Verliefd

Kleine Zus is hartstikke verliefd. Op A. En ze hebben heus en serieus verkering. Toch zeker al een maand of 6 denk ik.

Laatst was ze fanatiek de stoep aan het versieren. Ze tekende zichzelf (rechts) en A. (links) en ze tekende dat ze verliefd zijn.

Op mijn vraag wie dan dat meisje in het midden van haar tekening is, is haar reactie: ‘Dát is nou de liefde!’.

Gastlogje 6: pleegkinderen

Op mijn vorige blogs schreef mijn moeder af en toe een gastlogje. En hoera: ze gaat hier ook op Triltaal mee door. Vol trots presenteer ik gastlogje 6 van mijn moeder.

* * *

Waarschijnlijk heb ik het geërfd van mijn ouders want die hadden vroeger ook al kinderen uit Oostenrijk of een Nederlands kindertehuis te gast om een paar weken een normaal gezinsleven mee te maken. We hadden op onze boerderij volop ruimte  om te spelen.

In de tijd dat wij trouwden (44 jaar geleden) was er in Nederland sprake van overbevolking en leek het zelfs een beetje asociaal om meer dan 2 kinderen te krijgen. Toen onze zoon en dochter geboren waren en wij vonden dat er in ons huis en ons hart wel plaats was voor nog een kindje besloten we ons te verdiepen in pleegkinderen. We waren het er over eens dat  het beter was een kind dat het nodig had een kans te geven dan voor een eigen derde kind te kiezen.

Zo volgden er voorlichtingsavonden en bezoeken van maatschappelijke werksters en na een tijdje werd ons de vraag gesteld of we geen 2 kinderen wilde opnemen. Er werd namelijk gezocht naar een plaats voor een broertje en zusje (4 en 5 jaar oud) en het was heel belangrijk om die samen te laten opgroeien.

Zo kwamen er 2 kleuters voor proefweekenden en vakantieweken in ons gezin. Al snel ontdekten we dat met liefde en goede wil lang niet ieder probleem op te lossen is. Al vonden onze eigen kinderen het in het begin wel leuk, al gauw gingen ze knokken voor hun eigen plaatsje en onze aandacht. Wat we nog nooit gehad hadden was dat er ruzie werd gemaakt wie er in de auto bij het raampje mocht zitten. Met twee kinderen hebben ze gewoon ieder hun raampje. Als ik dan zei dat wie lief en verstandig was gewoon in het midden ging zitten wilden ze opeens met vieren lief en verstandig zijn en werd daar weer over gevochten. Als Wim van z’n werk kwam vlogen de twee gasten hem uitbundig om zijn nek. Ze waren  opgegroeid zonder vader en dus vonden zij die papa helemaal geweldig! Ik zag dan onze dochter wat sip kijken alsof ze wilde zeggen: Het is wel mijn vader hoor! Zo waren er talloze momenten met grote en kleine conflicten waarin ik ernstig ging twijfelen aan onze opvoedkundige kwaliteiten. Misschien was het op langere termijn wel gelukt om samen verder te gaan maar vaak was ik er doodmoe van.

Het moeilijkste was dat de eigen moeder steeds weer naar de rechter stapte om de ouderlijke macht terug te krijgen. Zolang daar geen beslissing over was konden de kinderen ook niet in ons gezin geplaatst worden en zo wisten we eigenlijk niet of we samen iets aan het opbouwen waren of dat we weer afscheid moesten gaan nemen.

Toen er na minstens 5 rechtszaken nog geen besluit was hoe het verder zou gaan, hebben we met pijn in ons hart de beslissing genomen te stoppen en na die tijd hebben we nooit meer iets van de kinderen gehoord. Ik heb nog wel eens geïnformeerd in het kindertehuis waar ze verbleven als ze niet bij hun moeder konden zijn, maar die gaven een beetje bot te kennen dat het beter was als ze geen contact meer met ons zouden hebben. Misschien hadden ze daar ook wel gelijk in?

Het heeft ons teveel kruim gekost om het nog eens opnieuw aan te durven. Daardoor is onze bewondering voor mensen die wel pleegouders durven zijn enorm groot. Wij hebben het geprobeerd en het is moeilijk om voor jezelf te moeten bekennen dat deze taak te zwaar voor ons was, we konden het emotioneel niet aan.

Intussen zijn onze gastpleegkinderen al rond de 40. Zouden ze zelf ouders zijn en is het gelukt om met hun eigen moeder een band te blijven houden? We wensen ze alle goeds van de wereld toe! Kier.

Over bijzondere mensen, een bbq, een oogverblindend manneke en CARS-dekbedden

Ik heb inmiddels diverse ontmoetingen mogen hebben met mensen die ik via het bloggen / twitteren heb leren kennen. Tot op heden ben ik nog nooit teleurgesteld geweest in die ontmoetingen en ook de date van afgelopen weekend was er één met een gouden randje.

Het is zo bijzonder dat je met mensen die je via het grote wereldwijde web hebt leren kennen zo’n klik kunt hebben.  Maar het echt uitleggen kan ik niet. Ik had het er gisteren nog met Mr. T. over, over hoe het voelt en hoe ik zoek naar de juiste woorden om dat gevoel te omschrijven.

Ik doe een poging: je hebt geen echte geschiedenis (van vroeger) met elkaar en dat is fijn. Je bent daardoor gewoon wie je bent, je bent vrij, je kiest hier voor, je bent volwassen, je weet wat je wilt en wat niet. En je mag dat allemaal ook zijn. Er ontstaan intense en mooie gesprekken en ik vind het indrukwekkend dat er over en weer zo’n vertrouwen is dat er heel open gepraat wordt over de meest uiteenlopende zaken. Heel erg bijzonder. Heel erg fijn. Heel erg ontroerend.

Ik ben wel ‘ns bij een meeting geweest met heul veul volwassenen en ook heul veul kinderen. Dat was leuk, maar echt tot gesprekken komen doe je dan niet. Vorig jaar heb ik ook een aantal ontmoetingen mogen meemaken. Zo was daar een bloglunch met zo’n 12 vrouwen en een high tea met pak ‘m beet 20 vrouwen. Ook heel leuk, maar ook weer een behoorlijk groot aantal. Stiekem ben ik meer van de ontmoetingen in petit comité. Ik Ik ♥ kleine groepjes. Zo ging ik vorig jaar met Wondelgijn en Heidi uit eten en dat was goed, gezellig en lekker.  Zo ontmoette ik in mei van dit jaar vier dames in Utrecht en zeker weten dat we in die samenstelling nog vaker af gaan spreken. En over klein comité gesproken: ik ontmoette Yvonn ooit helemaal in mijn (en haar) uppie. Geen seconde ongemakkelijk gevoeld. De ontmoeting van afgelopen zaterdag was ook met een klein groepje.

In het altijd pittoreske Repeldorp ontvingen Repel en haar Bevelvoerder: Heidi met eega, Joel met haar buitengewoon charmante jongste, Yvonn en mij. Wij werden verwend met een prima bbq (wat is het toch heerlijk als mannen doen waar ze goed in zijn: het bakken van vlees op de bbq zodat wij vrouwen kunnen doen waar wij goed in zijn: kletsen en lonken naar baby K.) en prima wijn. Helemaal mooi was dat we ook mochten blijven slapen. Want mijn woonplaats en Repeldorp, da’s best heul ver uit elkaar en een wijntje drinken vind ik lekker dus dat mogen blijven slapen was helemaal perfect natuurlijk. Er werd op twitter al druk gespeculeerd over wie er onder het felbegeerde CARS-dekbedje mocht, maar hé, Repel is niet voor één gat te vangen: ze maakte gewoon alle bedden op met CARS-dekbedden. Gaaf. En ook al lag het bedje waarin ik lag prima, echt heel erg veel geslapen heb ik niet.

Na een kort nachtje hebben we met ons viertjes (Heidi en eega sliepen in een B&B en de Bevelvoerder had dienst) en het ontzettend charmante kleine kereltje ontbeten en nog lekker even nagekletst.

Lieve Repel en Bevelvoerder, ook nog een keer vanaf hier: bedankt voor jullie enorme gastvrijheid. En de rest: ook jullie, bedankt!

Schaduwkinderen

Ik las ergens (geen idee meer waar) over het boek ‘Schaduwkinderen‘ van Torey Hayden en werd getriggerd door wat men schreef. Ik kocht het vervolgens tweedehands.

Op de achterflap:

Op de psychiatrische afdeling van een ziekenhuis komt therapeute Torey Hayden voor drie van de grootste uitdagingen op haar vakgebied te staan.

Cassandra, negen jaar, ernstig verwaarloosd en mishandeld. Ze praat niet meer. Torey probeert haar vertrouwen te winnen. Maar Cassandra vertoont toenemend gewelddadig gedrag.

Drake, een lief jongetje van vier, spreekt ook geen woord, behalve tegen zijn moeder. Zijn enige vriend is zijn tijgerknuffel.

Gerda is de derde patiënt. Zij is tweeëntachtig jaar oud, heeft een beroerte gehad en is nu angstig en zwaar depressief. Hoewel Torey nooit eerder met volwassenen heeft gewerkt, besluit ze Gerda niet aan haar eenzame lot over te laten.

Het is een boek dat vlot leest en hoewel het thema mij als moeder aan zou moeten spreken pakte het boek me niet echt. Let wel: hetgeen Cassandra en Drake mee moe(s)ten maken is intens verdrietig en het mag natuurlijk absoluut niet wat deze (of andere) kinderen mee moeten maken, maar ik vind het boek vrij vlak blijven. Wat me dus eigenlijk weer behoorlijk aan het twijfelen maakt wat mijn eigen empathie betreft, want hoe kan je zulke dingen nu als vlak ervaren?

Wat de manier van therapie betreft vind ik dat Hayden af en toe de plank behoorlijk mis slaat. Gelukkig is ze eerlijk genoeg om dat dan ook direct te erkennen in haar boek.

Cars-dekbed

Weet je wat ik vanavond vannacht ga doen? Ik ga vannacht iets doen wat ik nog nooit gedaan heb. Ik ga namelijk slapen onder een heus Cars-dekbed.

Nou weet ik, als meisjesmama, natuurlijk niet zo veel van jongensspeelgoed, dus ik ben enorm benieuwd hoe dat nu slaapt, zo’n Cars-dekbed. Of het anders slaapt en of je dan ook andere dromen krijgt. Of dat je juist wakker ligt en na gaat denken over alle stoere jongensdingen die je de volgende dag nog moet doen.

Dat Cars-dekbed dat is trouwens te vinden ergens in het westen des lands. Want daar ga ik henen. Voor een heuse intieme blogmeeting!!! Met een aantal zeer lieve blogmeiden. Zin in. En wie weet: later een verslagje!!!