Portobello

Mr. T. kwam eergisteren zomaar ineens thuis met een stuk of 10 portobello’s. Ik ben (tot groot verdriet van vooral Grote Zus) erg van de (kastanje)champignons want die mik ik in heel veel gerechten, dus dit was een goede binnenkomer.

Ik ben niet bepaald een chefkok, ben erg van het ‘een boel (als in rijkelijk vullen met groenten) van mezelf en de rest uit een pakje’. Wel zo handig vind ik. En ik moet zeggen dat ik het altijd lekker vind (maar ja, da’s logisch natuurlijk, want ik ga niet iets koken wat ik niet lekker vind). Maar goed, portobello’s dus. Wat zou lekker zijn?

Uiteindelijk vulde ik de portobello’s met gehakt, prei, lenteuitjes en knoflook.

140111 002

140111 003

Ik voelde me werkelijk een heuse kok! 25 Minuutjes in de oven, wat gesmolten kruidenboter er over heen en dan is dit het eindresultaat:

140111 004

Op de foto ziet het er niet echt heel lekker uit. Maar dat was het wél! Errug lekker zelfs. Tenminste, dat vonden Mr. T. en ik. De dames dachten er heel anders over. Da’s dan weer wel een boel jammer, dat mijn noeste keukenarbeid niet gewaardeerd werd. Ze konden er dit keer niet eens iets ‘kunstigs‘ van maken. Ha, als je die link volgt, dan lijkt het alsof we heel vaak aardappelpuree eten, maar dat doen we dus helemaal niet vaak. Eigenlijk alleen als ik iets fabriceer zonder jus zeg maar.Nou heb ik voor morgen mooi nog een paar portobello’s over om in een omelet te verwerken. Lekker!

Ben jij van de champignons/portobello’s? Wat is je lievelingsrecept?

The A-team

Zo, die meneer is dus duidelijk fan van The A-Team. Vroeger vond ik het vet coole televisie (al noemde je dat toen natuurlijk nog niet vet cool). De kolonel, B.A. Baracus, Faceman en Mad Murdock beleefden natuurlijk de meest wilde avonturen. Ik was volgens mij (maar ik weet het niet zeker, dus misschien heb ik de ware herinnering aan die eventuele verliefdheid geblockt of bedenk ik dit nu ter plekke omdat dat zo lekker logt) verliefd op Faceman.

Laatst zag ik echter weer een stukje. Op (jawel!) RTL7 vertoonde het team een stukje ouderwetsch machtsvertoon en werden de bad guys overwonnen. Maar: het deed me helemaal niets. ;-) Wat zag het er nep uit allemaal en het geluid klonk zo slecht. Zelfs Faceman was ineens niet meer zo knap.

Vertel: heb jij nog herinneringen aan de series van weleer? Denk je met een beetje weemoed terug aan The A-team of misschien wel The Dukes of Hazard, Dallas of Dynasty?

Carrière maken

Een tijd geleden had ik een nogal apart gesprek met drie meiden. Nummer 1 namelijk vertelde onomwonden dat zij zichzelf niet getrouwd zag blijven met haar man. Het kwam er in feite zo’n beetje op neer dat ze er nu al van uit gaat dat ze, als de kinderen (ze hebben twee zoontjes) zo rond de 18 zijn, bij haar man weg zal gaan.

Mijn pet viel af, de mond van nummer 2 zakte tot op haar borstbeen en nummer 3 verslikte zich in een nootje. Duh? Wat zegt zij nou?

Nummer 1 is een carrièrevrouw, haar man is een carrièreman. Beiden hebben dikke banen met veel uitdaging, verantwoordelijkheid, een vet salaris en andere dingen die bij dikke banen horen. Nummer 1 voelt zich in haar carrière belemmerd door haar man en kroost en dat terwijl haar man bereid was om richting ‘ver weg’ te verhuizen omdat zij daar een dijk van een baan had (ze verbleef door de week vaak 2 (soms 3) nachten in ‘ver weg’, de rest van de week ging ze op en neer en ze moest regelmatig op zakenreizen naar ‘nog verder weg’). Een fantastische job dus. Zij vervolgens vindt dat verhuizen na lang twijfelen en dubben toch niet nodig en heeft inmiddels een andere prachtige, mooie, zware, verantwoordelijke baan gevonden die veel dichter bij huis is. Maar ze verwijt het hem ergens toch wel. Dat ze die superfantastische baan in ‘ver weg’ heeft opgegeven.

Ik heb altijd graag met haar te maken, voer mooie en interessante gesprekken met haar maar hier was ik haar toch even helemaal kwijt. Of ze dan niet gelukkig was? Ja en nee. Ze was wel gelukkig met haar kinderen en haar man, maar ze voelde zich zo bekneld door datzelfde gezin. Ze zou nooit voluit kunnen gaan voor die carrière van haar, ze had toch last van het feit dat zij de vrouw in huis was. Ze verwijt haar man dat hij net wat anders met de praktische huishoudzaken omgaat, er net wat gemakkelijker over denkt, zich niet zo druk maakt om dat soort dingen. Waardoor zij dus weer vindt dat zij, naast die drukke, verantwoordelijke, mooie baan, thuis ook weer net wat meer doet dan ze eigenlijk wil. En daar baalt ze dan weer van. Ik geloof dat ze drie of vier oppassen hebben om het thuis op rolletjes te laten lopen en daarnaast nog een huishoudelijke hulp en iemand voor de tuin.

Haar lat ligt erg hoog, zowel wat haar baan als haar privéleven betreft. Ik heb ergens te doen met haar. Want ik vind dat werken leuk is, maar dat thuis vele malen belangrijker is. Het is zo relaxed als je gewoon tevreden kunt zijn met hoe je leven loopt. Maar tegelijkertijd begrijp ik haar ook wel weer, dat uit alles het beste halen zit zo in haar. Ik heb ook te doen met haar man (een heel toffe vent trouwens), want pffft, het lijkt me dodelijk vermoeiend om met zo’n perfectionistische vrouw om te moeten gaan en te weten dat ze toch ergens niet helemaal gelukkig is.

Het lijkt me heel triest als je je zo belemmerd voelt door je gezin. Ik vind het ook zo jammer. Zowel voor haar als voor hem. Want het zijn allebei superleuke, aardige, geïnteresseerde mensen. Ik ben echt heel erg benieuwd of ze over een jaar of vijftien nog bij elkaar zijn.

Op klaarlichte dag

Bij dit lieve kaartje (van die interimmer waarvan ik in december afscheid nam) zat ook nog een heus boek namelijk ‘Op klaarlichte dag‘ van Simone van der Vlugt. Van Van der Vlugt heb ik één keer eerder een boek gelezen, dat boek vond ik erg mooi, dus ik was benieuwd naar dit boek.

Op de binnenflap:

Een jonge vrouw, Nathalie, is op de vlucht voor haar gewelddadige ex-vriend. Het kost haar al haar vindingrijkheid om uit zijn handen te blijven. Maar Nathalie is niet alleen op de vlucht voor hem. Ook de politie wil haar spreken in verband met de moord op haar beste vriendin.

Een toevallige ontmoeting tussen Nathalie en rechercheur Julia Vriens brengt de zaak in een stroomversnelling. Nathalie heeft een nieuwe identiteit aangenomen en Julie heeft geen idee met wie zij te maken heeft. Maar als Nathalies ex op het toneel verschijnt, verandert dat. Dan blijkt dat niets is wat het lijkt …

Soms slaan die binnenflappen/achterflappen whatever de plank zo verschrikkelijk mis. Wat een verschrikkelijk slechte beschrijving, er klopt weinig van.

Het boek zelf leest heel aardig. Maar ik werd er niet echt door geraakt. De schrijfstijl van Van der Vlugt maakt snel en oppervlakkig lezen heel gemakkelijk. Je mist niet echt snel iets en eigenlijk is dat natuurlijk jammer.

Wat ik wel goed vond aan het boek zijn de plotwendingen. Je denkt Nathalie ‘te kennen’, maar telkens opnieuw verrast Van der Vlugt je weer door het verhaal een andere richting te geven en dan blijkt Nathalie steeds minder onschuldig te worden dan ze in eerste instantie leek. Wat het kind betreft zat ik dus echt volkomen op het verkeerde spoor en, al is een en ander behoorlijk vergezocht, die switch is best goed gevonden natuurlijk.

Al met al is ‘Op klaarlichte dag’ een prima ‘niemendalletje’. Gewoon voor even tussendoor, lekker een paar uurtjes lezen (want langer duurt het echt niet, dit boek).

Eerlijk gezegd had ik liever een ander boek gekregen, maar ja, een gegeven paard en zo. ;-)

Sprookjesboom the musical

Oh, wat was dit gaaf en hilarisch en mooi en grappig en super en fantastisch. Kleine Zus heeft genoten en ik net zo goed!

Superleuke musical. Het filmpje duurt maar twee minuten en geeft een prima weergave van wat we zagen. Als je kleine kinderen hebt en ze komen nog in de buurt: GAAN! Je krijgt er geen spijt van.

Er zit wel een risico aan vast: vanaf het moment dat we thuis zijn tot bedtijd zingt Kleine Zus uit volle borst: ‘Weet je waar ik van houd? Hakken! Weet je waar ik van houd? Hakken! Weet je waar ik van houd? Hakken!’ Et cetera, et cetera, et cetera, et cetera …

Talisman

Van Mr. T. kreeg ik ooit zo’n ieniemienie pietepeuterig beschermengeltje. Een opsteek (of insteek, jemig, ik weet niet hoe je zoiets noemt: een speldje met een pinnetje zeg maar en een los clipje. Dan duw je het pinnetje door de stof en zet het dan vast met het clipje, zo’n ding dus) beschermengeltje. Dat engeltje zit dus altijd aan mijn jas geprikt en woont lekker in mijn binnenzak. In de zomer in mijn zomerjas en in de winter, je raadt het al, in mijn winterjas. En heus: dat beschermengeltje doet hartstikke goed zijn/haar werk!

Wat ik eigenlijk wil zeggen is, of het nu wel of niet werkt, dat engeltje is me hartstikke lief en ik ben er heel zuinig op.

Heb jij een talisman of iets anders wat jou geluk brengt of juist behoedt voor (of is het tegen?) enge dingen?

Gekregen leven

Ik volg de man. De man die ik het leven gered heb. De man voor wie het leven bestond uit doodgaan. De vraag was alleen nog maar hoe snel het doek zou vallen. De vraag was of er tijdig een nieuw hart zou zijn.

Ik volg het meisje. Het meisje wier leven ik gered heb. Het meisje dat ik pas leerde kennen toen het voor mij afgelopen was. Het meisje kreeg mijn longen, het meisje is jong, het meisje leeft!

Ik volg de vrouw. Ze is al wat ouder maar haar leven is ingrijpend veranderd sinds ik haar mijn hoornvliezen gaf.

Ik volg een man. Ook al wat ouder, maar voor hem zal een van mijn nieren een wereld van verschil gaan maken. Er zijn anderen die met iets van mij in zich voortleven. Ik ben geen snoever, maar hier ben ik trots op.

Ik zie mijn dierbaren. Mijn dierbaren met dat enorme verdriet. Hun verdriet om mijn overlijden is hier bijna tastbaar. Het lijken golven van wanhoop te zijn. Waarom? Waarom is dit gebeurd? Ik was alleen, ik liep naar huis na een etentje met collega’s. Ik deed niemand kwaad, maar blijkbaar dachten anderen daar anders over. Ik was op de verkeerde tijd op de verkeerde plek.

Men bracht me naar het ziekenhuis, maar ik ontwaakte niet meer. Mijn dierbaren wisten hoe ik over het leven en over de dood dacht. Dat je het leven moet koesteren. Dat je het door moet geven als dat mogelijk is. Zij namen die onmenselijke beslissing.

Ik zie deze mensen lopen en ik weet: het is goed zo. Ik ben er niet meer, maar tegelijkertijd ben ik er meer dan ooit. Uiteindelijk zullen mijn dierbaren dit beseffen en dat besef zal hen extra troosten. Tegelijkertijd zal ik over hen allemaal waken.


Een nieuwe WE-300 met als onderwerp: meegeven.

Deze WE is een vervolg op mijn vorige WE (klik). Want die schreef ik absoluut niet met de bedoeling mensen angst aan te jagen met betrekking tot orgaandonatie. Zelf draag ik al jaren een donorcodicil terwijl ik als de dood ben voor de dood.

Daarnaast werd ik geïnspireerd door een dappere jonge vrouw die eind vorig jaar nieuwe longen kreeg. Dat het haar heel goed mag vergaan!

De andere bijdragen ook lezen? Klikkerdeklik!