Zelfportret 3

Zoals beloofd vandaag het laatste deel uit de ‘serie’ Zelfportret. Voor deel 1: klik en deel 2: klik!

  1. Wat is jouw definitie van geluk?
  2. Hoe ontspan jij je?
  3. Geloof je in God?
  4. Welk leed heb jij anderen berokkend?
  5. Waaraan ben jij het meest gehecht?
  6. Wat is de beste plek om te wonen?
  7. Wie hoop jij nooit meer terug te zien?
  8. Hoe is ongeluk te vermijden?
  9. Wat is jouw devies?

Om de antwoorden gemakkelijker te kunnen lezen, selecteer de vragen, control c en control v in het reactieveld.

Een koude neus

Ik ben niet een heel gemakkelijke (in)slaper. Het duurt, nadat ik in bed gestapt ben, 99 van de 100 keren minstens een uur voordat ik in het rijk der dromen beland ben. Da’s niet heel fijn, maar ik ben er inmiddels aan gewend en ik lig er ook niet meer wakker van (hahaha, geweldige woordspeling). Dat is wel ‘ns anders geweest, maar dat is een heel ander verhaal.

Als ik in bed lig, dan wil ik eigenlijk niet met mijn hoofd onder de dekens liggen. Want ik heb het idee dat ik dan niet goed kan ademhalen. Dat zal waarschijnlijk meer tussen mijn oren zitten, dan dat het echt zo is, maar heus, met het hoofd onder de dekens, dát houd ik niet lang vol.

Feit echter is dat ik niet kan slapen als ik een koude neus heb. En een koude neus, dames en heren, die heb ik de laatste tijd dus vrijwel nachtelijks. Het is tenslotte ook niet voor niets winter.

Een koude neus is voor mij horror. Want slapen met hoofd onder dekens lukt niet (en neus wordt daar trouwens ook niet echt warm van), met een zakdoekje -als een soort van klein dekbedje- op je neus slapen is ook enigszins raar en met je hoofdkussen op je hoofd tot net voorbij het puntje van je neus maar uiteraard niet over de neusgaten, dát is helemaal suf. Echt, als die neus koud is, dan blijft ie dat heel, heel, heel lange tijd.

Inslapen met koude voeten vind ik trouwens ook helegaar niet tof. En ook daar heb ik de laatste tijd veel last van. Ik kan mijn voeten best wel tussen de benen van Mr. T. stoppen (Mr. T. is een kacheltje mensen, die heeft het nooit, nooit, nooit koud en loopt ook nu nog gewoon in shirtjes met korte mouwen rond en met zonder hemd ook nog dus die vind dat echt niet erg als hij ook maar af en toe het binnenlepeltje mag zijn), maar daar wordt het plekje waar mijn voeten normaal liggen niet warm van. Want als ik dan mijn eigen plekkie opzoek, ik ben immers een solitaire slaper, dan is daar het matras nog kkkkkoud.

Het is duidelijk, die uiteinden van mij, die maken het mij niet gemakkelijk de laatste tijd. Dat het maar snel lente mag worden.

Wat houd jou uit je slaap?

One night only

Zelfs in de kleedkamer hoort hij het gegons van opgewonden publiek. Hij gaat staan en checkt zijn outfit, het pak zit hem als gegoten. Hij is, als hij zo arrogant mag zijn, altijd al een mooie vent geweest. Tenminste, dat zeggen ze en ze hebben gelijk! Ach wat, hij mag er nog steeds zijn. Voor zijn leeftijd.

Hij trekt zijn manchetten recht en friemelt nog wat aan z’n strikje. Hij strijkt door zijn haren en knipoogt naar z’n spiegelbeeld. Hij gaat knallen. Voor de laatste keer. Hij opent de deur en hoort nu duidelijker het ritmische applaus van het publiek. Geklap dat steeds sneller gaat. Het publiek is er klaar voor.

Hij klopt aan bij de kleedkamer van Anita en steekt, na haar ‘ja’, zijn hoofd om de deur. Ze kijkt hem lachend aan: ‘Toi toi toi, maat. Tot over een half uurtje’. Ach Anita, wat zal hij dit missen.

Hij loopt de gangen door, steeds dichter naar het geluid. De adrenaline begint door zijn aderen te stromen, hij is tot het uiterste gespannen. Hij is er klaar voor. Hij gaat het maken! Vanavond gaat hij het maken. Voor de allerlaatste keer!

Dik twee uur later staat hij uitgeput op het podium. Het publiek is uitzinnig, ze roepen hem steeds terug. They want more! Links en rechts van hem staan zijn geliefde collega’s. Anita natuurlijk. Ze was er vanaf het begin bij, ze hoort uiteraard bij deze avond. Pia, Joke, Gordon en zijn mannen, ze hebben een pracht prestatie neergezet. Wat een fantastische avond! Een avond om nooit, maar dan ook nooit meer te vergeten.

Het publiek blijft scanderen: ‘we want more, we want more’. Ze gillen, fluiten, klappen, stampen, joelen. Wat zullen we hen geven? Anita knipoogt en zegt: ‘Je hebt één nummer nog niet gezongen’.

_________________________________________________________________________

De WE-300 had dit keer als onderwerp: Afscheid. De andere bijdragen ook lezen? Klikkerdeklik!

Avontuurlijke Reizen & De affaire

Weet je nog, die stapel boeken die ik zomaar van een lezer kreeg? Daarvan heb ik inmiddels het tweede boek uit. Al is dat een jokje, want ik las het niet helemaal.

In Avontuurlijke Reizen (tweedehands te verkrijgen bij bol.com) staan drie verhalen.

  1. Bagage door Emily Barr is een satirische, scherpzinnige en onweerstaanbare roman. Als Sophie achttien jaar is pleegt haar beste vriendin Daisy zelfmoord. Tien jaar later reist Sophie door Australië, waar ze Daisy plotseling tegenkomt, hoewel het meisje beweert iemand anders te zijn …
  2. Reizen per trein is voor Lisa St. Aubin de Terin een romantische obsessie. In Op doorreis verhaalt ze op aanstekelijke wijze over haar treinreizen door onder meer Engeland, Italië en Patagonië.
  3. Annie Caulfield reist in Land van sterren naar het hart van Jordanië, van de legendarische stad Petra tot de verlaten kastelen uit de tijd van de kruistochten – ze vertelt vol humor en zeer oprecht van een grensoverschrijdende liefde.

Dat eerste verhaal, Bagage, is echt heel erg gaaf. De hoofdstukken worden om en om verteld vanuit twee personages: Daisy (die haar nieuwe leven onder de naam Lina leeft) en Larry (de onsympathieke journalist die koste wat kost de scoop van het jaar wil maken door Daisy/Lina finaal af te maken). Zeer de moeite waard.

Het tweede verhaal, Op doorreis, daar ben ik op een gegeven moment mee gestopt. Het was me allemaal te warrig en ik vond het verre van interessant.

Tenslotte het derde verhaal, Land van sterren, is wel aardig. Maar de eerlijkheid gebiedt te zeggen dat ik de bladzijdes met vrij grote regelmaat gescand heb, dus ik heb lang niet alles gelezen.

Omdat het eerste verhaal echter dik 400 bladzijdes heeft en de andere twee verhalen samen ook zo ongeveer kan ik toch wel de conclusie trekken dat ik meer dan de helft van het boek gelezen heb.

* * *

En dan Jack Reacher. Mijn held Jack Reacher! Inmiddels heeft Lee Child 16 verhalen geschreven met Reacher in de hoofdrol en ik heb ze, op twee na (waarom ik die eigenlijk niet gekocht heb, geen idee) allemaal gelezen.

In ‘De Affaire’ verhaalt Child over het begin van de legende Jack Reacher.

Op de achterflap:

Een klein stadje. Een middernachtelijke goederentrein. Een legerbasis die een top secret eenheid herbergt. En een vrouw die op gruwelijke wijze om het leven is gebracht.

Jack Reacher, majoor bij de militaire politie, wordt erop afgestuurd om te zorgen dat het leger niet gecompromitteerd wordt. Hij ontdekt vuile zaakjes, loopt in de warme armen van een bloedmooie vrouwelijke sheriff en wordt uiteindelijk zelf het slachtoffer van de grootste dreiging die een beroepsmilitair op zijn pad kan vinden: bureaucratische machinaties …

Tja, wat kan ik zeggen. Een geweldige thriller weer. Die Reacher, da’s een stoere vent. Een heel stoere vent. En een vent met het hart op de juiste plek.

Het verhaal wordt, als altijd, vanuit zijn persoon verteld en, als altijd, levert dat aangename leesstof op.

Naar welk boek zou jouw voorkeur uitgaan?

Filmpje

Ik vind dit een mooi filmpje. Wel kijken hoor, het duurt maar even.

Het filmpje laat zien dat de dingen heus niet altijd zijn zoals ze op het eerste gezicht lijken.

Wat vind jij er van?

Zelfportret 2

Vorige week plaatste ik de eerste serie vragen van ‘het zelfportret’. Nu volgt de tweede serie. Doe je (weer) mee?

  1. Waar schaam jij je voor?
  2. Ben jij monogaam?
  3. Wanneer heb je voor het laatst gehuild?
  4. Lijk je op je vrienden?
  5. Hoe moedig ben jij?
  6. Van wie heb je het meest geleerd?
  7. Wat is jouw grootste ondeugd?
  8. Wanneer was jij het gelukkigst?
  9. Welke eigenschap waardeer je in een man?
  10. En in een vrouw?

OK, weer een mooie serie om te beantwoorden denkt Mrs. T. (Volgende week vrijdag het laatste deel). Succes!

Om de antwoorden gemakkelijker te kunnen lezen, selecteer de vragen, control c en control v in het reactieveld.

Naam

Ik weet nog goed dat ik vroeger mijn eigen naam dus echt niet mooi vond. Als het gekund had, dan zou ik heel erg graag Maaike geheten hebben. Al gebied de eerlijkheid mij wel te zeggen dat ik niet eens meer zeker weet of het wel Maaike was, de naam die ik zo mooi vond. Maar hij leek er in ieder geval wel op. Het is in ieder geval niet blijven hangen.

Inmiddels ben ik gewoon tevreden met mijn eigen naam. Of ik ben er aan gewend geraakt, dat kan natuurlijk ook.

De namen van de meiden vind ik fantastisch. Uiteraard, want het is wat gek om je kinderen namen te geven die je niet geweldig mooi vindt.

Vooral de naam van Grote Zus is voor mij geweldig. Al lang voordat er überhaupt sprake was van dénken aan een zwangerschap wist ik het al. Als ik ooit een dochter zou mogen krijgen dan noem ik haar zo. De vader van het kind zou er maar aan moeten wennen als hij het geen mooie naam vond. Gelukkig vond Mr. T. de naam ook prachtig. Haar naam zeggen, of alleen al schrijven (met zo’n heel mooie hoofdletter ‘J’): ik ben er zo content mee.

Het gekke is, de namen van Grote en Kleine Zus passen precies bij de meiden. Of zou iedereen dat hebben. Dat een naam precies past?

De eerste vraag van Grote Zus aan ons, toen ze hoorde dat ze een babyzusje had gekregen, was: ‘En, heet ze Anastacia?’. Want dat vond Grote Zus een geweldige naam. Ik kan u garanderen, Kleine Zus heet geen Anastacia en die naam zou haar ook helemaal niet passen.

Ik ben heel benieuwd of beide meiden ook een periode krijgen dat ze veel liever anders zouden heten. En ook welke naam ze dan zouden willen.

Ben jij tevreden met je naam. En als jij zou mogen kiezen: hoe zou je dan heten?