Ingeburgerd

Gossiemikkie, ben ik me daar even goed ingeburgerd zeg. En dat terwijl er nog best een aantal suffe en lastige vragen tussenzaten. Ach, gezond boerenverstand zullen we maar zeggen.

Hoe zit het met jou? Ben je een beetje ingeburgerd? Ook de test doen? Klikkerdeklik!

 

Vakantielijstje

Vandaag begint hier in het zuiden de vakantie. Een mooi moment dus voor een vakantielijstje.

  1. Dit jaar ga ik … keer op vakantie.
  2. In de zomervakantie ga ik naar …
  3. Deze mensen gaan met me mee …
  4. Wat ik het liefste op vakantie doe is …
  5. En dit is mijn vervoer …
  6. Mijn droombestemming is …
  7. Mijn verblijf moet aan de volgende voorwaarden voldoen …
  8. Waar ik niet tegen kan op vakantie is …
  9. Mijn allerleukste reis was …
  10. Waar ik nooit meer heen ga op vakantie is … omdat …

Om de antwoorden gemakkelijker te kunnen lezen, selecteer de vragen, control c en control v in het reactieveld.

Het grote loslaten

Goed, als je oudste dochter naar de middelbare school gaat, dan gaat er veel veranderen.

Ze wordt (nog) zelfstandig(er), ontmoet veel nieuwe mensen, sluit nieuwe vriendschappen, leert plannen, maakt huiswerk, doet projecten, ontdekt dat sommige dingen toch moeilijker zijn dan aanvankelijk gedacht, of juist gemakkelijker, wordt zich meer en meer bewust van haar lijf, ontwikkelt zekere schaamtegevoelens, is druk met erbij horen, en toch ook weer niet, maakt zich (gelukkig erg subtiel) op, gaat af en toe uit, is druk met twitteren, kletsen, giechelen, sporten, op de bank hangen, af en toe gruwelijk chagrijnig zijn, is soms helemaal gek zijn op haar kleine zus en dan kunnen ze uren samen spelen en soms kan ze haar kleine zus wel achter het belang plakken. Ze heeft een mooi leven die oudste dochter van mij.

Ik groei met haar mee, vind het een eer om haar moeder te mogen zijn, geniet van hoe ze denkt, kletst, praat en af en toe hebben we enorme heibel. Die we gelukkig snel weer ‘afknuffelen’.

Ik had nooit van mezelf kunnen verwachten dat ik het zo leuk zou vinden, dat moederschap. Eigenlijk ben ik er maar zo’n beetje aan begonnen en ‘we zouden wel zien hoe het zou gaan’. Nou, het gaat geweldig vind ik.

Het enige dat ik echt moeilijk vind is loslaten. En dan loslaten in relatie tot haar (verder) weg zien gaan. Ik weet het: het is suf, maar zo voelt het. Ik bedoel maar, ook dichtbij kan er natuurlijk van alles gebeuren. Toen Grote Zus laatst helemaal naar Amsterdam ging vond ik dat best heel akelig. Er zou toch ‘ns wat gebeuren!

En gisteren? Gisteren liet ik weer een stukje los. Grote Zus ging samen met vijf vriendinnen helemaal alleen (als in zonder grote mensen) naar de Efteling.

Man wat duurde de dag lang. Ze vertrok om kwart over acht en kwam tegen zeven uur ‘s avonds weer terug. Ze had het helemaal geweldig gehad. Haar snoet straalde, het was magisch, fantastisch, gezellig en zo leuk geweest. Ze wil volgend jaar weer! ;-)

Ik ben erg blij dat ze zo genoten heeft en ik weet dat het erbij hoort dat loslaten. Maar dat neemt niet weg dat ik stiekem blij was dat Kleine Zus gewoon bij een kinderfeestje was gisterenmiddag. Lekker dichtbij.

Robyn Young

Zo’n 1.700 digitale pagina’s puur genieten heb ik er in de afgelopen weken opzitten. Ik genoot met volle teugen van de trilogie van Robyn Young en las -na elkaar en dat wil toch echt wel wat zeggen- Ridder van de tempeliers, Kruistocht van de tempeliers en Requiem voor de tempeliers. Meestal immers lees ik, als ik boeken die bij elkaar horen, toch een paar andere boeken tussendoor. Gewoon voor de afwisseling. Maar bij het uitlezen van Ridder wilde ik als de wiedeweerga weten hoe het William Campbell verder verging. En toen ik Kruistocht uit had wilde ik -wederom als de wiedeweerga- weten hoe het af ging lopen.

De trilogie draait om de belevenissen van William Campbell en overspannen een periode van ongeveer 55 jaar. Robyn Young schrijft zo mooi en zo indrukwekkend dat de lezer automatisch de boeken ingezogen wordt. Feiten en fictie wisselen elkaar af en al lezende zat ik regelmatig te googlen voor meer informatie. Ik ben helemaal wild van historische romans en juist het feit dat het allemaal aan de ene kant echt zo ging en aan de andere kant zo hád kunnen zijn vind ik buitengewoon intrigerend. Politieke intriges, vriendschap, verraad, zwakheid, menselijkheid, onmenselijkheid, familiebanden, hopen op een betere toekomst en nog heel veel meer. Het komt allemaal aan bod in deze boeken.

Het idee van de fictieve Anima Templi is potjeverdikkeme nog niet eens zo gek. Ze zouden maar ‘ns echt bestaan hebben en ze zouden uiteindelijk maar ‘ns echt succes gehad hebben! Hoe had de wereld er dan wel niet uitgezien. Dát zou ik wel ‘ns willen weten. Waarschijnlijk waren er een heleboel oorlogen minder uitgevochten.

Echt, als je de kans krijgt: ga deze boeken lezen. Je zult er geen spijt van krijgen.

  

Bange poeperds

Met vaderdag is er hier in het dorp altijd een braderie. Dit jaar stond er een bouwkraan met een bakje eraan. Daar konden liefhebbers in gaan staan en die werden dan naar 45 (!) meter hoogte gehesen.

Mr. T. en ik zijn een beetje boel bange poeperds, want wij durven dat niet. Echt, vroeger zou ik daar mijn hand niet voor om hebben gedraaid, maar ik heb op de een of andere manier hoogtevrees ontwikkeld. Kleine Zus echter, die wilde wél! Gelukkig wilde opa een ‘ritje’ met haar mee naar boven. En wow, wat was het leuk zei ze, toen ze weer beneden was. Ze wilde nog een keer! We vonden uiteindelijk een vrijwilliger in M die dus geen bange poeperd is. En M en Kleine Zus gingen samen de lucht in.

Eind goed al goed. Toch?

Op dinsdag is het omadag en dan is Kleine Zus bij oma. Daar is het hele avontuur blijkbaar nog een keer te sprake geweest en Kleine Zus kon er maar niet over uit dat papa en mama niet durfden. Al schat ze mij blijkbaar net wat hoger in, want ik ga nog best wel mee in de meeste stoere attracties in de Efteling (ik ga dus echt niet in de Pagode).

Anyway: lang verhaal kort. Kleine Zus denkt dat het met papa best nog een keer goed komt want dit was wat ze tegen oma zei: ‘Papa, zal toch ook nog een keer omhoog moeten!’.

Nou, laten we maar hopen dat dat moment nog heel lang op zich laat wachten.

 

Confessions 1

Ik ben nog lang niet door de lijstjes van mijn oude blog heen. Voor de lijstjeshaters onder jullie: wees gerust er zijn namelijk ook een boel lijstjes die ik hier niet eens plaats. ;-)

Voor de lijstjesliefhebbers: hieronder staan wat vraagjes, soms eenvoudig, soms wat lastiger. Ik ben benieuwd naar jullie reacties. Dus, vul in en licht eventueel toe.

  1. ik zou graag een kopje koffie drinken met …
  2. ik gebruik … als deodorant
  3. ik erger me mateloos aan …
  4. het TBS-systeem dat vind ik …
  5. bij karaoke zing ik de sterren van de hemel op dit nummer …
  6. ik heb het volgende kapsel …
  7. merkkleding vind ik …
  8. de doodstraf daarvan vind ik …
  9. politiek is voor mij …
  10. als ik een filmrol had mogen vertolken dan was het absoluut … geweest

Om de antwoorden gemakkelijker te kunnen lezen, selecteer de vragen, control c en control v in het reactieveld.

Ouderdom komt met gebreken

Goed, ben ik eigenlijk helemaal af van die au-arm (dat heeft uiteindelijk gelukkig amper drie weken geduurd) heb ik nu alweer de volgende ‘au’.

Ik ben namelijk bang dat mijn gebit op dit moment een beetje een wortelontsteking aan het creëren  is. Zo van dat dat gebit dacht van ‘hé het is al zo lang geleden dat Mrs. T. tandpijn had, het wordt wel weer ‘ns tijd’.

Nou, heb ik even nieuws voor mezelf: dat hoeft niet, echt niet. Laat het maar gewoon zoals het is, dat vind ik best. Of nee, het laten zoals het nu is, is niet best, want de voortekenen zijn er al: ik kan werkelijk niets hebben aan een van mijn kiezen. Geen warm en geen koud en als ik extra hard lucht naar binnen zuig enige zelfkastijding is mij niet vreemd dan voel ik dat in heel mijn hoofd. Au dus. En niet fijn.

Maandag moet ik voor de halfjaarlijkse APK naar de tandarts. Ik denk dat hij genadeloos zijn oordeel zal vellen en dat ik binnenkort weer enige tijd in de tandartsstoel mag verblijven.

Nou valt kiespijn denk ik niet onder de noemer ‘ouderdom komt met gebreken’, maar ergens merk ik het wel hoor, dat ik geen 25 meer ben. Ik ben niet de allersoepelste (nooit geweest) en ik voel het dagelijks wel ergens trekken of pijn doen. De hele heftige pijn die ik in de afgelopen jaren gehad heb is gelukkig grotendeels onder controle, maar ik kan me dus echt geen enkele dag meer herinneren dat ik volledig pijnvrij was. En dat vind ik dus niet tof en om daarvoor dan toch maar een verklaring te vinden schaar ik het inderdaad maar onder de noemer van die ouderdom et cetera.

Hoe zit dat met jou? Vaak ergens last of nooit een centje pijn?