Ontoereikende woorden

Soms is het leven zo verdomde oneerlijk. Soms maakt het leven dat je je zo machteloos voelt.

De prachtige, jonge dochter van een medeblogster/-twitteraar heeft nog maar kort te leven. Ik heb geen woorden die haar verdriet kunnen verzachten. 

Een bloggende zuiderbuur schrijft over haar leven. Over haar ziekte, de ups and downs, over moed en hoop en kracht en angst en verdriet. Over mensen die de strijd op hebben moeten geven.

Ik heb twee ooms (op jonge leeftijd) en een tante (al wat ouder, maar toch) die gestorven zijn aan kanker. De vriendin van een neef verloor een paar weken geleden haar vader, 58 jaar jong. Gelukkig is er ook nog relatief goed nieuws. Een oom kreeg afgelopen dinsdag de volgende uitslag: er zijn geen uitzaaiingen, hij zal wel een heel medisch traject moeten doorstaan maar hoe de ziekte zich zal ontwikkelen blijft onzeker. 

Iedereen kent wel iemand, dichtbij of veraf, die getroffen is door ernstige ziekte. Je kent de mensen om hen heen. De mensen die machteloos moeten toekijken hoe degene van wie ze houden de ziekte moet ondergaan. Hoe de zo geliefde man/vrouw/dochter/zoon/broer/zus/ouder de strijd wint of verliest. Hoe doen mensen dat?

Sinds het nieuws over die mooie jonge meid die aan het sterven is, moet ik steeds aan haar, haar moeder en de andere mensen om haar heen denken. Aan de mensen die van haar houden. 

Woorden zijn ontoereikend. En wat ben ik nu helemaal? Een passant op het wereld wijde web. Een passant die de ontroerend mooie maar tegelijkertijd intens verdrietige logjes leest van een moeder die haar dochter gaat verliezen. Ik weet niet wat te zeggen, hoe te reageren, het lijkt zo weinig, wat je kunt doen. Maar niet reageren is ook geen optie. Omdat dat het minste is wat je kunt doen. Laten weten dat je meeleeft, meevoelt.

Eigenlijk weet ik niet eens wat ik met dit logje wil zeggen. En daarom brand ik maar een kaarsje: voor alle mensen die het nodig hebben.