Het spel van de engel

Het eerste boek dat ik op mijn e-reader las was ‘Het spel van de Engel‘ van Carlos Ruiz Zafón.

In 2006 plaatste ik een logje over het eerste boek van Zafón en daarin schreef ik dat ik er moeite mee had in het verhaal komen, maar dat ‘De schaduw van de wind‘ mij uiteindelijk in zijn greep had en dat ik genoot had van dat boek.

Waar gaat ‘Het spel van de engel’ over?

‘Een schrijver vergeet nooit de eerste keer dat hij een paar munten of een loftuiting accepteert in ruil voor een verhaal. Nooit vergeet hij de eerste keer dat hij het zoete gif van de ijdelheid in zijn bloed voelt en gelooft dat, als hij er nu maar in slaagt zijn gebrek aan talent voor iedereen verborgen te houden, de droom van de literatuur in staat zal zijn hem een dak boven het hoofd te verschaffen, een warme maaltijd aan het einde van de dag en, waar hij het meest naar hunkert: zijn naam gedrukt op een miezerig stuk papier dat ongetwijfeld langer zal leven dan hij. Een schrijver is veroordeeld tot de herinnering aan dat moment, omdat hij dan al verloren is en zijn ziel een prijs heeft.’

In het turbulente Barcelona van de jaren twintig krijgt de jonge broodschrijver David Martín, geobsedeerd door een onmogelijke liefde, het aanbod van een mysterieuze uitgever om een boek te schrijven zoals nog nooit geschreven is, een boek dat de wereld zal veranderen. De tol die David hiervoor moet betalen is echter torenhoog.

David, zijn vader bruut vermoord, zijn moeder niet meer dan een schim op afstand, raakt als kind verzeild in het Kerkhof der Vergeten Boeken. Daar stuit hij op het sinistere, religieuze boek Lux Aeterna, verschenen bij de Parijse uitgever Andreas Corelli – Davids opdrachtgever – en geschreven door ene Diego Marlasca. Ooit behoorde Davids huis met de toren toe aan deze onfortuinlijke advocaat, die zich geheel op het schrijven toelegde, tot hij onder duistere omstandigheden thuis om het leven kwam. Spoedig blijken er tussen hemzelf en Marlasca meer parallellen te bestaan dan David kon vermoeden …

Het spel van de engel is een labyrintisch verhaal vol intriges, verraad, vriendschap en tragedie, maar ook een verhaal over de gevaarlijke kunst van het schrijven en de macht van woorden.

Wat vond ik van het boek? Dit boek had me al vanaf bladzijde 1 in z’n greep al vond ik het af en toe ook wat warrig en schimmig. Sommige verhaallijnen worden naar mijn mening onderbelicht. Het Kerkhof de Vergeten Boeken komt nauwelijks uit de verf en ook over het boek dat hij in opdracht van Monsieur moet schrijven wordt eigenlijk weinig écht verteld.

En die opdracht van Monsieur: schrijf een boek over een nieuw geloof! Goh, dat te kunnen en daarin te slagen moet een ongekende macht geven. Het waarom van de opdracht van Monsieur blijft echter onduidelijk. Of dat heb ik gemist? ;-) En wat is dat toch met dat eeuwige leven van Monsieur? Hoe is dat zo gekomen?

Er zijn veel verhaallijnen en er gebeurt een heleboel in het boek waardoor het af en toe wat lastig lezen is. Maar de sfeer die Zafón oproept, de dialogen, de personages (ik heb vooral genoten van Isabella) en ook de nodige humor maakt het tot een heel bijzonder boek.

Welterusten?

Een vragenlijstje over bedtijd, slapen en nog wat meer van dien aard.

  1. Hoe laat ga je slapen?
  2. Hoe laat sta je op?
  3. Ben je een goede slaper of mankeert er nogal wat aan je nachtrust?
  4. Wat doe je om in slaap te vallen?
  5. Heb je een ochtendhumeur?
  6. Aan welke kant van het bed slaap je (voor het gemak: ga voor je bed staan met je gezicht naar het bed toe, aan welke kant slaap je dan)?
  7. Waar lig je wakker van?
  8. Ben je een buik-, rug- of zijslaper?
  9. Dekbed of deken?
  10. Hoe oud is je matras?
  11. Raam open of raam dicht?
  12. Wie mag jou een ontbijtje op bed komen brengen?

Om de antwoorden gemakkelijker te kunnen lezen, selecteer de vragen, control c en control v in het reactieveld.

Toernooi

Afgelopen zaterdag voetbalde mijn team het allereerste thuistoernooi en dat was reuze gezellig. We waren ingedeeld in een poule met 4 andere teams en verloren 2 wedstrijden, speelden er 1 gelijk en wonnen er 1. En we werden uiteindelijk nog derdes ook. Hoe cool is dat dan wel niet?

Wat vooral erg fijn was was het feit dat de teams in de poule (op één team na dat uiteindelijk ook eerste werd) erg aan elkaar gewaagd waren. Mijn team werd voor de winterstop met grote overmacht winterkampioen. Dat betekent dat we na de winterstop opnieuw en hoger ingedeeld werden. Veel hoger. Veel en veels te hoog. De tweede helft van de competitie verloren we daarom, op één na, alle wedstrijden. Dat is natuurlijk niet leuk al moet ik zeggen dat de meiden iedere zaterdag opnieuw met veel enthousiasme aan de wedstrijden begonnen. Gelukkig maar.

Over het algemeen is de sfeer sowieso erg fijn onderling, al zijn er wel wat strubbelingen. Soms zijn meiden gewoon kattig en dat is niet altijd even plezierig. Wat af en toe ook wel lastig is, is natuurlijk het feit dat je eigen dochter in het team speelt. Je wilt je eigen kind niet anders behandelen dan de rest, maar vaak resulteert dat zelfs in het wat ‘harder’ aanpakken dan de rest. Want je wilt uiteraard geen gezanik over dat je haar voortrekt. De andere leider en ik hebben dan ook afgesproken dat we elkaars dochters zullen aanspreken als het nodig is en dat werkt goed. Maar tijdens een wedstrijd moet je vrij regelmatig flink je stem verheffen om door te dringen tot de meiden, dus ook tegen Grote Zus en zij is daar best heel gevoelig voor.

We spelen nu nog in een 7-tal op half veld, volgend jaar wordt dat waarschijnlijk een 11-tal op groot veld. Dat zal een hele verandering zijn. Van het team voetballen er 6 nu bijna 2 jaar, 4 zijn er pas een jaar bezig. Echt voetballen kun je wat ze doen dan ook nog niet echt noemen. Het zijn eigenlijk een soort van grote F-jes al is dat ook een beetje overdreven. Ze voetballen niet zo op een kluitje als de F-jes, maar echt snappen hoe het spelletje gespeeld hoort te worden (breed gaan, vrij lopen, overspelen, positiespel en zo) dat is nog een stap te ver. Al begrijp ik van collegaleiders/-trainers dat dat ook zelfs bij C’s soms nog ver te zoeken is.

Ach, het allerbelangrijkste is natuurlijk dat ze er heel veel plezier aan beleven en dat ze lekker buiten bezig zijn.

Aanstaande vrijdagavond is er de seizoensafsluiting. Dan staan wij allevier op het voetbalveld. Kleine Zus en Mr. T. doen samen mee met de F’jes en ik doe met Grote Zus mee met de D’s. De teams worden gemixt (ouders en kinderen) en er wordt een kleine competitie gespeeld. Ha, ik ben benieuwd of ik er nog wat van kan. Enne, wat zal ik waarschijnlijk een spierpijn hebben zaterdag. ;-)

Pijn

Ik dacht altijd van mezelf dat ik een vrij hoge pijngrens heb. En misschien is dat ook wel, maar het kan net zo goed niet zo zijn want tja, hoe bepaal je eigenlijk je pijngrens, is daar een schaal voor of zo en wie bepaalt die schaal dan?. Want ik heb pijn. Een heleboel pijn. En het wordt alleen maar erger. En dat vind ik verschrikkelijk. Maar dat lijkt me logisch.

Vorige week zondag kwam ik uit bed en ik rolde wat met mijn nek. Ik hoorde (ja echt, ik hoorde) wat gekraak en geschuur in mijn nek. Maar stond daar verder niet bij stil. Op maandagavond zei ik een paar keer tegen Mr. T. dat ik toch wel een heel vervelend gevoel in mijn linkerarm had. Een continu zeurende pijn. Dat is sindsdien alleen maar erger geworden. Vanaf dinsdag slik ik paracetemol als ware het snoepjes wat natuurlijk overdreven is. Maar helpen, helaas pindakaas. Op donderdagochtend ben ik naar de dokter geweest. Een huisarts in opleiding. Niks mis mee, maar volgens haar was het een overbelaste spier en dat zou vanzelf beter worden. Ik geloofde haar op haar mooie bruine ogen en hoopte er het beste van. Dat beste bleef uit. Sterker, donderdagavond was KaUuTee. Pijn in het kwadraat. :-(

Vrijdag moest ik naar cursus. Ik ben namelijk ook wel van: wat thuis pijn doet, doet elders ook pijn dus dan kan je maar beter wat afleiding hebben. En daarbij: ik was niet ziek als in rillerig, overgeverig en diarreërig (of hoe je dat ook schrijft). Dus ik ging naar die cursus en had inderdaad pijn, maar kon het wel handelen. De cursus was overigens erg leuk maar daar schrijf ik nog wel een keer over.

De nacht van vrijdag op zaterdag was hell. Zo erg dat ik -voor het allereerst in mijn leven voor mezelf- op zaterdagochtend de huisartsenpost gebeld heb. Daar werd uitgebreider onderzoek gedaan en het vermoeden uitgesproken van een beknelde zenuw in de nek. Er werden mij pijnstillers voorgeschreven en ik kreeg de opdracht desnoods snel naar de eigen huisarts te gaan als het niet beter werd. Of als ik tintelingen in de vingers of een dof gevoel kreeg. Dat heb ik gelukkig niet (afkloppen).

Nou die pijnstillers, die werkten zaterdag nog niet echt maar zondag ging het wel iets beter. Hoe het vandaag gaat, moet ik maar even afwachten.

Disclaimer: lieve mensen, ik weet dat er veel en veel en veel ergere dingen en ziektes zijn. Heus. En ik wil ook absoluut niet klagerig overkomen. Maar pffft, dit overkomt mij op dit moment en ik zit er meer dan vol van. Het beperkt me op een manier die ik niet ken. Zelfs niet uit mijn meest donkere periode toen mijn lijf (en mijn geest) me zo in de steek liet. Dus ik baal en heb pijn. En hoop met alles dat ik in me heb dat het snel overgaat.

Suzanne Collins

Twee weken geleden plaatste ik dit logje waarin ik schreef over ‘De hongerspelen’ van Suzanne Collins. En wow, wat was dat een mooi boek. Zo mooi dat ik al voordat ik het uit had deel 2 en deel 3 bestelde.

Vlammen‘ is deel 2. Op de achterflap:

Katniss Everdeen heeft meer geluk gehad dan ze ooit had durven dromen. Samen met Peeta Mellark heeft ze de roemruchte Hongerspelen gewonnen, ook al schrijven de regels voor dat er maar één winnaar levend uit de arena komt. Sinds hun terugkeer naar District 12 wordt er gefluisterd over een opstand tegen het Capitool en door haar heldenrol in de arena is Katniss onbedoeld het boegbeeld van deze naderende revolutie geworden.

Als president Snow haar persoonlijk verantwoordelijk stelt voor het temperen van de onrust, raakt Katniss verstrikt in een angstaanjagend politiek web. Om iedereen van wie ze houdt te beschermen, moet ze de wereld ervan overtuigen dat haar gedeelde overwinning geen daad van rebellie maar van ware liefde voor Peeta was. Maar Katniss beseft niet alleen dat haar hart eigenlijk aan iemand anders toebehoort, ze begint ook te twijfelen of ze het vuur van de revolutie eigenlijk wel wil doven …

Ook dit is een mooi boek hoewel ik de magie en het meeslepende van deel 1 wel een beetje mis. En dat is heel erg jammer. Maar misschien ook wel begrijpelijk. Als je zo’n geweldig eerste deel van een trilogie schrijft, dan is het bijna onmogelijk om dat te evenaren.

Spotgaai‘ is deel 3. Op de achterflap:

Katniss Everdeen overleefde tot twee keer toe de Hongerspelen, het macabere evenementen dat eens per jaar plaatsvindt om de bevolking van Panem eraan te herinneren dat er niet te tornen valt aan het dictatoriale regime. Maar dat regime begint nu te wankelen. Rebellen nemen Katniss mee naar het grimmige District 13, waar de regering geen vat op heeft en waar plannen worden gemaakt voor een revolutie die haar weerga niet kent.

Terwijl de voorbereidingen voor de opstand in volle gang zijn, herstelt Katniss van de verwondingen die ze in de arena heeft opgelopen en bereidt ze zich voor op haar rol als leider van de revolutie. Ze is volledig bereid te vechten en zelfs te sterven voor de vrijheid. Maar dan geeft president Snow Katniss te kennen dat hij iedereen van wie ze houdt kapot zal maken als de rebellen hun plannen doorzetten. De prijs van vrijheid lijkt hoger dan ooit …

Ook dit is best een heel aardig boek, maar ik vond dit wel veel minder spannend en meeslepend dan deel 1 en -in mindere mate- deel 2. Het blijft allemaal een beetje aan de oppervlakte heb ik het idee. De karakters worden minder goed uitgediept en ergens lijkt het zelfs alsof Katniss er ook niet echt zin meer in heeft. Ik vind dat het einde wat afgeraffeld wordt en dat is jammer.

Al met al echter zijn het toch drie boeken die zeer de moeite waard zijn. Misschien had ik ze niet zo snel achter elkaar moeten lezen. Dan had ik (wat mij betreft) het verschil in kwaliteit niet zo gezien?