76 minuten?

Ik kan me dus helemaal niets voorstellen bij onderstaand bericht. Dat komt natuurlijk ook omdat ik ‘s ochtends mijn hoofd onder de kraan houd, wat mouse in mijn haren kneed en het haar vervolgens aan de lucht laat drogen. Als het droog is, dan wapper ik wat met mijn vingers door mijn haar en zit het prima (tenminste, ik vind het prima). Mijn kleding leg ik vaak ‘s avonds al klaar, dus dat kost ook geen tijd.

Er is wel verschil in kleding op werkdagen en niet-werkdagen. Op mijn werkdagen is mijn kleding netter en zijn de hakken altijd hoog. Op niet-werkdagen loop ik vaker op platte schoenen en doe ik dat ene simpele zwarte, maar een beetje verschoten, shirtje of die suffe, maar oh zo fijne, spijkerbroek wél aan.

En make-up? Dat gebruikte ik als tiener maar heel lang geleden ben ik daarmee gestopt.

Kortom: ‘s ochtends 76 minuten voor de spiegel? Daar kan ik me helemaal niets bij voorstellen. Dat kan toch niet? Of wel?

Vertel: hoe lang duurt bij jou ‘s ochtends de hele riedel van wassen, haren doen, opmaken, kleden en zo en is er echt verschil in tijd tussen een maandag en een vrijdag?

Zout op mijn huid

En zo herlas ik onlangs weer een boek. ‘Zout op mijn huid‘ van Benoîte Groult kocht ik op 5 januari 1993 en toen al vond ik het een interessant en, vooral aan het eind, aangrijpend boek.

Op de achterflap:

Zout op mijn huid is de roman over een liefde die niet slijt of gedoemd is ten onder te gaan aan dagelijkse beperkingen. Zij is een intellectuele Parisienne, hij een Bretonse zeeman en hoewel hun verschillende leefstijl hen tot vreemden had moeten maken, leidt hun ontmoeting tot een verhouding die levenslang zal duren.

De vrijheid van de onafhankelijke vrouw blijft voorop staan en Groult draait tevens de rollen om: de vrouw praat, denkt en beslist, terwijl de man zich laat leiden door haar initiatieven.

Oh lieve mensen, dit is zo’n mooi boek.

Twee mensen, zo verschillend, zulke andere levens, zulke andere kansen. De een gestudeerd, de ander opgeleid op zee, de een vol interesse in kunst, cultuur, filosofie. De ander houdt zich bezig met de meer basale dingen. De een geniet zonder schuldgevoel, de ander lukt dat niet.

De romance tussen George (een aparte naam voor een vrouw nietwaar?) en Gauvain is niet alleen gebaseerd op seksueel genot, maar op veel en veel meer. Beiden leven ze hun normale leven met hun partners, maar ze blijven elkaar ontmoeten. Ze lijken niet anders te kunnen. Hun leven is niet compleet zonder die gestolen momenten met elkaar. Soms zit er jaren tussen hun ontmoetingen en, na een korte tijd van wennen aan elkaar, zijn dat de mooiste dagen van hun leven.

Gauvain weet vanaf het begin dat hij George nooit op zal geven, hij weet ook dat hij in haar zijn ‘meerdere’ moet erkennen. Maar hij geeft haar niet op. Zijn leven heeft zin omdat hij weet dat zij ergens op hem wacht. Ondanks de strikte regels van de tijd waarin ze leven, het plichtsbesef, het schuldgevoel richting zijn gezin kan en wil hij George niet opgeven. En George, George denkt dat zij dat wel kan. Maar feit is dat ze het niet doet en het ook helemaal niet wil. Zonder Gauvain is haar leven kleurloos. Hoeveel Gauvain voor haar betekent heeft ontdekt George vooral in de laatste periode van hun verhouding.

Een drietal fragmenten uit het boek die mij erg aanspraken:

Toen ik mijn derde decennium binnenging, ben ik een onschatbaar goed kwijtgeraakt: mijn zorgeloosheid. Tot dan toe had ik geleefd zonder ook maar enigszins rekening te houden met het feit dat ik sterfelijk was en dat ik, wat nog moeilijker te accepteren is, kwetsbaar was, dat mijn lichaam kon weigeren naar me te luisteren en me zijn eigen wet kon voorschrijven. Tot dan toe had ook alles wat ik beleefde de bekoring van de eerste keer, en dat gold zelfs voor verdriet.

Hij lacht genietend. Zij lacht omdat ze hem een genoegen doet. Ze lachten omdat ze het kinderlijke geheim bezitten de ander een genoegen te doen. Een geheim waar je je hele leven naar op zoek kan zijn, denkt George.

Gelukkig ken ik Gauvain wel zo goed -of denk ik hem te kennen?- dat ik niet bang ben dat hij door een grote hartstocht de liefde voor zijn vak, dus zijn levenslust, voor lange tijd kwijtraakt. De zee zal weer de overhand krijgen, hem het gevoel voor zijn werkelijke waarden teruggeven, hem er misschien toe brengen mij enige tijd te verafschuwen omdat ik hem uit de koers heb gebracht. Als dat helpt, hoop ik het voor hem, want ik voel me in deze relatie al te zeer de winnares, dus de schuldige. Ik heb de indruk zoveel minder dan hij te lijden onder wat ons overkomt en er zoveel meer plezier van te hebben omdat ik zonder wroeging geniet van de ongepastheid van de situatie.

Ik heb zelden een boek geleden waarin liefde en passie zo mooi, zo menselijk en zo kwetsbaar is beschreven.

Ik zou je willen zeggen: lezen dit boek!

Geschrokken

Al weer heel wat jaren geleden zat ik op de middelbare school. Gedurende de laatste twee jaren ging ik vrij regelmatig om met Lenny. Lenny was een geweldige meid die volkomen haar eigen plan trok. Lenny had haar eigen stijl van kleden en opmaken. Ze hield zich bezig met occulte zaken, met heel andere muziek dan de rest van haar leeftijdsgenoten, met spiritualiteit. Kortom: ze was zeker geen meeloper, Lenny was Lenny.

Ik geloof dat ik een van de weinige klasgenoten was waarmee ze optrok, ze was een heuse einzelgänger. Af en toe kwam ze bij mij thuis en af en toe ging ik naar haar. Dat gebeurde niet vaak, maar het voelde altijd wel goed. Ik was er trots op dat Lenny met mij om wilde gaan. Ik vond haar namelijk ontzettend aardig en we konden samen over van alles kletsen.

Lenny kon verschrikkelijk goed tekenen. Ze zat altijd te schetsen en maakte de mooiste tekeningen. Lenny rookte shag. Ik kan me precies voor de geest halen hoe ze haar ‘sjekkies’ draaide. Apart dat ik zoiets onthouden heb terwijl ik verder niet heel veel meer van haar weet. Na het eindexamen zijn we elkaar volkomen uit het oog verloren. Ik wilde niets liever dan gaan werken en op gaan samenwonen, Lenny trok naar de grote stad om te gaan studeren. Ze moest niets hebben van alles wat ook maar een beetje leek op burgerlijkheid! ;-)

We hebben elkaar tijdens een reünie nog een keer uitgebreid gesproken (de klik was er dus nog steeds) maar daarna heb ik haar nooit meer gezien. Wat ik met haar had was dus geen heel hechte vriendschap. Maar het was wel een heel bijzondere vriendschap die vooral gebaseerd was op het feit dat we ons, ondanks onze verschillen, erg op ons gemak voelden bij elkaar.

Het is nog niet zo eens zo heel lang geleden dat ik dacht, ik zal haar ‘ns googelen, wie weet kan ik haar een mail sturen om te kijken hoe het haar vergaat. Ik heb haar echter niet gevonden en het daar ook bij gelaten.

En toen, toen hoorde ik vorige week zomaar ineens dat Lenny niet meer leeft. Dat ze niet meer leeft! Mijn eerste reactie was dat ze misschien wel verslaafd was geraakt of op een of andere heftige manier aan haar einde is gekomen. Niets van dat alles. Met Lenny ging het juist hartstikke goed. Ze had samen met haar partner een camping in Frankrijk en ze stierf vorig jaar na een ziekbed.

Ik ben erg geschrokken. Raar misschien, want er was al zo lang geen contact meer. Raar misschien ook omdat er dagelijks zoveel (jonge) mensen sterven. Zo zijn er van mijn basisschoolklas al een aantal klasgenootjes overleden. Out of the blue te horen krijgen dat Lenny dood was, is echter zo raar. Zo onverwacht. Zo verdrietig. Lenny had en heeft een plekje in mijn hart. Dag lieve, eigenzinnige, mooie Lenny. Het ga je goed.

Ik neem aan dat ik niet hoef uit te leggen wie op de foto Lenny is. 

In naam van mijn vader

Sinds lange tijd volg/lurk ik het weblog van Stoere Schrijfster. Stoere Schrijfster heet in het eggie Aefke ten Hagen en laat deze Aefke ten Hagen nu vrij recent haar eerste roman uitgebracht hebben. Deze roman, met de pakkende titel ‘In naam van mijn vader‘ heb ik onlangs uitgelezen. Ik heb van haar boek genoten!

Op de achterflap:

Een prachtige ontwikkelingsroman over familie, verlies en waanzin.

De gebeurtenissen in mijn vaders leven hebben sporen op zijn gezicht nagelaten. Maar het lijkt hem niet te deren. Als de boerderij goed draait, hij op tijd zijn pillen, slaap en koffie krijgt en het met mij en Erik goed gaat, is mijn vader tevreden.

In een klein dorpje op het platteland kent iedereen elkaar, en dat kan een vloek of een zegen zijn. Voor Maria is het een reden om zo ver mogelijk te vluchten – maar waar ze ook heen gaat, zichzelf neemt ze mee. Bij Erik vindt ze na een tumultueuze tienertijd een veilige haven, maar als ook die steun wegvalt raakt ze opnieuw stuurloos.

In naam van mijn vader is een erg interessant boek. Je volgt Maria tijdens diverse levensfases die door elkaar heen lopen. Het boek gaat over manische-depressiviteit terwijl ik dat in eerste instantie niet eens zo heel erg door had. Langzaam maar zeker ontdek je de dingen die Maria meemaakt(e). Hoe haar vader is, haar moeder, haar jeugd. Hoe haar leven is, wat ze meemaakt, wat haar triggert, hoe ze denkt.

Als je de twee eerste bladzijdes van het boek leest, dan wíl je gewoon weten hoe dit verder gaat. Die bladzijdes zijn zo pakkend, dat heeft de schrijfster geweldig gedaan. Ik hoop dat er nog meer boeken van haar hand zullen verschijnen!

Aefke’s nieuwe website is trouwens hier te vinden: klikkerdeklik!

Toen Kleine Zus het boek zag liggen vroeg ze: ‘Ben ik dat?’. Op mijn vraag waarom ze dat wilde weten antwoordde ze: ‘Ik heb toch ook zo’n jurkje?’. Grappig dat haar dat opvalt. Het klopt bijna trouwens, het jurkje van Kleine Zus lijkt erg op het jurkje van het meisje op de kaft, maar is net iets anders.