Gastlogje 6: pleegkinderen

Op mijn vorige blogs schreef mijn moeder af en toe een gastlogje. En hoera: ze gaat hier ook op Triltaal mee door. Vol trots presenteer ik gastlogje 6 van mijn moeder.

* * *

Waarschijnlijk heb ik het geërfd van mijn ouders want die hadden vroeger ook al kinderen uit Oostenrijk of een Nederlands kindertehuis te gast om een paar weken een normaal gezinsleven mee te maken. We hadden op onze boerderij volop ruimte  om te spelen.

In de tijd dat wij trouwden (44 jaar geleden) was er in Nederland sprake van overbevolking en leek het zelfs een beetje asociaal om meer dan 2 kinderen te krijgen. Toen onze zoon en dochter geboren waren en wij vonden dat er in ons huis en ons hart wel plaats was voor nog een kindje besloten we ons te verdiepen in pleegkinderen. We waren het er over eens dat  het beter was een kind dat het nodig had een kans te geven dan voor een eigen derde kind te kiezen.

Zo volgden er voorlichtingsavonden en bezoeken van maatschappelijke werksters en na een tijdje werd ons de vraag gesteld of we geen 2 kinderen wilde opnemen. Er werd namelijk gezocht naar een plaats voor een broertje en zusje (4 en 5 jaar oud) en het was heel belangrijk om die samen te laten opgroeien.

Zo kwamen er 2 kleuters voor proefweekenden en vakantieweken in ons gezin. Al snel ontdekten we dat met liefde en goede wil lang niet ieder probleem op te lossen is. Al vonden onze eigen kinderen het in het begin wel leuk, al gauw gingen ze knokken voor hun eigen plaatsje en onze aandacht. Wat we nog nooit gehad hadden was dat er ruzie werd gemaakt wie er in de auto bij het raampje mocht zitten. Met twee kinderen hebben ze gewoon ieder hun raampje. Als ik dan zei dat wie lief en verstandig was gewoon in het midden ging zitten wilden ze opeens met vieren lief en verstandig zijn en werd daar weer over gevochten. Als Wim van z’n werk kwam vlogen de twee gasten hem uitbundig om zijn nek. Ze waren  opgegroeid zonder vader en dus vonden zij die papa helemaal geweldig! Ik zag dan onze dochter wat sip kijken alsof ze wilde zeggen: Het is wel mijn vader hoor! Zo waren er talloze momenten met grote en kleine conflicten waarin ik ernstig ging twijfelen aan onze opvoedkundige kwaliteiten. Misschien was het op langere termijn wel gelukt om samen verder te gaan maar vaak was ik er doodmoe van.

Het moeilijkste was dat de eigen moeder steeds weer naar de rechter stapte om de ouderlijke macht terug te krijgen. Zolang daar geen beslissing over was konden de kinderen ook niet in ons gezin geplaatst worden en zo wisten we eigenlijk niet of we samen iets aan het opbouwen waren of dat we weer afscheid moesten gaan nemen.

Toen er na minstens 5 rechtszaken nog geen besluit was hoe het verder zou gaan, hebben we met pijn in ons hart de beslissing genomen te stoppen en na die tijd hebben we nooit meer iets van de kinderen gehoord. Ik heb nog wel eens geïnformeerd in het kindertehuis waar ze verbleven als ze niet bij hun moeder konden zijn, maar die gaven een beetje bot te kennen dat het beter was als ze geen contact meer met ons zouden hebben. Misschien hadden ze daar ook wel gelijk in?

Het heeft ons teveel kruim gekost om het nog eens opnieuw aan te durven. Daardoor is onze bewondering voor mensen die wel pleegouders durven zijn enorm groot. Wij hebben het geprobeerd en het is moeilijk om voor jezelf te moeten bekennen dat deze taak te zwaar voor ons was, we konden het emotioneel niet aan.

Intussen zijn onze gastpleegkinderen al rond de 40. Zouden ze zelf ouders zijn en is het gelukt om met hun eigen moeder een band te blijven houden? We wensen ze alle goeds van de wereld toe! Kier.

19 gedachten over “Gastlogje 6: pleegkinderen

  1. Ik vind het zo knap als mensen dat kunnen; pleegkinderen opvoeden. Een collega doet dat ook en ik hoor regelmatig de moeilijke zaken waar je op stuit.
    Extra lief aan dit logje vind ik de kleine Mrs.T die ik opeens voor me zie….

  2. Goh wat een beslissing… maar in ieder geval het geprobeerd te hebben moet toch wel enigszins goed voelen.
    Denk ook niet dat ik er geschikt voor zou zijn…
    Heb wel veel respect voor ‘pleegouders’.
    Leuk zo’n gastlogje!

  3. Ik vind het altijd al knap als mensen er aan gaan beginnnen. Mij lijkt het heel moeilijk en heb er op dit moment ook niet de ruimte voor.
    Ik kan me voorstellen dat je nu benieuwd bent hoe het met de kinderen gaat!

  4. Ik heb regelmatig te maken met kinderen die in een pleeggezin zijn opgevoed en vandaar mijn diepe respekt voor de mensen die het op kunnen brengen. Het lijkt inderdaad allemaal zo mooi, maar vaak hebben deze kinderen schade geleden en kunnen er moeilijk doorheen komen. Dat is een proces van jaren en een vreselijke grote (af en toe onoverkombare) kluif voor pleegouders.

  5. Ik heb bewondering voor de mensen die pleegkinderen in huis nemen!
    Zoals u het heeft geprobeerd, heeft ook net zo veel waardering.

  6. Ik vind het altijd heel bijzonder als ik dat hoor en of lees van mensen. Bewondering ook.

  7. Mooi beschreven moeder van T. Ik kan me voorstellen dat je terug kijkt en denkt: he, hoe zou het met ze zijn. Hoe zouden die kinderen nu over ons denken. ZOUDEN ze nog wel eens aan ons denken.

    Pracht verhaal.

  8. Ja, als je eigen kinderen er bij in dreigen te schieten is de grens, denk ik, wel bereikt. Kinderen met een heftig verleden, zijn heel moeilijk in hun hechting. Ze zijn gewend om te moeten knokken voor aandacht en gaan daar dus gewoon mee door in een pleeggezin. Juist dat is heel bedreigend voor de eigen kinderen die de liefde en aandacht altijd als iets vanzelfsprekends hebben ervaren. U heeft het prachtig beschreven en u heeft ook een dappere beslissing genomen.

  9. Hai, fijn dat u gastblogjes blijft schrijven.
    Ik zou het ook niet kunnen, ik zag het geknok met stiefkinderen al dus pleegkinderen zou niks worden. Mijn collega heeft al jaren 1 pleegkindje. Een aantal jaren geleden is er 1 pleegkindje ontvoerd, daar heeft ze nog steeds verdriet van en dit kindje zijn, net als bij u, constant rechtzaken om. Ze ziet dat de moeder steeds weer de kinderen verwaarloosd in de weekenden maar toch maakt ze de kinderen helemaal dol dat ze terug komen naar huis. Mijn collega wil nu, net als jullie dat er duidelijkheid komt want zo wil ze niet verder.

    gr. Elise

  10. Wat een moeilijke beslissing moet dat geweest zijn. Het zal misschien gevoeld hebben als falen, maar het is juist een teken van grote zelfkennis, wanneer je inziet dat iets niet loopt zoals je graag zou willen.
    Hier is het grootste respect op zijn plaats.

  11. Mijn voormalig schoonouders hadden ook pleegkinderen. Waar het bij een aantal heel goed liep, hebben ze inderdaad ook een paar heel heftige ervaringen achter de rug. Met kinderen die aan de drugs gingen en weet ik wat niet meer. Ik heb heel veel respect voor mensen die het aandurven om kinderen die een moeilijke tijd doormaken een thuis te bieden. En nog meer voor mensen die vervolgens ook eerlijk genoeg zijn om te erkennen dat de combinatie wellicht toch niet lukt.
    Dus mevrouw Kier, petje af!

  12. wat ontzettend openhartig en eerlijk, en ik kan het mij voorstellen. soms is de schade al zo groot bij deze kinderen dat er zoveel hulp bij moet dat alleen liefde en opvoeden niet genoeg is.
    Maar u heeft het geprobeerd, hoeveel mensen lopen er niet om heen en zien het niet als ‘hun probleem’, vaak zelfs de eigen ouders.
    alleen daarvoor al heb ik heel veel respect!

  13. Wat een mooi en eerlijk geschreven verhaal! U hebt het met uw man toch maar aangedurfd en u hebt vervolgens ook aangedurfd de juiste beslissing te nemen toen het niet echt bleek te werken. Ik kan me voorstellen dat u benieuwd bent hoe het verder is gegaan met de pleegkinderen want vergeten doe je ze niet. Ik denk dat ze u ook niet vergeten zijn..

  14. Dag mevrouw Kier,
    Wat dapper dat u dit gedaan heeft, ik heb hier heel veel bewondering voor. Ik ken u wel niet persoonlijk maar uit alle verhalen die Mrs. T schrijft en uit uw reacties en gastlogjes weet ik zeker dat u een schat van een moeder bent.

  15. Nou moeder van Mrs. T. daar krijg ik kippenvel van. Voor u en uw man heb ik groot respect. Jammer dat het zo gelopen is, maar uw hart zit op de goede plek.

Reacties zijn gesloten.