Vandaag

Ha, wat een fijn lijstje dit: het kan namelijk vaker gebruikt worden!

1. Bij het avondeten eet/at ik ….

2. Vandaag was het belangrijkste wat ik deed …

3. Vandaag moet ik echt nog …

4. Buiten is het vandaag …

5. Vandaag dacht ik veel aan …

6. Vandaag haalde ik het meeste voldoening uit …

7. Vannacht sliep ik …

8. De ringtone van mijn mobieltje klinkt vandaag zo …

9. Vandaag draag (droeg) ik overdag deze kleding …

10. Vandaag ga (ging) ik om … naar bed

Om de antwoorden gemakkelijker leesbaar te maken, selecteer de vragen, control c en control v in het reactieveld.

Kleine Zus in groep 3

En dan hebben we natuurlijk ook nog Kleine Zus. Het durske is op 22 augustus begonnen in groep 3.

Wat valt dat leeftijdsverschil tussen beide meiden uiteindelijk toch goed uit! Het is zo leuk mama te mogen zijn van twee meiden die allebei aan zo’n andere fase in hun leven beginnen!

Kleine Zus leert woordjes schrijven en lezen en ook rekenen. Ze vertelt trots welke woordjes ze geleerd heeft en wat ze allemaal gedaan heeft. Afgelopen donderdag kwam ze thuis met de controlekaart van kern 1 en deze woordjes staan daar allemaal op: mis, raar, raam, mes, is, vaar, raap, raar, aap, mep, rem, raar, vis, maar, vaas, paar, pim, ver, slim, saar, sip, sis. De meeste leest ze hartstikke vlot voor en een aantal moet ze nog ‘hakken’ en kan ze dan pas oplezen. Zo schattig!

Elke woensdag gaat Kleine Zus naar de logopedie en daar gaat ze goed vooruit. Gelukkig maar want ik moet zeggen dat ik dat oefenen thuis nog vrij regelmatig vergeet.

Kleine Zus zit nu met 19 kinderen in de klas. Dat is lekker klein. Nog wel. Want in januari stroomt een deel van groep 2 door naar groep 3. Dat heeft weer te maken met de instromers die in groep 1 (of beter: groep 0) instromen. Daardoor wordt de combinatieklas 1/2 te groot.

Door teruglopende kinderaantallen heeft de school moeten besluiten om van 8 groepen terug te gaan naar 7 groepen met dit als resultaat. In januari komen er dus 12 groep tweeërs bij de klas van Kleine Zus. Dat maakt dan een totaal van 31 kinderen.

En dan ook nog kinderen die twee totaal verschillende aanpakken nodig hebben. Ik kan er me totaal geen voorstelling van maken hoe de school dat wil gaan doen. Kleuters die vooral toch nog spelen en in de kring werken combineren met groep drieërs die moeten leren lezen, schrijven en rekenen. Maar ik weet zeker dat de school haar uiterste best zal doen om van deze combinatieklas een succes te maken. Het enige dat mij een beetje tegenstaat is de grootte van de groep straks. 31 Kinderen: ik geef het de juffen te doen.

Gerechtigheid

Gisteren leek de dag een eeuwigheid te duren. Net zoals de jaren daarvoor niet voorbij leken te willen gaan. Vannacht heeft ze verschrikkelijk slecht geslapen. De tijd leek stil te staan. ‘Hoe gek zit de mens in elkaar’, dacht ze, terwijl ze wakker lag, ‘Jaren heb ik naar deze dag toegeleefd en nu lijkt het alsof ik een slecht geweten heb. Alsof ik niet mag voelen wat ik voel. Alsof ik me niet mag verheugen’.

Uiteindelijk viel ze toch nog in slaap. Een korte en onrustige slaap. Toen ze de gordijnen opende zag ze dat de wereld grijs en grauw was, het miezerde zachtjes. Dat klopte niet vond ze; de zon hoorde te schijnen, de lucht hoorde strak blauw te zijn. Ze wilde vogels horen fluiten, de buurman horen neuriën, schoolkinderen horen lachen. Het zou een prachtige dag moeten zijn. Het werd haar dag der gerechtigheid.

Ze maakte haar ontbijt klaar en las de krant. Een klein berichtje op de voorpagina kondigde háár moment aan. Nog een paar uur en dan was het zover,  eindelijk.

In de afgelopen jaren had ze familie en vrienden van zich vervreemd. Ze begrepen haar wel, zeiden ze, maar hoe konden ze haar begrijpen? Ze voelden niet wat zij voelde, haar pijn, haar eenzaamheid en haar woede.  Alleen op de wereld, zo was ze sinds hij haar alles afnam. Alleen en boos. Op alles.

Misschien dat ze vanaf morgen kan beginnen met een langzaam genezingsproces? Misschien dat ze vanaf morgen met de rest van haar leven kan beginnen. Hoopt ze. Als het volbracht is.

Ze moet zich klaar gaan maken. De trein naar Huntsville vertrekt over een klein uur. Ze gaat vandaag een onmens zien sterven. Hem zien sterven zal betekenen dat haar leven weer begint. Zijn dood zal alles anders maken. Alles. Vanaf morgen.

__________________________________________________________________

Eindelijk weer een WE-300. De andere bijdragen ook lezen? Klikkerdeklik.

De witte veer

Ik ben fan van John Boyne, dat mag inmiddels wel duidelijk zijn gezien het feit dat ik eerder al meerdere logjes aan zijn boeken besteedde. Maar oh mensen,nu las ik toch al weer een prachtig boek van hem. Zijn nieuwste boek ‘De witte veer’ wordt vast en zeker een klassieker!

Op de achterflap:
September 1919. De eentwintigjarige Tristan Sadler stapt in Norwich uit de trein om een pakketje brieven te overhandigen aan Marian Bancroft. Tristan vocht tijdens de Eerste Wereldoorlog aan de zijde van Marians broer Will, die de oorlog niet overleefde.

Terwijl ze samen door de straten van de stad wandelen, hoopt Tristan zijn hart te luchten bij Marian en haalt hij herinneringen op aan de bijzondere vriendschap met haar broer. De brieven zijn echter niet de ware reden van Tristans bezoek; hij draagt een groot geheim met zich mee dat hun beider levens voorgoed kan veranderen en zelfs verwoesten …

De eerste pagina’s van het boek vond ik nogal warrig en niet echt terzake doend, maar gaandeweg het boek werd ik meer en meer het boek ingezogen.

Wat een fantastisch mooi boek, wat zijn de gedachten van de hoofdpersoon herkenbaar, wat begrijp je hem goed terwijl het boek zich zo’n 90 jaar geleden af heeft gespeeld. Het boek gaat over de waanzin van de oorlog, de taboes die er bestonden rondom homoseksualiteit, over -ten koste van alles- staan voor waar je in gelooft, over de kracht van de groep, over liefde, dood, heersende denkbeelden en niet (of juist wel) af willen wijken van de norm.

Echt: een pracht van een boek! Lezen dus. Snel!

Voortgezet onderwijs

Grote Zus gaat sinds 31 augustus met veel plezier naar de Havo. Haar rugzak is loeizwaar omdat ze meent dat ze elke keer al die nog niet in gebruik zijnde schriften mee moet nemen. Mijn opmerking dat dat echt niet nodig is negeert ze. Heerlijk zo’n eigenwijze puber in tha house.

Haar rooster is vrij mild. Elke dag om 08.30 uur beginnen. Op maandag is ze om 16.15 uur uit, op dinsdag om 14.40 uur, op woensdag om 14.00 uur, de donderdag om 14.40 uur en op vrijdag al om 13.20 uur. Heerlijk vroeg weekend dus!

De lessen worden aangeboden in blokken van 80 minuten. Dat betekent dat ze per dag maximaal 6 vakken heeft. Dat geeft een boel rust en is goed te behappen. Verder zijn de ‘leuke’ vakken zoals gym, muziek en tekenen mooi over de week verdeeld. ‘s Ochtends vroeg staat ze wel heel erg op tijd op (ze is eerder uit bed dan ik), ze ontbijt, smeert haar eigen lunchpakketje en vertrekt meer dan royaal op tijd. Ze hebben om 07.45 uur afgesproken bij ‘De Paal’ terwijl ze zo’n 20 minuten moet fietsen. Ik ben benieuwd hoe lang het nog zal duren dat ze zo verschrikkelijk vroeg vertrekken.

Ze heeft een hartstikke leuke klas met 17 meiden en 10 jongens. Van groep 8 zijn 2 andere jongens en 2 meiden naar dezelfde richting gegaan. Die drie dames samen kunnen het hartstikke goed vinden en ze zijn al over en weer bij andere klasgenootjes op bezoek geweest. Heette dat in groep acht nog ‘spelen’, nu is het ‘kletsen’ geworden. Schattig!

De eerste lesuitval is ook al weer een feit. Helaas voor Grote Zus was dat tekenen. ‘Oh, daar heb ik me al maanden op verheugd en nu viel het uit’, vertelde ze na school aan mij. Als er op school lesuitval is, dan wordt er iets geregeld. De kinderen gaan dus niet rondzwerven buiten het gebouw. Ook als de eerste lessen uitvallen, dan toch worden de kinderen om 08.30 uur verwacht. Er wordt dan studieles of iets anders geregeld. Ook als de laatste lesuren uitvallen, dan nog mogen de kinderen niet eerder naar huis. Aan de ene kant vind ik dat best een goed iets, aan de anderen kant denk ik: die eerste of laatste uren is het toch wel fijn als ze thuis kunnen blijven of eerder naar huis mogen.

Ze is tot nu toe fanatiek met haar huiswerk. Manlief en ik hebben een mooie verdeling gemaakt vind ik: hij helpt haar met wiskunde, natuurkunde en dat soort vakken en ik met de talen, geschiedenis en aardrijkskunde. Ik vind het zo leuk om die boeken in te kijken en te zien waar ze mee bezig is. Haar eerste ‘ik-zie-het-niet-meer-zitten-met-al-dat-huiswerk-en-ook-nog-alle-andere-leuke-dingen-die-ik-eigenlijk-wil-doen-en-hoe-pas-ik-dat-allemaal-in-elkaar-paniekaanval’ heeft ze inmiddels ook gehad. Een goed gesprek met haar, haar wijzen op hoe goed ze het doet en haar uitleggen hoe ze moet plannen waren voldoende om haar weer te laten lachen. Er zullen heus nog wel van dit soort momenten volgen, maar daar komen we samen gewoon uit.

Vorige week hadden we de eerste ouderavond op de school. Ook deze school is trouwens spiksplinternieuw (dus niet alleen Kleine Zus zit in een prachtig nieuw –of in haar geval oud- gebouw) ook Grote Zus begint in een prachtig modern gebouw. Voordeel is dan dat je als brugsmurf niet de enige bent die de weg nog niet weet. Na de ouderavond kregen we een rondleiding door het gebouw  en wauw: gaaf!!!

Ik hoop dat Grote Zus een geweldige middelbare schooltijd krijgt.