Het winterpaleis

Het is officieel: ik ben fan van John Boyne. Na ‘De jongen in de gestreepte pyjama’ en ‘Noah Barleywater gaat ervandoor’ kan ik die conclusie wel trekken. Wat een klasse schrijver!

Waren ‘De jongen in de gestreepte pyjama’ en ‘Noah Barleywater’ vooral kinderboeken, ‘Het Winterpaleis’ is een prachtige en indrukwekkende roman.

Op de achterflap:

De tachtigjarige Georgy Jachmenev woont in Engeland met zijn geliefde vrouw Zoya. Hun huwelijk is liefdevol, maar getekend door tragedie: het verlies van geliefden en de ervaringen van een leven in ballingschap. Als Zoya ernstig ziek wordt, maakt het paar zich op om nog eenmaal naar het Rusland van hun jeugd te reizen, het land dat hen heeft gemaakt en gebroken.

John Boyne neemt ons mee op een spannende, emotionele reis naar Sint Petersburg in het begin van de twintigste eeuw, naar het winterpaleis van de tsaar en zijn vrouw. Het is een tijd van verandering en dreiging, waarin een onverwachte, onmogelijke liefde opbloeide. Een liefde die leidde tot een gevaarlijke vlucht door het Europa van tussen de wereldoorlogen.

De recensie van Biblion op Bol.com zegt meer dan genoeg:

De 16-jarige Georgy Jachmenev redt in 1916 het leven van een neef van de tsaar door in de baan van de voor hem bestemde kogel te springen. Hij wordt als held behandeld en wordt de persoonlijke lijfwacht van de zoon van de tsaar, Alexei Romanov. Als oude man kijkt Georgy terug op zijn leven, op het moment dat zijn vrouw dodelijk ziek is en spoedig zal sterven. Hij beschrijft het leven aan het Russische hof, de ineenstorting van het autocratische regime, zijn ontmoetingen met de keizerlijke familie en anderen waaronder Raspoetin, zijn liefde voor prinses Anastasia, zijn vlucht naar Parijs en verhuizing naar Londen en zijn huwelijk met de eveneens Russische Zoya. Een verhaal van epische afmetingen qua omvang en inhoud. De gebeurtenissen en de sfeer in Rusland en aan het hof lijken volkomen realistisch en het leven buiten Rusland met eeuwig de heimwee en het verhaal van een huwelijk met hoogtepunten en drama is boeiend. Sterke karakteriseringen en een prachtige verteltrant laten zien dat Boyne een geboren verteller is.

Ik baalde ervan toen ik het boek uit had. Zo mooi is het. Ik vind historische romans fantastisch en ook nu weer ‘wikipediade’ ik er lustig op los tijdens het lezen. Op die manier gaat een boek nog meer leven.

Georgy is een geweldige man die het verhaal van zijn vrouw en hemzelf vertelt. Het is echt een fantastisch boek. Als je van meeslepende, interessante boeken houd, dan is dit boek echt iets voor jou.

Twitterdetwit

Gossie, ik ben nog steeds een beetje onder de indruk van mezelf. Sinds gisterenavond twitter ik namelijk. Dat was trouwens niet (zo snel) gebeurd als Rapunzeltje niet ineens voor mij een account gemaakt had.

Toen ik echter gisteren (na het toffe kinderfeestje van Kleine Zus) thuiskwam en mijn gmail opende had ik wel een ziljoen mailtjes het kunnen er trouwens ook wat minder zijn, maar als ik dan toch ga twitteren, dan wil ik Lady GaGa wel voorbij van mensen die mij willen gaan volgen. Huh?

Toen opende ik mijn hotmail (ik heb zelfs twee hotmailaccounts én ik heb ook nog een @home-mail en da’s mijn echte ‘in real life’ mail) waardoor één en ander ineens duidelijk werd! En bedankt Rap!!! ;-)

Anyway: ik trok de stoute schoenen aan en begaf me op het maagdelijke pad der twitterij. En ik vind het leuk! Maar het duizelt mij ook. Want het is veel. Heel veel. En ik maakte al wat fouten. Door te mekkeren twitteren over al die mensen die me willen volgen en die ik:

  1. niet ken, 
  2. lang, lang, heel lang geleden ooit volgde op hun blog (en vice versa) of
  3. gewoon écht niet wil volgen.

Want dát hadden de die hard twitteraars mij even verzuimd te vertellen. Dat alles wat ik twitter voor iedereen te zien is. Ach, zo heel erg was het ook weer niet. Hoop ik. En anders: sorry. Heus. Als ik echt iets geheims schijn te hebben, dan zijn daar DM’metjes voor. Al begreep ik afgelopen zaterdag dat je daar ook wel ‘ns mee de mist ik kunt gaan. ;-)

Maar goed: waarom ben ik dan toch gaan twitteren? Misschien heel stom, maar zaterdag tijdens de ongelooflijk toffe petit comité meeting merkte ik dat ik achterliep wat informatie betreft. En na zaterdag merkte ik, dat dat me bezighield. Dat kleine comité was zo leuk, zo vertrouwd, smaakte zo naar meer dat wilde ik in stand houden op deenofdandere manier. En als dat moet door te gaan twitteren, so be it. Dan ga ik er voor!

Ik merk wel aan mezelf dat ik het allemaal nog niet zo goed tweet hoor. De dingen die ik doe, wil ik graag goed doen. Ik merkte gisteren aan de vluchtigheid van twitter dat dát er absoluut niet in zit. Gewoon, omdat je niet altijd online bent. Omdat je, als je niet on line bent, een heleboel mist. Omdat het volgens mij ondoenlijk is alles terug te lezen. De ervaren twitteraars wisten mij te melden dat dat heus ook niet erg is, dat je niet alles bij kunt houden. Dus, dat probeer ik dan maar los te laten.

Op mijn eerste twitteravondje produceerde ik 68 tweets en werden mijn ogen vierkant (hoe verkoop ik dat nu aan mijn dochters die maximaal één uur per dag mogen computeren). Ik las nog heel veel meer tweets en ik vond het leuk. De kans dat ik morgenavond weer inlog is enigszins aanwezig.

Feestweekend

Potjeverdikkeme, wat heb ik een toch een mooi en druk weekend dit weekend.

Hadden we afgelopen vrijdag het vormsel van Grote Zus (prima verlopen en een heel blije Grote Zus die een heus mobieltje kreeg), gisteren ging ik helemaal naar Utrecht. Dat deed ik op een dappere manier, namelijk met de bus en met de trein. Da’s voor mij best heel stoer hoor, zeker gezien het feit dat ik tot op heden in mijn leven amper 10x met de trein gereisd heb. Gelukkig was daar Gwennie om mij te ondersteunen bij de treinreis.

Waarom ik naar Utrecht ging? Nou, daar vond namelijk een kleine ende knusse blogmeeting plaats. Zouden we in eerste instantie met z’n viertjes (Wendy, Gwennie, Door en ik) gaan shoppen (al had niemand geld dus hoe dat dan zit met dat shoppen?) en gaan eten, uiteindelijk schoof ook Nicole nog aan. Ik heb al verschillende blogmeetings gehad en ze waren allemaal hartstikke gaaf, maar zo’n klein gezelschap, dat is toch wel echt mijn ding. In petit comité kom je, vind ik, tot interessante en diepgaande(re) gesprekken. Ik vind het bijzonder dat er zo’n mooie klik is tussen ons, dat er waarachtige gesprekken gevoerd worden, dat er ruimte is om jezelf te zijn. Het is mooi dat het weeweewee dat teweeg brengt. Ik heb er gewoon ontzettend van genoten, lekker gedronken (zelfs op dat alcoholvrije terras waar een aantal van ons van de nood een deugd maakten door verse sinaasappelsap te nemen: hadden we meteen de nodige vitamientjes binnen) en gegeten  (ook erg leuke bediening!) en wat mij betreft is het zeker voor herhaling vatbaar.

En dan vandaag, vandaag viert Kleine Zus haar grote-mensen-feest. Het meisje wordt dinsdag al weer zes jaar! Zes jaar, wat vliegt de tijd. Ik geniet zo van haar klein zijn, van haar klaterende lach, van haar fratsen, haar nukken, haar zijn, haar wezen!

Het meisje heeft ons geïnstrueerd: ze wil graag door ons drietjes wakker gezongen worden en dan haar cadeautjes op bed overhandigd krijgen. Dat betekent geen uitslaapzondag voor mij vandaag! :-(

Passie

Hij ligt op zijn rug in het gras. Het gras is lekker zacht en het ruikt lekker. De wereld om hem heen gonst en vibreert. Kleine vliegjes vervelen hem af en toe en loom wuift hij ze weg. Op de achtergrond klinken wat vage geluiden maar hij kan ze niet echt thuisbrengen. Als hij zijn ogen opendoet ziet hij mooie witte wolken overtrekken. Hij probeert er figuren in te zien; soms lukt het, soms niet.

Hij trekt een grassprietje af en stopt het in zijn mond, beweegt het van zijn ene mondhoek naar de andere en zuigt erop. Zijn hand dwaalt langzaam naar opzij en vindt daar het koele lichaam van Elske.

Zachtjes streelt hij haar blote buik. Wat voelt ze zacht aan. Hij draait zich op zijn linkerzij en kijkt naar haar. Ze heeft haar ogen open. Zijn rechterhand gaat naar haar hoofd, hij legt zijn wijsvinger op haar voorhoofd en volgt langzaam haar profiel tot aan het sjaaltje om haar hals. Gek eigenlijk, dat sjaaltje, terwijl ze verder alleen een kort topje en een kort broekje draagt. Haar slippers liggen naast haar op het kleed.

Hij weet dat hij aanstalten moet maken om te vertrekken. Het is niet slim om hier langer te blijven, maar ergens kan hij geen afscheid van haar nemen. Nog heel even wil hij bij haar blijven. Nog heel even.

Hij moet nadenken over wat hij nu moet doen. De woede die hem een uur geleden overviel  is inmiddels tot bedaren gebracht, maar goedmaken kan hij het natuurlijk nooit meer. Hij weigert echter om slachtoffer te worden van de situatie. Tenslotte heeft ze het allemaal aan zichzelf te danken. Had ze ook maar niet moeten zeggen dat hij zo’n verschrikkelijke opschepper was.

Haar mobiel begint te trillen. Ze zal hem nooit meer beantwoorden.


Een WE met als onderwerp: overdrijven. Ik stopte er twee ‘overdrijvingen’ in. De andere bijdragen ook lezen? Klikkerdeklik.