Tussendoortjesgedoe

Kijk, dat er door ouders best heel vaak ongezonde of veel te grote tussen-doortjes meegegeven worden aan hun bloedjes van kinderen, dat herken ik, want dat zie ik als ik de meiden naar school breng.

Ik weet ook dat het af en toe verdraaide lastig is om je eigen kinderen steeds maar weer opnieuw uit te moeten leggen dat wij dat niet doen, omdat wij dat niet verstandig/goed vinden. Dat wij kiezen voor rijstwafels, een stuk ontbijtkoek (ok, dan wel in de happervariant), fruit of drinken (ranja of water in een beker of -ok, ik beken- af en toe een pakje).

Dat de school daarom beleid ontwikkelt om duidelijke regels omtrent de tussen-doortjes en traktaties te kunnen hanteren, dat vind ik best heel logisch.

Dat het niet nodig is om een kind (en dan vooral kleuters) een vol pakje sultana’s mee te geven als tussendoortje, vind ik begrijpelijk. Dat al die geweldige koeken (die vaak per twee verpakt zijn) nou niet bepaald gezond zijn, dat begrijp ik ook. Dat de school niet zit te wachten op dagelijks een boel afval omdat de kinders allemaal pakjes drinken meekrijgen, ook dat vind ik legitiem.

Dat een school vervolgens echter bepaalt dat maandag tot en met donderdag groente-/fruitdagen zijn en dat er alleen op vrijdag een eigen tussendoortje naar keuze (met daarbij dan ook weer strikte richtlijnen) meegegeven mag worden, dát gaat mijn pet echter volledig te boven. Voor dat tussendoortje worden de volgende richtlijnen gegeven: een mini eierkoek of een mini krentenbol, één evergreen, sultana of volkorenbiscuitje in plaats van het hele pakje, geen producten die plakkerig zijn voor het gebit, een bruine boterham.

De meiden krijgen hier sowieso altijd verantwoorde tussendoortjes (op een enkele uitzondering na, laten we zeggen één keer per kwartaal of zo, af en toe moet het toch ook feest zijn nietwaar?) mee. Beide dames zijn wild van rijstwafels en die gaan dan ook vrij regelmatig mee naar school. Dát mag dus straks niet meer. Correctie, dat mag wel, maar alléén op vrijdag! Dáá1r baal ik van!!! Daar baal ik heel erg van!!!

Nogmaals, ik begrijp dat de regels aangescherpt moe(s)ten worden, maar dit vind ik echt niet tof. Ik vind het niet normaal dat de school bepaalt dat ik op maandag tot en met donderdag alleen maar groente of fruit mee mag geven aan de meiden. Het klinkt misschien ook wel een beetje zielig, maar ik heb nu zelfs een beetje het gevoel dat wij ‘gestraft’ worden terwijl we het wat de tussendoortjes betreft juist altijd zo verantwoord deden.

Waarom niet gewoon een lijst gemaakt met toegestane tussendoortjes en de ouders vervolgens laten bepalen wat ze wanneer aan hun bloedjes meegeven?

Wat vind jij? Reageer ik overdreven of kan jij je vinden in het feit dat de school bepaalt dat maandag tot en met donderdag groente-/fruitdagen zijn?

Hoge Hakken Les

Ik ben wel van de hoge hakken. Hakken van een centimer of 6 tot 8, zo draag ik ze graag. Dan lijk ik met mijn 164 centimeter schoon aan de haak tenminste nog een beetje ‘groot’. In maart kreeg ik van de podotherapeutmevrouw zooltjes voor in mijn schoenen. Ik had namelijk last van pijn. Aan mijn voeten. Veel pijn zelfs. Dat was niet leuk. En ik moest nog gaan trouwen (ik vind het zo leuk om regelmatig een linkje naar mijn trouwdag te kunnen plaatsen!) ook en dansen en feesten. Help dus. Podotherapeutmevrouw to the rescue en zij maakte ze: de Zooltjes. Die hun werk meer dan goed deden. Want de pijn ging weg (en ik kon de hele trouwdag op mijn hoge hakken lopen (en dansen en feesten) zonder een centje pijn) en blijft weg (afkloppen)!!!

Helaas passen die zooltjes niet in de meeste van mijn ‘hoge hakken schoenen/laarzen’, dus ik ga naar het werk vaak ‘verantwoorde-zool-loos’ (of ik stop die zooltjes in mijn zwarte laarzen met circa 3 centimeter hak, want daar passen ze wel in, maar ja, laarzen aan met 30°C (of zelfs maar 22°C) is ook zo wat. Dus.) Hopelijk blijft de pijn voortaan  weg en kan ik gewoon op mijn hoge hakken blijven lopen.

Vertel, zou jij iets hebben aan een ‘hoge hakken cursus’ of loop je zo op hoge hakken weg?

Helaas pindakaas (of is dat een understatement?)

Sjemig, wat was het spannend zeg. En wat is er hard gewerkt. Wat jammer om dan in de laatste minuten van de verlenging op zo’n lullige manier ten onder te gaan. Het had zo mooi kunnen zijn. Maar ach, dat dachten al die Spanjaarden natuurlijk ook. Die zijn nu allemaal hartstikke blij.

Ik denk dat we met recht trots kunnen zijn op ‘onze’ jongens!

112

Gossiemikkie, heb ik eergisteren voor het eerst (en hopelijk voor het laatst) in mijn leven 112 gebeld. Gelukkig niet voor iets heel ernstigs, maar toch vind ik het best stoer.

Ik fietste eergisteren dus lekker relaxed richting restaurant (het was om 18.45 uur nog 35xc2xb0C!), dus dan moet je wel langzaam fietsen. Sterker, ik fiets eigenlijk altijd buitengewoon flex (behalve op de hometrainer), want ik vind het niet tof om ergens bezweet te arriveren (maar dit allemaal terzijde). Ik fietste dus relaxed richting restaurant en dan ga je via een fietstrapje een brug op. Kwam ik daar dus boven aan de brug en zag ik rechts van me een flinke rookpluim. Sjemig: een heus bermbrandje!

Omdat mijn mobieltje niet tot mijn vaste uitrustig behoort (die lag netjes thuis op de keukentafel te wachten tot ie weer een keer mee mocht, ik vergeet dat ding zo vaak :-( ), hield ik twee meisjes aan. Op mijn vraag of ze even 112 wilden bellen om het brandje te melden zeiden ze: ‘Ieks, nee dat durven wij niet hoor’. Maar ik mocht gelukkig wel even van hun mobieltje gebruik maken.

Dat werkt dus echt heel goed. Eerst moet je reageren op de vraag ambulance, brandweer of politie en vervolgens wordt gevraagd in welke plaats je bent. Je wordt dan doorverbonden met de meldkamer van die gemeente. Ik kreeg de brandweer aan de lijn en meldde de brand waarop gereageerd werd met ‘We zijn onderweg’. En echt, binnen xc3xa9xc3xa9n minuut hoorde ik de sirene al (nou is de brandweerkazerne amper een kilometer van de plek des onheils, maar toch, ik vond het snel!).

Ik durf voor 96,89% te beweren dat dit brandje veroorzaakt is door een onvoorzichtige automobilist of fietser die gewoon een peuk op de grond gegooid heeft. Tsss, hebben die mensen dan geen hersens? Het is zo droog overal! Maar goed, de schade is uiteindelijk beperkt gebleven tot een stuk verbrande berm van 20 bij 10 meter (of zoiets). Ook al was het maar een klein brandje, ik vond die vlammen die oranje omhoog schieten toch best indrukwekkend.

Erica James

Ik ben best gecharmeerd van de romans van Erica James. Als laatste boek van haar las ik ‘Schaduwleven‘.

Op de achterflap:

Lydia woont al jaren in Venetië. Het is de plek waar ze rust heeft gevonden en waar ze zich thuis voelt. Op een dag wordt ze totaal van haar stuk gebracht door een gezicht in de menigte. Het gezicht van deze man brengt het afschuwelijke geheim weer naar boven waarvan ze geloofde dat ze het diep begraven had …

Na de dood van hun ouders werden Lydia en haar kleine zusje Valerie op jonge leeftijd ondergebracht bij hun grootouders, die ze voordien nooit hadden ontmoet. Ze komen terecht in een strenggelovig, liefdeloos huis. Lydia leert voor zichzelf te zorgen, geheimen te bewaren en kan maar weinig mensen vertrouwen. Nu, meer dan twintig jaar later, moet Lydia uit de schaduwen van haar beschutte leven in Italië komen en in Engeland haar verleden onder ogen zien.

Schaduwleven is een buitengewoon meeslepende roman. Het is echt zo’n boek waarvan je wilt weten hoe het verder gaat, waarin je maar blijft lezen (ik las het dan ook in een kleine drie dagen uit). Tijdens het lezen leef je ontzettend mee met Lydia en Noah en wil je dat het hen goed vergaat. De dingen die Lydia meemaakt zijn heftig, onverteerbaar en gruwelijk. De kracht en de volwassenheid die de auteur haar echter geeft passen volledig in het boek. Ik zou echt iedereen aan willen raden Schaduwleven te lezen.

En dan heb ik nog iets heel sufs. In 2004 kocht ik ‘Een dierbare tijd‘ van Erica James. Ook al zo’n mooi boek! In 2010 kocht ik ‘Moederdagen’ van Erica James. Titels van boeken heb ik namelijk altijd goed in mijn hoofd zitten. En ‘Moederdagen’ lijkt in niets op ‘Een dierbare tijd’ natuurlijk.

Blijkt ‘Moederdagen’ dus gewoon precies hetzelfde boek te zijn!!! Tsss, en dat had ik best kunnen weten, want toen ik na drie bladzijdes lezen bij mezelf dacht ‘goh wat komt me dit toch allemaal bekend voor’ keek ik voor in het boek. En wat stond daar? Eerder verschenen onder de titel ‘Een dierbare tijd’. Heb ik dus verdulleme twee dezelfde boeken hier liggen.

Tijd voor een heuse give-away dus (kan ik meteen ‘ns kijken wie er de moeite neemt om mijn boekenlogjes volledig te lezen ;-) ). Ja, ook ik ga met mijn tijd mee!

Wie wil ‘Een dierbare tijd’ gratisch ende voor niks van mij ontvangen? Laat een reactie achter, dat kan tot -laten we zeggen- het moment dat we weten of Nederland door is naar de WK-finale. Ik ben nu al een originele manier van verloten aan het verzinnen …