Kaarsje

Voor Mirco. En alle mensen die van hem houden.

Voor de piepkleine Meike, die vecht voor haar leventje. Voor haar ouders en opa en oma, die zo in angst zitten. Voor alle mensen die van Meike houden.

Voor alle mensen die wel wat steun kunnen gebruiken …

Gastlogje

Hier het beloofde gastlogje.

Jullie hebben natuurlijk al lang begrepen dat ik de trotse moeder van Mrs. T. ben. Onlangs kwam weer eens het oude schoolschrift op tafel waarin ik meer dan 50 jaar geleden op de huishoudschool aantekeningen maakte. Al lezend merk je dan hoe gedateerd het is en hoe anders opvattingen over huishouden en gezin toen waren als tegenwoordig. Zo staat er bijvoorbeeld “de huisvrouw moet zorgen dat de huiskamer schoon en opgeruimd is als haar man van zijn werk komt zodat hij in een makkelijke stoel kan ontspannen na zijn zware werkdag.” ( Alle mannen die dit horen vragen of die school nog bestaat!)

In dat zelfde schriftje heb ik opgeschreven wat ik allemaal gespaard had voor mijn uitzet. Zonder tenminste 16 lakens met bijpassende slopen, 24 hand- en theedoeken kortom, zonder volle linnenkast, kon je geen eigen huishouden beginnen.

De weddenschap die Mrs. T. enkele dagen geleden plaatste paste precies in die tijd. Als je toen trouwde stopte je gewoonlijk met werken en je enige taak was dan een liefdevolle echtgenote te zijn en daar hoorde vertroetelen en verzorgen zeker bij. Al vertrok mijn man elke morgen rond half 5 naar zijn werk, ik stond met liefde en plezier op voor een heel vroeg ontbijt samen en kroop daarna lekker terug in bed.

Totdat na 10 maanden ons eerste kind geboren werd. Met een late avond én een nachtvoeding was het snel afgelopen om ook nog eens zo vroeg op te staan en mijn man vertelde dat het eigenlijk ook wel gemakkelijk was als hij meteen kon vertrekken en hij in de vrachtauto wel een boterham at. Zo heeft mijn moeder de weddenschap gewonnen en ik kocht een mooie lap stof waar ik voor haar een jurk van naaide.

Intussen is mijn man al 10 jaar in de vut en ontbijten we nu weer altijd samen. De opvatting van vroeger dat een meisje het beste af was als ze leerde koken en naaien is gelukkig veranderd en iedereen ziet nu het belang van een goede opleiding voor vrouwen. Gelukkig heb ik mijn leergierigheid later benut door cursussen te volgen om mede daardoor prachtig vrijwilgerswerk te kunnen doen. En elke morgen komt Mrs. T. even via haar weblog op bezoek en met zo’n dochter in de buurt blijf je lekker bij de tijd.

Allemaal veel groeten van Kier

Weddenschap

Ik heb de tekst van de weddenschap nog even uitgetypt omdat het misschien wat lastig te lezen is:

27 juli 1965

Weddenschap tussen moeder en dochter.

Met inzet van een cadeau ter waarde van ƒ 25,= is een weddenschap gesloten met als inhoud:

dat de dochter tot de dag dat ze twee jaar gehuwd is iedere morgen (behalve bij ernstige ziekte) zal opstaan, voor haar man naar het werk gaat en voor hem koffie en ontbijt klaarmaakt.

Volbrengt ze dit, dan ontvangt zij de inzet en anders natuurlijk de moeder.

Ondergetekend … 27 juli 1965

Moeder van Kier

Kier zelf

Wat denk je? Heeft Kier deze weddenschap gewonnen of heeft mijn oma uiteindelijk gezegevierd? Het antwoord volgt binnenkort.

Ik vroeg laatst aan mijn moeder of ze niet een keer een gastlogje zou willen schrijven hier. Wat vinden jullie daar van? Geweldig idee toch?

Het verdwenen meisje

Oh jongens en meiden, wat las ik laatst toch weer een pracht van een boek uit. ‘Het verdwenen meisje‘ van Jodi Picoult is echt een superboek.

Op de achterflap:

Delia Hopkins is in het landelijke New Hampshire opgevoed door haar alleenstaande vader Andrew. Ze heeft nu een dochtertje, een knappe vriend en haar eigen speurhond waarmee ze verdwenen personen opspoort. Als Delia plannen maakt voor haar huwelijk, krijgt ze angstaanjagende flashbacks. Dan komt er een politieagent aan de deur met een mededeling die haar leven totaal verandert. Geschokt en verward wil Delia tot elke prijs de waarheid weten – zelfs wanneer die haar leven en dat van haar geliefden in gevaar brengt. Hoe moet je reageren als hoort dat je niet bent wie je dacht te zijn? En dat de persoon van wie je hield en die je vertrouwde je heeft misleid?

Het mooie aan dit boek is dat ieder hoofdstuk verteld wordt vanuit een ander personage. Zo volg je de levens en gedachten van Delia, Andrew, Eric, Fitz en Elise terwijl meteen het ‘recente’ verhaal gevolgd wordt.

Rode draad in het boek is alcoholisme en wat dit doet met mensen. Hoe ver men van de wereld kan raken en hoe veel leed dat veroorzaakt bij de mensen die van je houden.

Picoult tovert met zinnen. Er staan zoveel zo mooie zinnen in dit boek. Zinnen die je met plezier nog een keer herleest, omdat ze zo mooi zijn. Ik heb echt genoten van dit boek.

Ik zou zeggen: lezen die hap!!!