op zijn lijf. Zijn hartslag raast door zijn lijf. Het lijkt hem alsof zijn hart uit zijn lijf wil springen. Eigenlijk vreemd dat niemand dat ziet!

In zijn hoofd herhaalt hij voor de zoveelste keer zijn mantra: voor jou, mama, voor jou. Hij denkt na over de instructies die hij heeft gekregen. Het is in wezen niet moeilijk maar het daadwerkelijk doorzetten zal van een moed getuigen waar zijn moeder trots op zal zijn. Het zal haar en zijn zusjes nooit meer aan iets ontbreken is hem verzekerd. Nooit meer.

Probeer niet op te vallen is hem verteld. Kijk mensen niet rechtstreeks aan, zorg dat je niemand reden geeft om je aan te spreken. Zeg gebeden om je af te sluiten van de wereld om je heen. Houd je duim altijd op de knop voor het geval je voortijdig ontmaskerd wordt. De kans dat ze je dan nog kunnen weerhouden tot actie over te gaan is minimaal. Zoek een goede plek, een drukke plek, een plek vol vijanden.

De gordel om zijn middel zit strak en hij onderdrukt met moeite de neiging te gaan krabben. Nog even. De bus arriveert op Malha.

De man stapt uit en loopt naar de trein die hem naar zijn eindbestemming zou brengen. Hij, en met hem tientallen mensen, stapt in. Het is druk in de coupé. Deze trein zal nooit in Tel Aviv arriveren.


Een nieuwe WE-300 met als onderwerp: afdrukken. De andere bijdragen ook lezen? Klikkerdeklik!

Eerste keren

Zo hé, het was vorige week een week van eerste keren. Wat ik dan allemaal voor het eerst deed?

  • Samen met Mr. T. verfde ik voor het allereerst mijn haren. Normaal gesproken doet nichtje dat altijd, maar ik dacht laatst ‘ik doe ‘ns gek, ik doe het zelf’. Het resultaat (diep-, diep-, diepzwart) is echt heel mooi, maar tssss, wat een bende. Stukken hoofd die niet geverfd mochten worden zijn nog wel schoon geworden, maar mijn nagels (ja, ik weet dat er handschoentjes bijzitten om je haar te verven en die hebben we ook gebruikt hoor) zijn nog niet schoon en shirt van Mr. T. mag als verloren beschouwd worden.
  • Voor het allereerst in haar (en dus ook mijn) leven ging Grote Zus alleen ‘shoppen’. Samen met drie vriendinnen gingen ze naar ‘de stad’ hier even verderop. In eerste instantie wilden ze met z’n viertjes met de fiets gaan, maar dat vond ik (en de andere mama’s gelukkig ook) niet zo’n goed plan. Daarbij was het behoorlijk slecht weer dus uiteindelijk bracht een mama ze weg waarna ze gevieren een uurtje mochten shoppen. De meiden hebben vaderdagcadeautjes gekocht en een ijsje gegeten. Help, mijn oudste dochter wordt groot!
  • Als Kleine Zus praat, dan kunnen wij haar prima volgen. Alleen met sommige woorden en letters heeft ze wat moeite en kromme zinnen maken kan ze ook best heel goed. Begin deze week is ze op school getest door een logopediste en zij zag aanleiding tot contact. Ik heb dus voor het eerst in mijn leven gesproken met een heuse praatjuffrouw (zoals Kleine Zus haar noemt). Goh, ik ging automatisch op mijn taalgebruik letten. ;-) Kleine Zus husselt vaak de m en de n door elkaar en sommige woorden zegt ze maar half (dus bijvoorbeeld visie in plaats van televisie). Het wordt een kwestie van veel corrigeren en oefenen en over een half jaartje wordt Kleine Zus opnieuw getest door de praatjuffrouw.

Zo, nou wil ik wel ‘ns weten of jij recent ook nog iets voor het allereerst in je leven gedaan hebt.

Die vijf liedjes

De meeste lezers hier weten het wel: ik ben nogal van de vragenlijstje. En echt, alle antwoorden op al mij vragenlijstjes lees ik helemaal. Soms weet ik al wie een bepaalde reactie gegeven heeft voordat ik onderaan zie wie er reageerde. Ja ja, leer mij mijn lezers kennen! ;-)

Ik heb echter nog niet vaak zoveel plezier gehad van een vragenlijstje als van de vraag uit dit logje: vijf liedjes die je eindeloos kunt luisteren. Afgelopen zaterdagavond en vandaag luisterde ik tijdens het bloggen naar jullie vijf liedjes. Geweldig zoveel als er op joetjoeb te vinden was van al die liedjes. Ik ging van het ene muziekgenre naar het andere. Omdat ik (vind ik) een vrij brede muzieksmaak heb kan ik met een gerust hart zeggen dat ik van zo ongeveer 97,65% van jullie nummers werkelijk heb genoten en dat ik ook nog een behoorlijk aantal prachtige nummers voor het eerst mocht horen. Thanks!!!

Hieronder, voor de liefhebbers, mijn vijf liedjes met een toegift (speciaal voorJoeltje).

1. Enjoy the Silence van Depeche Mode. Geweldig nummer, geweldige sfeer.

2. I got a feeling van Black Eyed Peas. Heerlijke beat en de flashmob bij dit filmpje vind ik helemaal fantastisch.

3. Time in a bottle van Jim Croce. We draaiden het in het gemeentehuis tijdens onze bruiloft. Een heerlijk eenvoudig liefdeslied. Luister naar de tekst en geniet.

4. The sacrifice van Michael Nyman. De film ‘The Piano’ staat toch wel in mijn top vijf (hé, dat kan natuurlijk ook een ‘Geef me de vijf vraag’ worden) wat films betreft. Zowel film als muziek vind ik fantastisch.

5. Just breathe van Pearl Jam. Hoe is het toch mogelijk dat ik Eddie Vedder eigenlijk pas ontdekte toen ik ‘Into the wild‘ ontdekte? Geen idee, maar ik haal het op dit moment meer dan in.

6. En tja, we mochten maar vijf antwoorden geven. Eén van de nummers die ik recent echter bijna dagelijks draai is Uprising van Muse. Ik heb er tijdens mijn bruiloftsfeest heerlijk op gedanst. Wat een fantastisch nummer!

Medeplichtig

En ja hoor, dat volgende boek heb ik toch weer gekocht! Maar niet meteen en dat wil al best wat zeggen.

Goed, ‘Medeplichtig‘ van Nicci French dus. De reviews van lezers liegen er niet om. Het gros vindt het helemaal niets, het laatste boek van dit schrijversduo.

Op de achterflap:

Een indringende, spannende en ontroerende thriller over de kracht van vriendschap, vertrouwen en liefde, en de drang te handelen uit zelfbehoud.

Bonnie staat in een appartement, tussen omvergegooide meubels en kapotgesmeten spullen. Ze heeft kneusingen in haar hals en op de grond ligt het levenloze lichaam van een man. Bonnie kan het niet laten: ze knielt bij hem neer en raakt hem nog één keer aan voor ze het appartement verlaat. Zij heeft hem liefgehad.

Even later belt ze vanuit een telefooncel een vriendin op, die ze vraagt haar te helpen de sporen uit te wissen en het lichaam te laten verdwijnen.

Wat is er aan dit schokkende tafereel voorafgegaan? Wat is er in het appartement gebeurd en wie was erbij betrokken? Aanvankelijk lijkt het duidelijk, maar gaandeweg blijken de grenzen tussen schuld, onschuld en medeplichtigheid uiterst dun te zijn.

Ik moet zeggen, ik vond dit boek beter dan de laatste paar. Het ‘ervoor’ en ‘erna’ beschrijven van het verhaal vond ik een goede vondst. Het hele verhaal wordt vanuit de hoofdpersoon, Bonnie, verteld. Het is interessant om haar steeds een beetje beter te leren kennen.

Er zitten wel behoorlijk wat ongeloofwaardige stukjes in. Dat is dan weer jammer, maar voor de rest is dit een heel goed te lezen, niet al te moeilijke, tussendoor thriller.

Maar goed, ik moet echt niet vergeten dat ik het volgende boek NIET moet kopen!