Er is (g)een bal op de tv

Ik kijk weinig televisie. Mijn vrije uurtjes breng ik liever door met een goed boek, achter de pc of met vrienden/familie/kaartend/foto’s inplakkend/hometrainend of wat dan ook (een en ander overigens in willekeurige volgorde).

Vaste prik is het Jeugdjournaal kijken. Ik kruip dan samen met Kleine Zus op de bank, zij zit voor me tussen mijn benen. Kleine Zus zorgt er voor dat de plaid lekker over ons heen ligt. Winter of zomer, die plaid hoort er bij vindt het meisje. Nu komt er de laatste tijd op Nickelodeon vaak Mr. Bean (cartoonversie) en dat vindt ze fantastisch. Ze giert het af en toe uit om de capriolen van Mr. Bean. Het maakt haar niet uit of ze een aflevering al voor de tigste keer ziet. Het blijft geweldig vindt ze. Dat we daardoor soms het Jeugdjournaal missen neem ik maar voor lief. De momentjes samen op de bank zijn immers om in te lijsten.

Wat ik ook kijk is Desperate Housewifes, maar die huisvrouwen hebben momenteel langdurig kerstreces. Er komt ongetwijfeld over een paar maanden weer een nieuwe serie op de tv. Ik blijf het een geweldige serie vinden.

Aan het begin van het winterseizoen (in de herfst dus, dat klinkt lekker logisch) hebben Mr. T. en ik Penoza gekeken en daarna nog’ Bellicher: de macht van meneer Miller’. Beide gave series (al zag Theo Maassen in de laatste serie er wel heel erg nep uit)! Net zoals Vuurzee dat ooit was.

Op dit moment volg ik Levenslied en Rembrandt en ik. Ik moet zeggen dat ik van beide series nog niet echt weet of ik het wat vind. ‘Rembrandt en ik’ is maar vier afleveringen lang en de aflevering van vorige week (vanuit het gezichtspunt van Saskia van Uylenburgh) vond ik best heel aardig, dus deze serie zal ik wel af gaan kijken. Maar Levenslied, ik weet het nog niet. Vind het wat rommelig en vaagjes allemaal.

Uiteraard kijk ik Boer zoekt Vrouw, ik vind het een heerlijk programma. De afgelopen drie zaterdagen heb ik elke zaterdag een van de drie films van de Millennium-trilogie gekeken. Mán wat een spannende en goed opgebouwde films. Ze doen de boeken wat mij betreft meer dan recht!

Er zijn best een boel bloggers die Wie is de mol? volgen. Dat programma heb ik dus nog nooit gezien. Mis ik daar nu echt zo veel aan?

Wat is jouw favoriete televisieprogramma?

Wat Sonny Boy betreft. Heel traaglome en buitengewoon indrukwekkende film. Ik zou zeggen: ga hem zien!

Sonny Boy

Het is al weer een hele tijd geleden dat ik het boek las. Toen ik hoorde dat het verfilmd werd wist ik, daar mxc3xb3et ik naar toe.

Vond ik het boek mooi maar op een bepaalde manier ook afstandelijk/documentaire-achtig geschreven, bij een film moet die afstand wel wegvallen. Vanavond (dan moet ik dus nog even bekijken wanneer ik Boer zoekt Vrouw ga kijken) zit in de bioscoop. Ik ben erg benieuwd.

De trailer:

Ben jij van plan deze film te gaan kijken?

Life is what happens to you when you’re busy making other plans

Vorige week brandde ik hier een kaarsje voor Meike (nog geen anderhalf) het kleindochtertje van een ‘collegablogster’. Het meisje kreeg waterpokken en belandde vervolgens in verband met een zeer agressieve en gevaarlijke bacterie in haar lichaam half januari op de intensive care. Haar grote gevecht begon en ze won steeds opnieuw de strijd om het leven. Eergisteren is er een MRI-scan gemaakt en die MRI-scan liet zien dat ze echter ernstig hersenletsel heeft opgelopen. Haar toekomst is buitengewoon onzeker. Wat een ongelooflijke klap voor haar ouders en grootouders. Voor alle mensen die van haar en hen houden.

Maureen is 32 weken en een paar dagen zwanger. Haar zwangerschap was bepaald niet relaxed door de voorgeschiedenis en door het feit dat ze gedurende de zwangerschap met regelmaat bloed verloor. Inmiddels ligt Maureen in het ziekenhuis en zal het kindje binnen niet al te lange tijd geboren worden. We weten dat de kritieke periode achter de rug is, maar natuurlijk is het goed als het babietje zo lang mogelijk in de veilige buik van mama blijft zitten. De angst en de stress die Maureen en haar partner moeten voelen is zo herkenbaar, als het maar goed komt, als het kindje maar gezond is, als …

En zo zijn er best veel bloggende medemensen die ernstig ziek zijn, die het moeilijk hebben, die stress hebben door allerlei omstandigheden of die … (vul het zelf maar in). Zo veel mensen, zo veel verhalen. Zo veel mooie gebeurtenissen, maar ook zo veel verdrietige dingen.

Je weet dat er op de wereld heel veel oneerlijke en verdrietige dingen gebeuren. Dat wéét je, maar je kunt er nog redelijk onaangetast door blijven. Je hoort het nieuws, je ziet dingen op internet, maar je blijft redelijk nuchter onder dat ver-weg-nieuws. Tenminste, zo werkt het voor mij. Gelukkig werkt dat inmiddels zo voor mij moet ik zeggen, want er waren jaren dat ik echt somber kon worden van al het wereldleed (daarom ben ik een aantal jaren geleden dan ook heel bewust gestopt met het journaal kijken en dat werkt heel goed). Ik beschouw mezelf als een empathisch mens, maar het leed van de hele wereld op mijn schouders torsen, daar doe ik niemand (en vooral niet degenen die dicht bij me staan) een plezier mee. Het heeft me veel kruim gekost om dat te leren en nog lukt dat niet altijd.

Natuurlijk gebeuren er in je eigen ‘levende’ kring ook dingen die verdrietig en oneerlijk zijn. Dan kun je er voor elkaar zijn (of niet natuurlijk, want in nood leert men zijn vrienden kennen). Maar het blijft allemaal nog redelijk beperkt/draagbaar. Tenminste, zo gezegend ben ik/zijn wij tot nu toe.

Als je echter gaat bloggen en meerdere blogs gaat volgen, dan komen er naast alle ontzettend blije en fijne gebeurtenissen ook een veelvoud aan verdrietige dingen je huiskamer binnen. Blije, fijne, verdrietige en oneerlijke gebeurtenissen van mensen zoals jij en ik. En dat is nogal wat vind ik. Want natuurlijk ben ik blij met alle positieve gebeurtenissen in de levens van anderen. Maar soms vind ik het ook erg moeilijk om te gaan met al het verdriet dat mensen moeten meemaken en van zich afschrijven. Net zoals ik af en toe hier op mijn blog mijn angsten of verdriet van me afschrijf.

Natuurlijk: er zijn geen levens die louter over rozen gaan. Ook wij hebben wat dat betreft ons portie al behoorlijk gehad en we zullen ongetwijfeld nog meer gaan krijgen. Je schijnt er sterker van te worden (en dat is vaak ook wel zo), maar sommige ervaringen had ik toch liever niet ‘gekregen’. Daarbij, waardeer je de momenten dat het goed gaat niet veel en veel meer als je weet dat de dingen ook niet goed kunnen gaan?

Wat wil ik nu eigenlijk zeggen met dit blogje? Weet je dat ik het werkelijk waar niet weet? Ik vind het zo verdrietig voor Meike, Maureen en hun beider families. Ik zou zo graag de wereld voor hen beter willen maken. Maar dat gaat niet. Het voelt op de een of andere manier heel onnatuurlijk om hier niet een stukje op mijn blog aan te wijden. En dat terwijl ik tegelijkertijd weet dat ik er Meike, haar familie of Maureen en haar dierbaren niet mee help door er wèl over te schrijven. Volg je het nog? Waarschijnlijk niet. Sorry dan.

‘Life is what happens to you when you’re busy making other plans’, John Lennon heeft het in een paar -inmiddels wereldberoemde- woorden heel treffend neergezet.

Bij de tijd

Ergens (ik denk zo rond 1999 of daaromtrent) ben ik de hedendaagse muziek uit het oog verloren. Ik ben niet van de house, hiphop, trance of hoe het dan ook allemaal mag heten. Nee, voor mij waren toch vooral de jaren 80 en 90 veruit favoriet.

Mijn muzieksmaak is breed. Ik ♥ Jim Croce, maar ik ♥ ook Pink Floyd, David Bowie, Jean Michel Jarre, Genesis, Pilgrims, Frank Boeijen, Billy Idol, Depeche Mode, Genesis, Chris Isaak en Nits (uiteraard in totaal willekeurige volgorde). En dat geldt voor nog veel meer muziek. Soms vind ik -zo ongeveer- het hele repertoire van een artiest/groep mooi, soms één nummer. De filmmuziek van The Piano heb ik grijsgedraaid (voor zover dat mogelijk is met een CD) en ik ben volledig gek van dit, dit en dit nummer.

Muziek van ‘nu’ die ik wel kan waarderen wordt gemaakt door Muse, Mumfords and Sons of Adèle. En zo zijn er vast nog wel meer, maar ik ben niet echt heel goed in het onthouden van de namen van deze nieuwe helden.

Maar goed, waar wil ik heen met dit logje? Nou, naar de muzieksmaak van Grote Zus. Want die begint ook een mening te krijgen waar het ‘goede’ muziek betreft. Zeer tot verdriet van Mr. T. en mij loopt haar smaak niet bepaald in de pas met die van ons. Helaas heeft het dus weinig nut gehad om haar de eerste 10 jaar van haar leven volledig te overvoeren met onze muziekkeuze. ;-)

Nee, Grote Zus, die wil swingende muziek (heet dat nu weer disco of zo, of house, of … ik weet het echt niet). En weet je wat? Sommige nummers die zij zo goed vind, die vind ik ook tof! Je kunt er namelijk heel goed op dansen tijdens het poetsen (of tijdens het koken of de keuken opruimen). En da’s leuk. Samen met je dochter dansen op muziek die je allebei leuk vindt! Gossie, ben ik gewoon hartstikke bij de tijd waar het muziek betreft.

Ik heb op Youtube de nummers gezocht die ons momenteel bekoren en waar we lekker op kunnen dansen. Als je op Youtube ziet hoe vaak die nummers al bekeken zijn, wow da’s niet misselijk. Wat dan weer wel leuk is, is natuurlijk dat een heleboel van mijn ‘oude’ nummers ook gewoon op Youtube te vinden zijn. Youtube is echt een geweldige site om lekker rond te neuzen.

Wat maken ze trouwens, uh hoe moet ik het noemen, toch vaak ontzettend vreemde clips bij de muziek. Of ben ik toch gewoon heel erg ouderwetsch?

Welke (redelijk) nieuwe nummers zijn wat jou betreft erg dansbaar of het luisteren meer dan waard?

Open dag en cito

Afgelopen zaterdag hield de school waar Grote Zus voor 99,9% zeker heen zal gaan een open dag. En laat dat nou nét de school zijn waar ook ik mijn middelbare schoolperiode doorbracht. Wat is er veel veranderd buiten het gebouw. De ‘cour’ (schrijf ik dat goed?) van vroeger is volgebouwd en daar bevindt zich nu de kantine. De gymzalen van vroeger zijn omgebouwd tot studiehuis.

Het gebouw zelf is van 1948 en is erg karakteristiek. De indeling zelf is weinig veranderd en ik liep met oudste door het gebouw heen. Wow, wat heb ik veel meters gemaakt in die gangen. Ik vond het tof om er weer een keer rond te lopen. Grote Zus schaamde zich waarschijnlijk best een beetje voor haar enthousiaste mama: ‘daar werd vroeger handenarbeid en tekenen gegeven’ en waarempel, daar werd nog steeds handenarbeid en tekenen gegeven. De lokalen van geschiedenis, biologie, natuurkunde, scheikunde, Latijn, Duits, Engels en al die andere vakken: bijna allemaal zaten ze nog in de zelfde vleugels. Het muzieklokaal is volgens mij wel een etage gedaald, maar erg zeker ben ik daar niet van.

Ook leuk was het zien van vele bekende gezichten van mijn eigen schoolperiode. Grappig om te ontdekken dat klasgenoten van toen nu in dezelfde levensfase zitten. Maar het was ook best heel confronterend om te weten dat ik dat ene gezicht nooit meer zou zien.

Grote Zus liep eerst nog wat onwennig rond, maar voelde zich toch al vrij snel best op haar gemak. Met name het tekenen trok haar aandacht. Ze was blij verrast dat er ook een vak als ‘verzorging’ aangeboden wordt (dát hebben wij vroeger nooit gehad), maar ook de proefjes bij natuurkunde vond ze best interessant. Gaandeweg zagen we haar een beetje ontdooien. Ze deed nog een ‘examen’ economie (haalde een 9) en een ‘examen’ maatschappijleer (2 fout van 15 vragen) en toen we later naar huis fietsten (tja, ze moet straks altijd op de fiets, dus bedachten Mr. T. en ik dat we ook naar de open dag maar met de fiets moesten gaan, zeer tot ongenoegen van Grote Zus overigens) was ze overtuigd van het feit dat ze op deze school best haar draai zal gaan vinden. Leuk!

Verder staan vandaag, morgen en overmorgen in het teken van de Cito. Spannend. Al proberen we er niet al te veel woorden aan vuil te maken, want pfft, wat wordt dat Cito-gebeuren toch ook opgeklopt her en der. We hebben haar gezegd dat ze gewoon haar best moet doen en vooral HEEL GOED MOET LEZEN, want daar schort het nogal ‘ns aan bij Grote Zus. Ze kan het allemaal hartstikke goed, maar gaat regelmatig de vaut in omdat ze soms gewoon te slecht leest. Ik ga vandaag echter wel extra vaak aan haar denken, vermoed ik zo. ;-)

Het zijn leuke dagen zo met een groep achter!