24

Ik heb nooit naar ‘24‘ gekeken op de televisie. Maar ik ben wel gek op thrillers. Toen ik de 24-omnibus zag liggen heb ik die daarom maar ‘ns meegenomen. 24 Was natuurlijk een geweldige televisieserie (heb ik van horen zeggen) en ik vroeg me af of dit boek net zo leuk zou zijn.

Op de achterflap:

Stormkracht door David Jacobs → Terwijl New Orleans nog volop wordt opgebouwd na de ravage van Katrina, doemt aan de horizon een veel grotere dreiging op – een terroristische storm van menselijke hand waarbij de oerkracht van moeder natuur in het niet valt.

Neveneffect door Marc Cerasini → In een afgelegen deel van New Jersey is een ministaat gesticht. Binnen de muren van die afgezonderde gemeenschap worden plannen gesmeed die angst, dood en verderf zullen veroorzaken.

Drie-eenheid door John Whitman → Het pas opgerichte CTU-kantoor in Los Angeles staat voor zijn eerste grote crisis. Er is een grote lading explosieven verdwenen en het is niet duidelijk wie er achter de roof zit – criminelen, motorbendes… of radicale moslims.

Er zit wat mij betreft duidelijk kwaliteitsverschil in deze drie verhalen.

Het eerste verhaal vond ik niet echt heel interessant en vooral rommelig. Vandaar ook dat ik het boek daarna een tijdje heb laten liggen. Het tweede verhaal was wel écht spannend. Goed van opbouw en zeer de moeite waard. Verhaal nummer drie zat er een beetje tussenin. Spannend maar ook nu weer -helaas- rommelig en daardoor af en toe niet goed te volgen.

Heb jij de tv-serie 24 gevolgd? Wat vond je er van?

Tattoo

Heel lang geleden logde ik al ‘ns ooit over tattoo’s en liet ik de tattoo van Mr. T. zien. ;-)

Ik moest aan dat logje denken toen ik deze twee teletekstberichtjes las:

Er zijn best tattoeages die ik mooi vind. Dat zijn dan met name de kleine tribals in één kleur (zwart), tattoeages met, voor de drager, echte betekenis. Al mag ik toch aannemen dat voor de drager zijn/haar tattoeages altijd betekenis hebben.

Mijn vriendin heeft drie tattoeages. Ze heeft zo’n grote tattoo -die lange tijd in de mode waren (of nog zijn?)- onder aan haar rug. Dat gaat nog vind ik. Maar verder heeft ze een heel lelijk feestmutsje op haar schouder (heeft iets te maken met haar liefde voor Rowwen Hèze) en een nog lelijkere duivel (waarvan ik vind dat ie op een wolf lijkt, heeft volgens mij ook met RH te maken) in haar lies. Het allersufste van die tattoeages is dan nog dat ze ze jaren verborgen heeft voor haar ouders. Ik geloof dat haar moeder inmiddels een paar jaar weet van haar versieringen, maar haar vader weet van niets. Mijn vriendin is 40! :-S

Mijn ouders hebben 11 jaar geleden bijna een jaar lang een Australisch meisje in huis gehad. J was helemaal gek van Nederland en ging aan het eind van haar verblijf hier naar Pinkpop. Ze had het al langer gehad over tattoeages en dat ze graag als aandenken aan haar verblijf hier een tattoo wilde laten zetten. Toen ze terugkwam van Pinkpop wist ze het zeker. Er moest en er zou een tattoo komen en als J iets in haar kop had, dan had ze het niet in haar kont. Uiteindelijk heeft ze op haar enkel een tulp laten zitten. Ze vond hem prachtig. Wij vonden hem verschrikkelijk. Het léék niet eens op een tulp vonden wij en daarbij had de tulp een heel vaag blauwig kleurtje. Alleen als ze haar voet strekte, dan leek het een heel klein beetje op een tulp. Maar goed, J was helemaal happy met haar permanente versiering!

Als je al googlend naar tattoeages over het wereldwijde web surft, dan kom je de meest verschrikkelijke dingen tegen. Ik heb me werkelijk zitten verbazen. Onder andere dit exemplaar vind ik afgrijselijk en ik vraag me dan ook echt af wat deze man bezielde toen hij ‘m liet zetten.

Ach ja, ieder z’n ding zullen we maar zeggen.

Ik vroeg het toen ook en ik vraag het nu weer: wat vind jij van tattoeages? Heb je er misschien zelf één? Wanneer heb je hem laten zetten? Heb je ‘het’ misschien ook verborgen moeten houden voor je ouders? Waar zit ie dan eigenlijk? En de hamvraag als je een echte tattoo hebt: heb je er spijt van?

Paulien is zeg maar niet echt mijn ding

Ik kocht het boekje op 30 juni 2009 en ik heb het nog steeds niet uit. Het heeft zelfs een aantal maanden op het toilet gelegen om daar, in voorkomende gevallen, te dienen als luchtig vermaak. Ook dat heeft niet geholpen. Dit boek vond ik echt niet om door te komen. Het was zo niet leuk!

De hype rond ‘Taal is zeg maar echt mijn ding‘ van Paulien Cornelisse begrijp ik dan ook helemaal niet.

Op de achterflap:

Waarom mensen die zeggen ‘als ik heel even eerlijk ben’ eng zijn. Waarom ‘focking’ niet hetzelfde is als ‘fucking’ en ‘seks’ niet hetzelfde als ‘sex’. Waarom ‘oké’ het nieuwe ‘ja’ is en ‘ieuw’ het nieuwe ‘urlg’.

Taal is zeg maar echt mijn ding gaat over taal. Niet over hoe mensen met elkaar zouden moeten praten, maar over hoe ze dat per ongeluk doen.

Kijk, taal is zeg maar echt mijn ding. Ik ben gek op taal, vind het leuk om te schrijven en helemaal geweldig om te lezen. Ik ben fan van beterspellen.nl (heb verdorie nog nooit 500% gescoord in een week! Mocht dat ooit gaan gebeuren dan gooi ik die gebeurtenis acuut op m’n blog, zo trots ben ik dan.) en kan me soms behoorlijk ergeren aan het slordige taalgebruik (mondeling maar vooral schriftelijk) van anderen.

Maar dit boek is dus echt niet mijn boek. Ik vond het helemaal niet leuk. Sterker, ik wil er van af, van dit niet-leuke boek. Ha, een heuse give-away! Heb je interesse in dit zwaar gehypte boek, laat het dan maar even weten. Maar, mocht je de gelukkige winnaar zijn, kom dan later niet zeuren dat je het boekje zo tegen vond vallen. Want een gegeven paard … enfin, je begrijpt me vast wel.

Omdat het trouwens wel een heel goed verkocht boek is, kan ik me voorstellen dat je het boek wél gelezen hebt. In dat geval: wat vond jij er van?

Primitief

Net als vorig jaar gaat Grote Zus het eerste weekend van de herfstvakantie gruwelijk primitief doen (gelukkig maar dat het het eerste weekend van de herfstvakantie is trouwens, want dan hebben de kids tenminste een week om bij te komen want dat hebben ze wel nodig).

Ging het vorig jaar nog om een wandeling van 12 kilometer, dit jaar worden het er dik 20! Eitje, volgens de leiding. Nou, dat hoop ik dan maar.

Vorig jaar was Grote Zus niet bepaald goed geschoend voor de wandeling. Wist ik veel wat er precies ging gebeuren. En ze liep al een paar maanden heel goed op haar goede gymschoenen, dus die konden best aan tijdens de voettocht. Het arme kind heeft vervolgens een dik half jaar met twee blauwe grote-teen nagels rondgelopen. Gevalletje foutje bedankt, zullen we maar zeggen.

In ieder geval: vrijdagavond om 18.45 uur vertrok de groep van Grote Zus te voet naar een dorp hier zo’n20 kilometervandaan. Daar komen ze dus heul laat aan. Dan is het waarschijnlijk amper slapen, vandaag te voet naar (vermoed ik) Eindhoven waar ze ongetwijfeld iets heel leuks gaan doen (misschien wel zwemmen mam, want we moeten onze zwemkleren meebrengen!) en te voet weer terug. ‘s Avonds zal er ook wel weer iets leuks gedaan worden, gevolgd door een iets betere nachtrust. Zondagochtend is het weer inpakken en wat rondlummelen waarna de groep rond 11.00 uur weer aanwandelt richting huis. Geschatte aankomsttijd: 15.30 uur.

Je begrijpt, zondag heb ik waarschijnlijk geen kind aan Grote Zus (of juist wel, want ze kan natuurlijk ook zo’n heel-chagerijnig-en-moe-maar-daar-niet-aan-toe-willen-geven-pubertje-in-de-dop-gaan-zitten-wezen-tot-bedtijd, dat kan natuurlijk ook).

Kleine Zus heeft trouwens ook feest want zij mag …. tada … twee nachten in het bed van Grote Zus slapen! ;-)

Dingen die je niet aan de dokter durft te vragen

Nou, zo’n ding had ik wel ‘ns ooit. Heul lang geleden namelijk (ik weet eigenlijk niet eens meer of ik toen nog bij mijn ouders woonde of dat ik net uit huis was) had ik een heel viezig eczeem onder mijn oksel. Pijn dat dat deed, gruwelijk. Het zag er vies uit en ik wist me eigenlijk geen raad maar ik schaamde me ook wel voor voor dat viezige eczeem. Ik tobde wat heen met zakdoeken die ik in/tegen mijn oksel frotte omdat ik dacht dat dat verstandig was. Ik smeerde er ‘s avonds voor het naar bed gaan een of andere vage zalf op en hoopte dat het op miraculeuze wijze beter zou worden.

Tja, allemaal uiteraard tegen beter weten in. Het werd niet beter, sterker, het werd erger. :-(

Ten lange leste trok ik de stoute schoenen aan en ging naar de dokter. Die wierp een blik van ongeveer 2½ seconde op mijn oksel, schreef een receptje uit en ‘beval’ me, mocht een dergelijk euvel zich ooit weer voordoen, dan eerder te komen (ai, dat kwam aan). Twee dagen later was het ergste leed geleden en weer een paar dagen later was mijn oksel gewoon weer oksel.

Wat ik er van geleerd heb? Gewoon niet te lang wachten voordat je naar de dokter gaat. Ik sta echt niet de eerste dag al op de stoep als er iets is, maar ik ga ook niet meer lopen tobben.

Laatst moest ik weer naar de dokter voor een uitstrijkje en zoals de meeste vrouwen sta ik daar niet om te springen. Zeker niet omdat de uitslag op mijn dertigste fout was en ik vervolgens twee jaar aan het klungelen was voordat ik PAP-1 als uitslag had. Als nu (op mijn veertigste dus) de uitslag PAP-1 is dan kom ik weer gewoon in het bevolkingsonderzoeregime terecht en hoef ik pas weer over vijf jaar. Dat zou geweldig zijn. En het is geweldig: PAP-1!!! Pas in 2015 (jemig, dan ben ik 45!) hoef ik weer.

Maar goed: uitstrijkjes dus. Sinds dat hele gedoe met verkeerde uitstrijkjes, de behandelingen daarvoor en de ongeveer 50 vaginale echo’s die ik heb gehad tijdens de zwangerschap van Kleine Zus voel ik totaal geen gêne meer als het weer ‘ns zo ver is. Maar toch, tóch, wil ik een vrouwelijk arts als het zo ver is en als de mogelijkheid er is om te kiezen. Hoe komt dat toch???

Hoe zit dat bij jou? Heb je een fijne huisarts? Ga je snel naar de dokter of wacht je altijd even af? Heb je voorkeur voor een mannelijke of vrouwelijke dokter of maakt dat jou dus écht niets uit? Durf je alles aan je dokter te vragen of vind je jezelf al gauw een zeur?