Herinneringen

Ik ben niet al te best met herinneringen, maar misschien jij wel? Doe je mee? Vul dan je herinneringen in met betrekking tot het onderstaande rijtje:

  1. mijn meest bijzondere vakantie(s)
  2. plekken waar het fijn was
  3. waardevolle familierituelen
  4. mijn kinderkamer
  5. een feestje dat ik nooit vergeet
  6. mijn eerste baantje
  7. kleding die ik graag aantrok
  8. mijn lievelingsspeelgoed
  9. sinterklaasavonden
  10. mijn grootouders

Om de antwoorden gemakkelijker te kunnen lezen, selecteer de vragen, control c en control v in het reactieveld.

Kammen maar weer

Pffft, het is weer zo ver. Met de regelmaat van de klok biedt Kleine Zus asiel aan kleine wriemelbeestjes. En da’s nie leuk nie!

Grote Zus ontspringt altijd de dans, ze heeft nog nooit (of misschien één keer, maar eigenlijk weet ik dat niet meer eens zeker) luizen gehad. Maar Kleine Zus is dus regelmatig de klos.

Het vreemde is dat de luizenmoeders op school haar er nog nooit uitgepikt hebben, dus ik twijfel een beetje aan de kwaliteit van hun speurwerk. Iedere maandag na een vakantie worden alle kinderen namelijk aan een minutieus onderzoek onderworpen. En iedere keer opnieuw verschijnt er op de website dat er een heleboel luizen gevonden zijn op school en in de klas van Kleine Zus. Alleen, zoals gezegd, worden we nooit door de school gebeld dat Kleine Zus ook de pineut is. Ik denk dat dat ligt aan de dikke bos haar op heur hoofd.

Maar goed: mijn ervaring inmiddels is dat alleen kammen, kammen, kammen en nog eens kammen écht helpt. Vergeet al die middeltjes maar, kammen it is. Dus ik kam me weer suf. En dat vindt Kleine Zus nie tof nie. En het doet ook een beetje au, ook nog. Nu is ze weer luisvrij. Ik vraag me af voor hoelang.

En jij, inmiddels al jeuk op je hoofd na het lezen van dit stukje?

Foute marketing

Ik steun maandelijks best een aantal goede doelen en dat doe ik met alle liefde. Maar waar ik me de laatste tijd meer en meer aan stoor is alle informatie die die goede doelen je vervolgens thuis menen te moeten sturen. Besteed dat geld verdorie aan het goede doel!

Zo is daar Sanquin. Om de zoveel maanden sturen zij de ‘Bloedverwant’ en daar staan wat verhaaltjes en informatie in. Ik lees het wel hoor, maar eigenlijk erger ik me er aan. Er zitten mensen hun tijd te stoppen in het vullen van het blad, het blad moet gedrukt en bezorgd worden. Dat kost op jaarbasis een boel knaken. Knaken die ze wat mij betreft beter in andere zaken kunnen stoppen.

En zo ontvingen wij informatie thuis van Warchild, Kika, KWF, de Hartstichting, WNF en Greenpeace. Totaal nutteloos en -al erger ik me niet snel aan dingen- hier erger ik me dus wél aan. Want ik schreef het al: zulke marketing kost een heleboel knaken die ze ook in het échte goede doel kunnen stoppen. En ten eerste: ik steun het goede doel al, dus hoeven ze mij niet te overtuigen en ten tweede: als ik informatie wil, dan zoek ik dat zelf wel op op internet.

Het is ook nog niet zo heel gemakkelijk om van die zeer frequente mailingen af te komen, al heb ik ze inmiddels wel een beetje kunnen beperken.

Maar waar ik de laatste tijd steeds iebeliger van wordt zijn de bedelbrieven die deze doelen sturen. Ik geef al maandelijks, laat me met rust! En wederom: besteedt de kosten voor het maken van die bedelbrieven aan iets nuttigs.

Het gaat trouwens ook niet alleen om de Goede Doelen dit dit doen. Zo krijgt Mr. T. maandelijks post van CZ thuis en ik van het IZA. Waarom? Met welk doel? Kappen met die handel en de premie omlaag! Of zou het niet zo werken? ;-)

294 centimeter boeken in de aanbieding

Gisteren heb ik de boekenkasten weer ‘ns uitgeruimd, gestoft en ingeruimd. En ik kwam tot de conclusie dat al die boeken die ik weer achter rijen boeken had neergezet ook geen porem is. Dus bedacht ik me, ik ga, net als lang geleden weer een boel boeken wegdoen.

Boeken die ik ontgroeid ben zeg maar. Want dat gebeurt vind ik. Het soort boeken dat ik las toen ik begin 20 was, vind ik nu gewoon minder leuk. En dat terwijl ik ze destijds verslond zeg maar. Maar ik denk dat dat logisch is nietwaar? Dat je smaak in boeken door de jaren heen verandert.

Inmiddels koop ik trouwens veel en veel minder boeken, want ik ben om. Ja echt, helemaal om. Las ik eerst een paar boeken via de tablet, nu heb ik een heuse e-reader die het ook nog doet ook al duurde het drie weken voordat ik het ding aan de gang had.

Maar goed. Ik ga het weer hetzelfde doen als de vorige keer. Te koop 294 centimeter aan boeken. In één koop, hier op te halen, voor € 75,=. Niet meer en niet minder. En wie het eerst komt, die het eerst maalt.

Als ze voor 18 mei niet weg zijn, dan gaan ze naar diezelfde rommelmarkt. Want: opgeruimd staat netjes.

De stilte spreekt

Hoorde u het?
Toeschouwer op de bank
Hoorde jij het net?
Kindje aan je papa’s hand

Zij die het horen,
Luisteren
Heb je gevonden waar het ontspringt?
Alleen,
Hoor je hen fluisteren
Terwijl, nu wij tezamen
Hun spreken harder klinkt

Men zegt: ‘Twee minuten is het stil’
Zo heb ik ze nooit beleefd
Stilte is als er mensen zwijgen
Maar elk van deze stemmen leeft

Ik hoorde in de stilte geen zwijgen
Een soldaat sprak tegen mij
Over liefde voor zijn gezin
Hoe hij van hen houdt
Zijn stem klonk vredig en blij

Die mevrouw hoorde net geen zwijgen
Een stilte allerminst
De stem van haar grootvader sprak
Hoe trots hij op haar is
Zijn stem,
Van binnenin

Zij die niet geluisterd hebben,
Hebben niet gehoord

Maar, het hindert niet
Luisteren kan altijd
Hun stemmen klinken voort.

Charlotte Fontijne (winnares Dichter bij vier mei 2012)

Achterom

Hier in het dorp komt eigenlijk iedereen (behalve vreemden uiteraard) altijd achterom. De ‘achteromdeur’ is dus altijd van het slot en mensen komen op die manier gezellig binnenvallen.

Grote Zus is op dinsdag- en donderdagmiddag een aantal uurtjes alleen thuis en de eerste weken had zij ook de deur gewoon open. Op een gegeven moment is er ‘s nachts in de buurt ingebroken en sindsdien doet zij de deur dus op slot als ze binnen is. Eigenlijk vind ik dat wel een heel fijn gevoel. Dat ze de deur achter zich sluit als ze alleen thuis is.

Ik moet zeggen dat ik de deur inmiddels ook vaak sluit als ik boven aan het poetsen of aan het sporten ben. Maar verder is de ‘achteromdeur’ overdag altijd open.

Als Mr. T. ‘s avonds rond 20.30 uur naar zijn ouders gaat, dan sluit hij eigenlijk altijd de deur. Ha, ik denk dat hij het best een veilig gevoel vindt als zijn vrouwen achter slot en grendel zitten. Maar als hij thuis is, dan is de ‘achteromdeur’ gewoon open totdat we naar bed gaan.

Goed, waar wil ik heen met dit verhaal? Heb jij een ‘achteromdeur’? Zo ja, is die open of op slot? Of heb je wellicht alleen een voordeur?