Een keukenmeidenroman

Bij Jet zag ik een tijd geleden de titel van een boek en ik werd daar behoorlijk door getriggerd: wat een aparte titel, wat zou dat dan voor een boek zijn?

Mijn bezoekje aan bol.com deed me meteen besluiten het boek te bestellen en ik las het in no time uit.

Op de binnenflap:
Het is 1962 en de 23-jarige Eugenia, door iedereen Skeeter genoemd, besluit een carrière als schrijfster na te jagen. Naar een onderwerp hoeft ze niet ver te zoeken, als op een dag haar vriendin Hilly vertelt over haar missie in alle huizen van blanke gezinnen een apart toilet te installeren voor de zwarte hulp. Hoe meer Hilly gebrand is op deze vorm van segregatie, hoe meer Skeeter twijfelt aan de ‘gewone’ manier van doen. Ze begint de verhalen te verzamelen van zwarte vrouwen die als hulp in de huishouding werken.

De eerste die haar verhaal aan Skeeter durft te vertellen is Aibileen. Ze heeft als hulp al zeventien blanke kinderen opgevoed, maar als haar eigen zoon Treelore verongelukt op zijn werk, kijken de blanke bazen de andere kant uit. Aibileen haalt ook haar vriendin Minny over om Skeeter in vertrouwen te nemen. Minny is al vaker ontslagen dan ze kan tellen, omdat ze haar werkgevers altijd van repliek dient.

Het boek dat de drie vrouwen schrijven wordt een ontroerend relaas, met schokkende maar ook warme verhalen, met scherpte, humor en hoop. Hoop voor de zwarte gemeenschap, maar ook hoop voor Skeeter, Aibileen en Minny dat hun dromen niet zo onbereikbaar zijn als ze vreesden.

Op de achterkant staan een heleboel ultrakorte reacties waarom je het boek echt moet gaan lezen. Een van die reacties is wat mij betreft 100% waar: ‘Lezend als luchtig proza, maar zwaar van thematiek en vol betekenis’.

Deze zin geeft erg goed weer wat ik van het boek vond. Het leest heel soepel (al vond ik het in het begin wel lastig om alles ‘misses’ en ‘hulpen’ uit elkaar te houden) maar beschrijft ook tenenkrommende toestanden, rascisme en segregatie.

Gelukkig zit er ook de nodige humor in het boek, zo is de relatie die Skeeter met haar moeder heeft af en toe erg grappig (maar stiekem ook af en toe heel triest).

Een Keukenmeidenroman is beslist de moeite waard!