Wie wat bewaart …

… die heeft wat. Dat principe brengt Grote Zus in de praktijk. ALLES moet bewaard worden. En dan ook werkelijk alles.

Een steentje, een stukje karton, een inpakpapiertje, een schelpje, een kapot schaaltje. Een paar maanden geleden was er een bonte kermis op school. Grote Zus kreeg wat geld mee en heeft haar verzameling onmisbare schatten daar enorm mee uitgebreid. Mrs. T. vindt het rommel, voor Grote Zus zijn het onvervangbare schatten.

Dat geen spullen weg kunnen gooien, dat heeft Grote Zus trouwens van haar vader. Mrs. T. is niet zo moeilijk met weggooien. Mrs. T. stoort zich trouwens ook niet aan de rommelige kamer van Grote Zus. Het is haar kamer en zolang het de spuigaten niet uitloopt, kan Mrs. T. er best mee leven.

Maar de laatste weken ziet de kamer van Grote Zus er uit alsof er een orkaan gewoed heeft, zo’n enorme puinhoop. Natuurlijk staat er speelgoed, vooral ook speelgoed dat we willen beschermen tegen de grijpgrage handjes van kleinste (en haar onderzoekende mondje). Maar ook nog knutsels van twee groepen terug, tekeningen, een schoolbord, stiften, mappen, kettinkjes, tasjes en een enorme berg knuffels. ‘Maar ik verzamel toch knuffels, mama’, zegt Grote Zus als Mrs. T. af en toe radeloos roept ‘Alweer een knuffel???’. Friemeltjes hier, frommeltjes daar, papiertjes, barbiekleertjes, schelpen.

Vandaag de eerste schooldag. Grote Zus is dus van huis en Mrs. T.? Mrs. T. ruimt Grote Zus haar kamer op. Er wordt er een kastlade leeggemaakt zodat daar een heleboel klein spul ingestopt kan worden (uit het zicht, opgeruimd staat netjes!).

En verder zijn er een aantal dingen die echt zo lelijk, vies of kapot zijn, die wil Mrs. T. weggooien. Maar dat doet Mrs. T. niet zomaar. Mrs. T. bergt de schatten op, uit het zicht van Grote Zus. En als Grote Zus er dan de eerste maand (of twee) niet meer naar vraagt, dan gooit Mrs. T. ze pas echt weg. Want stel je nou eens voor dat Grote Zus over 24 en een halve dag per sé dat ene prachtige lichtgevende dingetje moet hebben (waarvan ze er trouwens nog twee andere wel op haar kamer heeft) …

Heb jij ook van die ‘trucjes’ om met je kinderen om te gaan. Afleiden van bepaalde dingen, verbloemen van andere zaken?

Volgens Maria Magdalena

De boeken van Marianne Fredriksson zijn bij vele mensen geliefd. Zelf las ik ook een aantal van haar boeken en over één boek van haar schreef ik eerder een logje.

Nu las ik ‘Volgens Maria Magdalena‘ waarover De Gelderlander schrijft: ‘Een monument voor de vrouw door wie, als ze geen vrouw was geweest, de Christelijke kerk er heel anders had uitgezien’.

Op de achterflap:

De eerste ontmoeting tussen Maria, de moeder van Jezus, en Maria Magdalena is confronterend: ‘Ben jij de hoer met wie mijn zoon in zonde leeft?’ ‘Ja. Maar ik ben geen hoer.’ Toch ging Maria Magdalena de geschiedenis in als een prostituee die zich in de nabijheid van Jezus ophield. In werkelijkheid was ze een gevoelige, intelligente volgelinge die het aanzien van de wereld had kunnen veranderen. Als haar de kans niet was ontnomen om haar stem te laten horen. Die stem geeft Marianne Fredriksson haar in deze roman, waarin ze indringend vertelt over het leven van Maria Magdalena en haar liefdesverhouding met Jezus.

Ik vond het een mooi, maar af en toe ook wat warrig boek. Dat warrige had meer te maken met de sprongen in de tijd en doet echter helemaal niets af aan de boodschap die het boek wil geven.

Hoe zag Jezus man en vrouw? Zag hij verschillen of juist niet? Was de een beter dan de ander of de een slechter dan de ander? Volgens dit boek zag Jezus man en vrouwen als gelijke, als mens. En God, God leeft in die mens. Het is je gedrag, je houding, je instelling, hoe je bent naar anderen, naar de wereld. God zit in je.

Een stukje uit het boek:

Toen ze verderliepen naar het huis van Zacheüs werd Jezus tegengehouden door een schriftgeleerde, die vroeg wanneer het koninklijk van God zou komen. Hij antwoordde zoals hij altijd deed, dat het rijk van God niet komt op een manier dat je het met je ogen kunt zien. ‘Je kunt niet zeggen: Hier is het! of: Daar! Want het koninkrijk van God is onder u’. Hij zei het zo vaak en zo duidelijk, dacht Maria Magdelena. Toch was er niemand die hem begreep.

Het zou zo kunnen zijn dat als Maria Magdalena wel haar versie van het leven van Jezus en de woorden die hij sprak op papier had achtergelaten, dat dan het Christendom er anders uit zou zien. Dat misschien ook andere godsdiensten er anders uit zouden zien. Maria Magdalena zou er in ieder geval een vrouwelijke touch aan hebben gegeven. Een touch van vergevingsgezindheid, liefde en barmhartigheid. Het zou zo kunnen zijn …

Nog een stukje uit het boek:

Rabbi Amasja kreunde en wilde hier iets tegenin brengen maar Maria onderbrak hem. ‘Luister’, zei ze. ‘Wat zou de Messias met zijn machtige daden moeten bewerkstellingen? Nieuwe omstandigheden voor sommigen en nieuw lijden voor anderen. En nieuw oproer, nieuwe ellende, nieuwe oorlogen.’

Ze boog zich naar hem over en vervolgde, ieder woord benadrukkend: ‘Wat Jezus ons leerde was dat we ieder individueel mens moeten zien en liefhebben en zorgvuldig met hem moeten omgaan. Dát was het nieuwe’.

* * *

Vlak voor ze insliep hoorde ze het geschreeuw op Golgota weer: ‘Anderen heeft hij gered, maar zichzelf redden kan hij niet’. Gevolgd door honend gelach.

Ze ging rechtop zitten; opeens viel haar iets in. Was dat het misschien wat hij wilde met zijn kruisiging? Tonen hoe degene die macht heeft, ervoor kan kiezen om die niet te gebruiken?

Naast de boodschap die Fredriksson wellicht wil geven met dit boek is het ook nog ‘ns een mooi geschiedenisboek. Het geeft de sfeer weer van de spanning tussen Joden, Romeinen en Grieken, en laat zien wat voor problemen de eerste Christenen kenden.

Dit boek is echt de moeite van het lezen waard.

Terug van vakantie

En toen waren wij weer terug van vakantie. Maar stond er hier elke dag gewoon een logje. Want dat is verstandig zegt men. Of beter: het is in ieder geval verstandig om niet op je blog aan te kondigen dat je op vakantie gaat. Dus dan zal het nog wel veel verstandiger zijn om elke dag een logje te plaatsen (en dat doet web-log gewoon automatisch hoor), want dan lijkt het zelfs alsof je helegaar niet op vakantie bent.

Enfin: wij waren op vakantie. Wel vijf hele dagen lang. In Bunnik of all places. Maar in Bunnik was het tof. En gezellig en we deden fijne dingen.

Daarover later meer want vandaag vieren we de 25-jarige bruiloft van mijn schoonzus en zwager. Omdat zij hun feestje thuis vieren is er geen eindtijd wat het feest betreft. Wat doet vermoeden dat het een latertje gaat worden. Wij planten daarom onze tent daar in de wei en ontbijten morgenochtend tussen de koeienvlaaien. Of in de boerderijkeuken, dat staat me beter aan.

Gossie, heb ik hier nu toch echt neer gezet dat wij vannacht niet thuis zijn? Domdomdom! ;-)

30 – 9: Deze maand

Je kunt het zo gek niet bedenken, of er is wel een dag voor. Voor de maand augustus staan de volgende bijzondere dagen genoteerd.

1 augustus start borstvoedingsweek
01 t/m 29 augustus Ramadan
7 augustus Internationale Transgenderrechtendag
7 augustus Wereld Vriendendag
9 augustus Internationale dag van de inheemse volkeren
12 augustus Internationale Dag van de Jeugd
13 augustus Linkshandigendag
19 augustus Internationale Dag van de Humanitaire Hulp
23 augustus Internationale dag ter herinnering aan de slavenhandel
26 augustus Nacht van de Vleermuis
30 augustus Internationale dag van de Vermisten
31 augustus t/m 3 september Suikerfeest

Aan dit lijstje kan ik toevoegen dat er diverse verjaardagen gevierd worden. Onder andere Mr. T. op 19 augustus en Grote Zus op 31 augustus. En vandaag viert mijn broer zijn verjaardag.

Verder moet ik op 22 augustus weer aan het werk. Dat zal niet fijn zijn ben ik bang. Want ben mijn baan beu. En voel me nu zo lekker vrij. Dus da’s nie leuk nie.

Ook deze maand nog: vakantie in Bunnik, throwen we een party, doen we mee aan de kindervakantieweek, gaan we nog uit eten om de schoolvakantie af te sluiten, gaat Grote Zus naar het voortgezet onderwijs en vieren we nog een 25-jarige huwelijksfeest. Dat feest gaat best heftig worden want we zetten de tent op daar in de wei en duiken daar ‘s nachts in om vervolgens de volgende ochtend vrolijk verder te feesten.

Dochter van de Godin & Het IJskind

Ja, ik koop al mijn boeken. Da’s mijn enige ‘gekte’. Denk ik ;-). Mijn boeken leen ik uit aan een aantal mensen dat vertrouwt op mijn ‘deskundige’ oordeel. Ik schat hen eigenlijk altijd goed in en geef hen de juiste boeken mee.

Er zijn boeken die ik tot mijn favorieten reken en die ik dan ook minstens een aantal keer herlees (uiteraard wel met behoorlijke tussenpozen).

Zo is daar ‘Dochter van de Godin‘ van Joan Lambert (overigens volgens mijn moeder het allermooiste boek dat ze ooit las!). Zo ver wil ik niet gaan, maar dat het een mooi boek is, staat buiten kijf.

Op de achterflap:

De grote Afrikaanse riftvallei, één tot anderhalf miljoen jaar geleden.

Jaar na jaar na jaar teistert een aanhoudende droogte de uitgestrekte savannevlakten. Het gebrek aan drinkwater wordt zo groot, dat Zena’s hele stam dreigt uit te sterven; de jonge, krachtige mannetjes staan op het punt de groep te verlaten om in elk geval zèlf te overleven… Dan begint Zena, geïnspireerd door een droom, keien te verzamelen en die in een kring te leggen. En het is in deze cirkel van stenen dat een magische kracht zich openbaart: in een bezwerende dans smeekt Zena om regen. Levenbrengende regen, die de Oermoeder haar dochter zendt…

Van de riftvallei naar de Rode Zee, tussen vijfhonderdduizend en tweehonderdduizend jaar geleden.

Verschillende stammen hebben zich over het land verspreid, regelmatig paren de jonge exemplaren uit de verschillende groepen met elkaar. De vrouw die Zena wordt genoemd, de uitverkorene, leidt haar stam, wijs en krachtig. Ramp na ramp voltrekt zich: gigantische kuddes wildebeesten slaan op hol, alles en iedereen onder hun vernietigende hoeven vertrappend; steeds weer eisen enorme vuurzeeën talloze slachtoffers. Maar Zena leidt haar volk naar nieuwe, vruchtbare streken en in een visioen openbaart de Oermoeder het geheim van het geven van het leven aan haar. Ze moet zweren deze kennis voor eeuwig diep in zich verborgen te houden…

De Pyreneeën, van vijftigduizend tot dertigduizend jaar geleden.

Zena leidt haar volk naar de bergen, waar de grotten bescherming bieden. In de loop der jaren versieren kunstenaars de muren met wonderlijke schilderingen van bizons, jagers; een heiligdom voor de Moeder wordt opgericht. Maar oprukkende stammen uit het noorden dwingen Zena en haar volk zich tot in het hart van het grottenstelsel terug te trekken om gespaard te blijven voor deze agressieve, door mannen gedomineerde troepen. En het is daar dat de Oermoeder de vrouw Zena opdraagt haar kennis en helende krachten over te dragen op haar dochter Zena, om verzekerd te zijn van de continuïteit van de kringloop van het leven…

Een prachtig boek is dit, het zou zo gegaan kunnen zijn. Alles. Ik zou zeggen: lezen!!!

En zo is daar ‘Het IJskind‘ van Elizabeth McGregor.

Op de achterflap:

Jo Harper, een erg succesvolle jonge journaliste, heeft slechts haar tweejarig zoontje als tastbare en zeer geliefde herinnering aan haar relatie met Douglas overgehouden. Wanneer Sam zeer ernstig ziek wordt, is er niet veel hoop voor hem: alleen een beenmergtransplantatie met als donor zijn volwassen halfbroer John zal hem kunnen redden.
Maar John is onvindbaar. Hij geeft zichzelf de schuld van het dodelijke ongeluk van zijn vader Douglas en heeft zich teruggetrokken uit de bewoonde wereld. Hij heeft zich ten doel gesteld zijn vaders werk te voltooien en hij treedt in diens voetsporen op de onherbergzame, ijzig koude Noordpool op zoek naar de restanten van de historische ontdekkingsreis van Sir John Franklin. Deze is in het midden van de 19e eeuw met twee schepen op zoek gegaan naar een doorvaart om de noord en is met zijn gehele bemanning spoorloos verdwenen.
Terwijl de ziekte zich bij Sam steeds verder openbaart, vecht Jo in een wanhopige race tegen de klok om het leven van haar zoon en dat van haar stiefzoon te redden.
Het IJskind is een diep ontroerende roman over hoop en wanhoop, opoffering en liefde en over het doorzettingsvermogen van een vrouw, die weigert om zich bij het noodlot neer te leggen.

Dit boek speelt zich niet alleen af in de huidige tijd, ook de poolexpeditie van John Franklin wordt gevolgd. Daarnaast worden korte stukken uit het bestaan van een ijsbeer gevolgd. De verschillende verhaallijnen lopen prachtig in elkaar over. Ik zeg wat dit boek betreft ook: lezen!!!

30 – 19: waar heb ik spijt van?

Nergens. Ik heb oprecht nergens spijt van. Niet van de dingen die ik gedaan heb en niet van de dingen die ik gelaten heb.

Spijt is een energieverspillende emotie die nergens toe leidt. Een emotie die je waarschijnlijk alleen maar meer verdrietig maakt dan hetgeen waarover je de spijtgevoelens hebt.

Natuurlijk denk ik wel ‘ns: Goh, Mrs. T. was dit nu handig of had je dat wel moeten doen? Als het dan nodig is dan herstel ik dat wat het betreft nog, ik bied mijn excuses aan of ik ga er op een andere manier mee om. Ik handel het af. Zodat ik later geen spijt hoef te hebben van onuitgesproken/onafgemaakte zaken. ;-)

Hoe zit dat met jou? Vaak spijt van iets dat je wel of niet gedaan hebt?