Carrière maken

Een tijd geleden had ik een nogal apart gesprek met drie meiden. Nummer 1 namelijk vertelde onomwonden dat zij zichzelf niet getrouwd zag blijven met haar man. Het kwam er in feite zo’n beetje op neer dat ze er nu al van uit gaat dat ze, als de kinderen (ze hebben twee zoontjes) zo rond de 18 zijn, bij haar man weg zal gaan.

Mijn pet viel af, de mond van nummer 2 zakte tot op haar borstbeen en nummer 3 verslikte zich in een nootje. Duh? Wat zegt zij nou?

Nummer 1 is een carrièrevrouw, haar man is een carrièreman. Beiden hebben dikke banen met veel uitdaging, verantwoordelijkheid, een vet salaris en andere dingen die bij dikke banen horen. Nummer 1 voelt zich in haar carrière belemmerd door haar man en kroost en dat terwijl haar man bereid was om richting ‘ver weg’ te verhuizen omdat zij daar een dijk van een baan had (ze verbleef door de week vaak 2 (soms 3) nachten in ‘ver weg’, de rest van de week ging ze op en neer en ze moest regelmatig op zakenreizen naar ‘nog verder weg’). Een fantastische job dus. Zij vervolgens vindt dat verhuizen na lang twijfelen en dubben toch niet nodig en heeft inmiddels een andere prachtige, mooie, zware, verantwoordelijke baan gevonden die veel dichter bij huis is. Maar ze verwijt het hem ergens toch wel. Dat ze die superfantastische baan in ‘ver weg’ heeft opgegeven.

Ik heb altijd graag met haar te maken, voer mooie en interessante gesprekken met haar maar hier was ik haar toch even helemaal kwijt. Of ze dan niet gelukkig was? Ja en nee. Ze was wel gelukkig met haar kinderen en haar man, maar ze voelde zich zo bekneld door datzelfde gezin. Ze zou nooit voluit kunnen gaan voor die carrière van haar, ze had toch last van het feit dat zij de vrouw in huis was. Ze verwijt haar man dat hij net wat anders met de praktische huishoudzaken omgaat, er net wat gemakkelijker over denkt, zich niet zo druk maakt om dat soort dingen. Waardoor zij dus weer vindt dat zij, naast die drukke, verantwoordelijke, mooie baan, thuis ook weer net wat meer doet dan ze eigenlijk wil. En daar baalt ze dan weer van. Ik geloof dat ze drie of vier oppassen hebben om het thuis op rolletjes te laten lopen en daarnaast nog een huishoudelijke hulp en iemand voor de tuin.

Haar lat ligt erg hoog, zowel wat haar baan als haar privéleven betreft. Ik heb ergens te doen met haar. Want ik vind dat werken leuk is, maar dat thuis vele malen belangrijker is. Het is zo relaxed als je gewoon tevreden kunt zijn met hoe je leven loopt. Maar tegelijkertijd begrijp ik haar ook wel weer, dat uit alles het beste halen zit zo in haar. Ik heb ook te doen met haar man (een heel toffe vent trouwens), want pffft, het lijkt me dodelijk vermoeiend om met zo’n perfectionistische vrouw om te moeten gaan en te weten dat ze toch ergens niet helemaal gelukkig is.

Het lijkt me heel triest als je je zo belemmerd voelt door je gezin. Ik vind het ook zo jammer. Zowel voor haar als voor hem. Want het zijn allebei superleuke, aardige, geïnteresseerde mensen. Ik ben echt heel erg benieuwd of ze over een jaar of vijftien nog bij elkaar zijn.