Mensen van de dag

Eerst het mooie nieuws: schoonvader is helemaal in orde. De fietstest en echo hebben niets verontrustends laten zien. Behalve een kleine verdikking van de hartspier (die schijnbaar heel normaal is voor iemand van zijn leeftijd) is alles pico bello in orde. Over een half jaar hoeft hij pas terug te komen. Dan wordt er eerst bloed geprikt en moet hij een dag met een holter lopen.

Dan het verdrietige nieuws: gisteren hadden wij weer een begrafenis. De moeder van een vriend van Mr. T. werd begraven. Ze is bijna 89 jaar oud geworden en de laatste drie maanden kon het telefoontje van haar overlijden komen. Ze was op. Opgeleefd, klaar met het leven, verlangend naar rust. Die ze nu gevonden heeft. Maar goed: het is wel definitief nu. Weg ouderlijk huis. Voorgoed.

Mijn schoonvader wordt aanstaande zondag 89 jaar. Dat is een hele leeftijd. Hij is ‘een mens van de dag’ zoals we dat hier zeggen. Mijn schoonmoeder wordt in april 87. Van, met name, de vriendengroep van Mr. T. zijn de meeste ouders ook ver in de 80. Er zijn er ook al een behoorlijk aantal overleden. Al zegt leeftijd natuurlijk lang niet alles, want er sterven ook veel en veel te veel jonge(re) mensen.

Ik denk aan oudjaar 2011. Voor het zoveelste jaar op rij kijken Mr. T. en ik elkaar aan en zijn we dankbaar zijn voor het feit dat we nog steeds niemand hebben hoeven te begraven. Ik denk dat we de realiteit onder ogen moeten zien en dat dat dit jaar wel ‘ns heel anders kan gaan lopen …

Afgelopen zaterdag

Goed, afgelopen zaterdag. Eigenlijk dacht ik, ik ga er niet wéér een logje aan wijden. Want ik schreef er al zoveel enthousiaste stukjes over die vriendendagen dat gaat wellicht ook vervelen. Maar heus, het was wederom zo geslaagd: heel gezellig en heel veel pret gehad. En niet alleen dat, er is ook steeds meer ruimte voor serieuze gesprekken. Ha, wijsheid komt bij sommigen echt met de jaren. ;-)

Wat we deden? Niet iets heel spectaculairs, we wandelden een fotowandeltocht. Met extra handicap, want deze was immers in de zomer van 2011 al uitgezet.

De foto’s wijzen in de richting waarin gewandeld moest worden. We hadden er een aantal geweldige (foto-)opdrachten bij gedaan. Tenminste, dat vonden wij zelf. Aan de ene kant waren er foto’s van dingen die we tijdens de wandeling tegenkwamen en die uiteraard herkend en gevonden moesten worden. Aan de andere kant hadden we opdrachten verzonnen van foto’s die gemaakt moesten worden (handig, al die mobieltjes waarmee je foto’s kunt maken). Zo moest men onder andere foto’s maken van een verliefd stelletje, een vogelnestje, een gebakken ei, een rollator, een plankingfoto (dat was in augustus nog heel erg in, nu veel minder geloof ik?), een artikel van de Hema en een kampioen van Nederland. Natuurlijk werd een foto van een internetfoto niet goedgekeurd. En natuurlijk werden foto’s van het gezochte woord in het zand geschreven niet goedgekeurd. Oh wat zijn er geweldige foto’s aangeleverd. Er werd zelfs aangebeld om aan een rollator en een heuse kampioen van Nederland te komen. Wij als jury hebben dikke pret gehad met het beoordelen van de foto’s. Voor de liefhebbers waren er ook nog een paar breinbrekers.

De tocht werd in twee groepen gelopen en gelukkig is het de hele tijd droog gebleven. We hebben dikke pret gehad en we zijn allemaal nog net zo fanatiek als toen we nog jong en wild waren. Gewonnen moet er worden!

De avond brachten wij door in een prachtige hoeve waar we een heuse pizza-workshop deden. De locatie is prachtig, een geweldig mooi sfeervol gebouw, zowel van binnen als van buiten. Er hangt een heerlijk gemoedelijk sfeertje met van die mooie rood-wit geblokte gordijntjes en zo. Wij rolden er deeg, belegden onze pizza’s, lieten die in de houtgestookte (buiten)oven bakken en peuzelden de resultaten daarna lekker op. Biertje erbij, wijntje erbij. Fijn bijpraten met iedereen. Wie doet je wat? Na de workshop besloten we dat het nog niet genoeg was en met een aantal hebben we toen nog nagekletst bij ons thuis. Het werd vrij laat moet ik bekennen.

Er zijn wilde plannen voor maar liefs twee vriendendagen in de zomer. Eentje in augustus met daarbij alle kinders (is ook wel leuk om elkanders kinderen te zien, want -eerlijk is eerlijk- dat komt niet heel vaak voor, zeker niet van sommige vrienden die niet meer ons dorp wonen) en dan de ‘gewone’ vriendendag zonder kinderen in september. Goh, we hebben het er maar druk mee.

Zwart huis

Laatst schreef ik een logje over ‘De Talisman‘ een werkelijk fantastisch boek van Stephen King en Peter Straub. Claudia, van wie ik in december zomaar 6 boeken kreeg, heeft mij al menig spannend uurtje bezorgd. Waarvoor dank!

Bij die zes boeken zat ook ‘Zwart Huis‘, het vervolg op De Talisman.

Op de achterflap:

Twintig jaar geleden reisde de jonge Jack Sawyer naar een andere wereld om zijn moeder te redden van een voortijdige dood. Inmiddels heeft Jack een punt gezet achter zijn baan bij de afdeling moordzaken van de LAPD en woont hij in Wisconsin. Hij heeft zijn jeugdige avontuur verdrongen.

Als de streek wordt opgeschrikt door een serie gruwelijke moorden vraagt de plaatselijke commissaris zijn vriend Jack om hulp bij het onderzoek. Vanwege de gelijkenis met de dagen van de legendarische Albert Fisch -die tientallen jaren eerder actief was- wordt de killer aangeduid als de ‘Fisherman’.

Maar is dit het werk van een gestoord indidivu of is het dorp in de greep van een mysterieuze en kwaadaardige macht? Wat veroorzaakt Jacks onverklaarbare hallucinaties -als dat is wat het zijn- van roodborstjes en rode veren? Het is alsof iemand hem iets wil vertellen …

Ik moet eerlijk zijn, de eerste -pak ‘m beet- 150 bladzijdes heb ik vrij regelmatig gedacht: wat jammer, wat jammer, wat jammer dat dit vervolg zo veel minder mooi is. Maar hé, je mag een gegeven boek nu eenmaal niet zomaar wegleggen, dus ik heb doorgezet. En wow, ben ik even blij dat ik dat gedaan heb want … wat wordt dit boek gaandeweg toch steeds mooier, spannender, indrukwekkender. Op een gegeven moment grijpt dit boek je echt bij je lurven en wil je niets anders meer dan lezen, lezen tot het einde. En dan … als je het uit hebt, dan báál je, want pffft, jammer!

Al met al kan ik dus echt wel zeggen dat ook dit boek buitengewoon de moeite waard is.

Vriendendag

Vandaag is het weer zo ver: vriendendag. Eigenlijk zouden we op 17 september deze vriendendag al gehad hebben. Toen echter moest ie, vanwege een aantal afmeldingen op het allerlaatste moment, afgeblazen worden (en dat voor het eerst in ruim 20 jaar).

Samen met een ander stel hadden wij de vriendendag van september in elkaar gezet. We hielden het simpel: we zetten een fotowandeltocht in elkaar met opdrachten en regelden een ‘afgekocht’ avondprogramma. Dit programma kon dus feitelijk 1 op 1 overgezet worden naar de editie van maart 2012. Er is nu dus wel een extra handicap. De fotowandeltocht werd gemaakt in de zomer. Nu zijn de bomen kaal en dat zou zo maar een extra moeilijkheidsgraad kunnen betekenen. ;-)

Ach, het maakt niet zo veel uit wat je doet is onze ervaring. Het samenzijn en samen bijpraten dáár draait die hele vriendendag om. Want door alle drukte zien we elkaar minder en minder.

Toen we járen geleden met de vriendag begonnen deden we dat voor ƒ 100,00 per persoon. Het is een echte sport om er voor te zorgen dat we niet boven de € 45,00 per persoon komen. Dat is ook dit jaar weer gelukt. Kijk, die fotowandeltocht kost natuurlijk amper iets. We drinken koffie/thee met iets lekkers en na afloop een biertje, wijntje of wat fris. De pizza-workshop die we ‘s avonds gaan doen kost € 40,00 per persoon. Wat  hebben we daar dan voor? Vier uur lang onbeperkt zelf pizza’s versieren/beleggen en opeten en onbeperkt drinken (bier, fris en wijn) en een ijsje toe. Nou, een prima prijs lijkt mij. Zeker gezien de hoeveelheden bier die de heren uit ons gezelschap nog steeds achterover kunnen gieten.

Het gaat vast en zeker weer een leuke dag worden.

Laatste lijstje (2)

Ik vond dat ‘laatste lijstje‘ van laatst zo leuk, dus hier nog maar eentje.

Vul in: de laatste keer dat je

  1. verschrikkelijk boos bent geweest
  2. gedoucht hebt
  3. dronken was
  4. een bos bloemen hebt gekregen
  5. gezoend hebt
  6. in het bos hebt gewandeld
  7. de was gestreken hebt
  8. je grenzen hebt verlegd
  9. verdrietig geweest bent
  10. ergens verschrikkelijk van gebaald hebt

Uiteraard is een toelichting welkom, maar dat hoeft natuurlijk niet.

Om de antwoorden gemakkelijker te kunnen lezen, selecteer de vragen, control c en control v in het reactieveld.

Luxemburg

Lieve mensen, het gaat zowaar gebeuren! Na jaren genoten te hebben van de Stayokay-formule in ons eigen mooie kikkerlandje, gaan we het deze zomervakantie zowaar buiten onze landsgrenzen zoeken. Hadden we in eerste instantie zelfs nog heel wilde plannen om helemaal naar Oostenrijk te gaan, uiteindelijk blijven we toch iets dichter bij huis.

Trouwe lezers weten inmiddels wel dat Mr. T. niet zo van de verre vakanties is. Ha, dat is een understatement. Mr. T. is eigenlijk helemaal niet zo van welke vakantie dan ook. Hij vindt het wel leuk hoor, maar initiatief nemen of plannen maken, dát is een brug te ver.

Maar weet je, zelfs ik vond de stap van altijd in Nederland blijven naar ‘ineens’ helemaal naar het verre Oostenrijk zelfs wel een beetje groot. Tel daarbij op de leeftijd en kwetsbaarheid van (vooral) de schoonouders en dan is het wellicht toch niet onverstandig om wat dichter bij huis te blijven.

Luxemburg is het dus geworden. Een land waar ik al eerder was (samen met mijn vriendin E en mijn ouders maar of zij daar zo’n goede herinneringen aan hebben, op stap met twee pubers!). Een mooi klein land met heuse ‘bergen’. Waar ik heus wel aan mijn trekken kom wat natuur en cultuur betreft. Want er staan plenty kastelen en dingen om te gaan bekijken en te gaan doen.

We gaan naar zo’n lekker kneuterige camping waar een boel animatie is voor de meiden. Nou ben ik daar niet zo’n fan van en ik ga heus niet hele dagen op de camping doorbrengen vóór die animatie, maar op de momenten dat we er zijn, is het vast erg leuk voor de meiden. Op die camping daar huren wij, jawel, acht dagen een heuse stacaravan!

Ik heb een oude reisgids van mijn ouders hier liggen en lees al over allerlei leuke dingen om te gaan doen. Oh heerlijk die voorpret! We gaan vast en zeker ontzettend genieten daar in Diekirch en omstreken. We gaan vast en zeker met heul mooie herinneringen thuiskomen.

Wat zijn jouw (vakantie)plannen voor deze zomer? Enne, iemand nog tips wat betreft dingen die we echt niet mogen missen in Luxemburg?

 

Afval

Wij hebben twee kliko’s. Een grijze voor restafval en een groene voor GFT. Allebei goed voor 240 liter afval. De kliko’s worden om de week geleegd. Daarnaast wordt sinds een jaar of twee één keer per vier weken gratisch ende voor niets het plastic afval opgehaald.

Dat plastic afval apart inzamelen, dat scheelt nogal wat zeg. Zo hebben wij in 2011 maar 7 keer de grijze kliko aan de weg hoeven zetten. Ik vind het echt onvoorstelbaar hoeveel plastic je zo tussen neus en lippen door bij elkaar sprokkelt!

Omdat je hier per lediging betaalt (en daarnaast ook nog per kilo) scheelt dat best een boel. De groene kliko hebben we in 2011 zelfs maar 5 keer aan de weg hoeven zetten. Nou is het wel zo dat je in de zomer denkt: gossie, wat stinkt het in die bakken, maar hé, ze staan aan de zijkant van het huis, dus daar hebben wij (en ook anderen) helemaal geen last van.

Wat we verder nog apart verzamelen: het oud papier en glaswerk en uiteraard chemisch afval. Maar dan houdt het wel zo’n beetje op. Zo ben ik niet iemand die melk- en puddingpakken apart verzameld of blikken uit gaat staan spoelen om apart in de leveren.

Vertel: hoe zit het met jouw afvalproductie en hoe kom jij er vervolgens weer van af?