Please don’t stop the music

Muziekvragen vandaag. Ik ben benieuwd naar jouw reactie.
  1. Wat was de eerste singel die je ooit gekocht hebt?
  2. Heb je in huis nog een platenspeler?
  3. Welke muziek werd er vroeger bij jou thuis gedraaid?
  4. En wat draai jij zelf nu vaak?
  5. Had je vroeger een favoriet muziekprogramma op tv?
  6. Welke cd heb je voor het laatste gekocht (of gedownload)?
  7. Is jouw muzikale smaak door de jaren heen veranderd?
  8. Heb je ooit spijt gehad van een cd die je gekocht hebt?
  9. Kan je een top drie van meest favoriete nummers maken?
  10. Met wie zou je ooit een duet willen zingen?

Iebelig

Ik ben van het principe: ‘je bent ergens bij, dus dan ga je er ook voor’. Vaak zijn het vrijwilligers die iets voor anderen organiseren en als je dan hebt bedacht bij die club te willen horen, dan gaan de activiteiten van de club voor alles. Althans, bijna altijd voor alles.

Dit getypt hebbende nu naar de kern van mijn verhaal: Grote Zus zit al sinds ze zes jaar oud is bij een soort van scouting. Er is wekelijks een clubavond en er worden legio andere leuke dingen georganiseerd met als klap op de spreekwoordelijke vuurpijl een kamp.

Op dit moment is de clubavond op vrijdagavond en dat bijt wel ‘ns andere activiteiten. Leuke activiteiten zoals feestjes. Ik vind: dat geeft niets. Club is tot 20.00 uur dus je kunt best daarna nog naar dat feestje.

Blijkbaar ben ik een van de weinige moeders die daar zo over denkt. Laatst ook weer. Er was een feestje. Dat feestje begon om 19.30 uur en duurt tot 23.00 uur. Natuurlijk mag Grote Zus daarheen, maar eerst naar club. Om 20.10 uur mag je vast nog wel binnen op dat feest. Grote Zus vindt het prima: leuk, van twee walletjes snoepen op één avond!

Er zijn ook kinderen die zeggen: ‘ik heb geen zin om naar club te gaan want ik heb ook al een feest’. Waarna de ouders dus zeggen: ‘goed, ga maar alleen naar het feest’.

Natuurlijk mag iedereen zulke beslissingen voor zichzelf nemen en niemand hoeft verantwoording aan mij af te leggen, maar ik vind het zo jammer. Het gemak waar iets afgezegd wordt daar word ik heel iebelig van. Ik vind het zo gemakzuchtig, zo niet wijzen op verantwoordelijkheden (al klinkt dat wel erg zwaar als het om een hobby gaat) en zo tekenend voor deze tijd.

_______________________________________________________________________

De WE-300 had dit keer als onderwerp: vormen. De andere bijdragen ook lezen? Klikkerdeklik!

Het brein

Ik ken niemand die het gedaan heeft of gaat doen: zijn/haar lichaam ter beschikking stellen van de wetenschap na het overlijden. Ik ken niemand die het gedaan heeft of gaat doen: zijn/haar hersenen ter beschikking stellen aan de Nederlandse Hersenbank.

Orgaandonor ben ik al heel lang en heel soms dacht ik wel ‘ns na over het ter beschikking stellen van mijn lichaam. Maar hé, dat is toch wel heel heftig allemaal lijkt me. Dat van de Hersenbank, staat me dan eigenlijk toch nog wel wat beter aan. Want na het verwijderen van de hersenen ga je weer netjes terug naar je familie en kun je nog prima opgebaard worden. En toch, het is een grote stap. Je zadelt je familie best op met een heleboel extra stress en gedoe. Hoe goed het doel ook mag zijn.

Bovenstaande gedachtekronkels werden aangewakkerd door een boek dat ik van een collega leende: ‘Wij zijn ons brein‘ van Dick Swaab.

Op de achterflap:

Het verhaal van je leven is het verhaal van je brein. Dat begint in de baarmoeder, waar de hersenen gevormd worden op een manier die bepalend is voor de rest van je leven.

Dick Swaab volgt in Wij zijn ons brein de mens vanaf de conceptie tot en met de dood. Wat zijn de bedreigingen voor het kind in de baarmoeder? Hoe zit het met de hersenen van pubers, wat gebert er als je verliefd bent, hoe zijn homo- en heteroseksualiteit te verklaren en wat gebeurt er wanneer alzheimer toeslaat? De zin en onzin van therapieën, antidepressiva en alternatieve geneeswijzen, agressie, moreel gedrag en geloof, meditatie, hersenbeschadiging, psychische problemen en bijna-dood-ervaringen: alles wordt beschreven in Wij zijn ons brein.

Ik dacht voordat ik eraan begon: ‘pffft, wil ik dit wel lezen allemaal’. Het leek me zo taai en onbegrijpelijk maar dat valt 100% mee. Swaab schrijft in een zeer gemakkelijk leesbare zinnen over tal van onderwerpen die de hersenen raken. Het was eigenlijk vooral een heel interessant boek waarin legio onderwerpen aan bod komen. Niet alleen ‘technische’ zaken worden uitgelegd, maar er wordt ook een interessante kijk geboden op godsdienst, de evolutie, de dood, de vrije wil en wat al niet meer. Wat je ermee doet, dat is aan de lezer uiteraard.

Waar ik best wat moeite mee had is dat Swaab vrij regelmatig aangeeft dat sommige daden niet bestraft mogen worden omdat de pleger lijdt aan een (ernstige) hersenaandoening. Pedofilie bijvoorbeeld wordt volgens Swaab veroorzaakt door een hersenaandoening (hetzij een tumor of hetzij in de aanleg van de hersenontwikkeling in de baarmoeder). Volgens Swaab heeft de mens geen vrije wil dus conclusie: een pedofiel kan er niets aan doen als hij zich vergrijpt aan kinderen. Als ik zoiets lees dan kan ik wel heel erg kwaad worden. Wat een flauwekul: geen vrije wil hebben, dus alles is maar oké?

Waar ik ook moeite mee had is het feit dat meneer Swaab zichzelf blijkbaar wel heel erg goed vindt. En dat hij anderen niet echt in hun waarde laat. Zou hij dat zelf doen, of doet zijn onvrije wil dat? ;-) Als hij schrijft ‘wij zijn ons brein’, dan schijnt dat alleen te kloppen als het hem goed uitkomt. De onderzoeken die hij zelf geleid heeft zijn -uiteraard- briljant, maar andere onderzoeken komen in dit boek nauwelijks aan bod of worden neergesabeld.

Maar goed: al met al is dit een -voor de leek- heel goed leesbaar boek waar je ook nog ‘ns wat van opsteekt.

Wat me het meest triggerde aan dit boek, daar begon ik mijn logje mee. Hoe denk jij over het beschikking stellen van je lichaam aan de wetenschap of over het doneren van je hersenen aan de Hersenbank. Zou je dat durven/willen???

22-11-1963

Soms baal ik zo verschrikkelijk als ik een boek uit heb. Ik lees veel boeken en ik lees vaak erg mooie boeken, maar soms, soms dan lees je een mooierderdanmooi boek, een wondermooi boek. 22-11-1963 Is zo’n boek.

Op de binnenflap:

22-11-1963, de dag dat John F. Kennedy werd vermoord en de wereld voorgoed veranderde … wat als die fatale dag voorkomen had kunnen worden?

Jake Epping, leraar in een middelgrote stad in New England, krijgt onverwacht die kans: hij ontdekt een doorgang naar 1958 in zijn favoriete hamburgertent. Hij aarzelt niet en reist naar het verleden.

Hij komt erachter dat het toen lekkerder rook, er minder vliegtuigstrepen in de lucht waren, het leven er langzamer en vriendelijker aan toe ging .. maar ook dat het verleden een weerbarstig en gevaarlijk karaker heeft. Het laat zich niet graag veranderen. En het heeft een belangrijke troef in handen, de liefde.

Lukt het Jake uiteindelijk toch om Kennedy’s leven te redden? En wat voor onverwachte, huiveringwekkende consequenties heeft dat in de het heden?

Oh, dit is zo’n mooi boek. Zo mooi. Het is zo veel omvattend. Ik kan het bijna niet uitleggen.

Eigenlijk is het een heel simpel gegeven: man gaat terug naar verleden en probeert een moord te voorkomen. Maar wat King daar dan allemaal om heen schrijft is zo mooi, zo interessant, zo simpel, maar tegelijkertijd zo enorm boeiend. Het is gewoon ongelooflijk, wat een woordenkunstenaar is die man. Feiten en fictie lopen door elkaar heen, realiteit en liefde, geschiedenis en heden. Zo mooi, zo mooi!

Deze recensie vond ik op bol.com en die zegt eigenlijk alles:

Het boek is een aanrader, ook al ben je geen Stephen King fan. Een levensechte ‘what if’ met emotie, die je na laat denken. Die je zelfs even laat denken dat het mogelijk is om zelf terug in de tijd te kunnen, maar je ook achter je oren laat krabbelen wat dat voor consequenties kan hebben.
Ondanks het enorm aantal bladzijden ervaarde ik na het dichtslaan van dit boek een ‘kater-gevoel’: het had nóg dikker mogen zijn. Ik was gewoon nog niet klaar met het karakter Jake Epping, ik was van de man gaan houden en wilde nog geen afscheid nemen. Ik sloeg het boek dan ook dicht met een brok van emotie en moest zelfs een paar tranen wegvegen.

 

Ik ben helemaal niet van de horrorboeken van King en ga die ook niet lezen. Maar boeken als De Beproeving, Gevangen, De Talisman en Zwart huis waren, met dat kleine beetje fantasy, echt helemaal de moeite waard. Met 22-11-1963 echter overtreft Stephen King wat mij betreft deze boeken.

22-11-1963 Verdient het om door jou gelezen te worden! DOEN!

Ideale man

Goed. Mr. T. is 1,85 meter dus dat is te groot. Hij drinkt graag bier en eet heel erg graag vlees. Hij heeft kort donker haar al wordt het wat dun, maar hé, het mijn wordt steeds grijzer dus dat heft elkaar op en is af en toe gladgeschoren. Heel erg goed gekleed is Mr. T. helaas niet, maar hij voelt zich wel erg thuis in dat wat hij aanheeft dus dat is ook positief. Wat borsthaar betreft scoort hij wel conform het onderzoek: ik denk dat ie 17 borstharen heeft al kunnen het er ook 18 zijn. En als alles goed is rookt hij ook niet (meer). ;-)

Kom op dames, gooi het er maar uit. Waaraan voldoet jouw ideale man? En voor de weinige mannen die hier meelezen: waaraan voldoet jouw ideale vrouw?

Geef me de vijf (1)

Tijd voor een ander soort lijstje. Hieronder vijf vragen, kan jij per vraag vijf antwoorden geven?

  1. Vijf dingen die je morgen nog moet doen …
  2. Vijf liedjes die je eindeloos kunt luisteren …
  3. Vijf dingen die altijd in je koelkast te vinden zijn …
  4. Je vijf favoriete vakantiebestemmingen …
  5. Vijf mensen die jij heel bijzonder vindt …

Om de antwoorden gemakkelijker te kunnen lezen, selecteer de vragen, control c en control v in het reactieveld.