Moederziel alleen

Sinds een aantal dagen volgt ze uren en uren de journaals. Ze zapt van de ene nieuwszender naar de ander. Absorbeert alles. Ze kijkt en kijkt en is intens verdrietig. Haar PC staat dag en nacht aan, de kranten liggen in stapels op de salontafel voor haar.

De gordijnen zijn dicht, de deur in het slot. De eerste dagen werd er regelmatig aangebeld, nu is het stil. Het lampje van het antwoordapparaat knippert boosaardig. Ze heeft alle berichten gehoord terwijl ze ingesproken werden en iedere keer moest ze huilen. De batterij van haar mobieltje is inmiddels leeg. Eindelijk. Ze had hem ook uit kunnen zetten, maar ergens leek dat niet gepast. Dat ze hem uit zou zetten. Dat zou te gemakkelijk zijn. Ze heeft 91 berichten ontvangen. Ze las er geen een.

Al dagen heeft ze een barstende hoofdpijn, haar haren hangen vettig om haar gezicht. Sinds vrijdag is ze niet meer in de douche geweest. Haar lijf stinkt, ze ruikt de zure zweetlucht die om haar heen hangt.

Gelukkig heeft ze een flinke voorraad sigaretten in huis, want ze zou niet weten hoe ze zonder zou moeten. Ze weet het niet meer zeker, maar ze denkt dat ze sinds vrijdagmiddag niet meer heeft gegeten. De honger die ze voelde is langzaam verdwenen. Ze merkt dat ze trilt en beeft. Momenteel overleeft ze op alleen koffie, wijn en adrenaline. Verdoving biedt de wijn niet meer. Niets biedt haar nog verdoving.

Dat geeft niet want nu wil ze voelen. Omdat ze denkt dat ze op die manier iets goed kan maken. Haar pijn en verdriet tegenover het verdriet van zoveel mensen. Een schrale troost.

Ze kijkt naar de kranten en ziet op elk blad veelvuldig het gezicht van haar zoon. Mijn God Anders, hoe heb je het kunnen doen …


Een WE met als onderwerp: verstoppen. De andere bijdragen ook lezen? Klikkerdeklik.